Elbow - Build a Rocket Boys! (2011)

Geen fan?

Denk het niet..

Nee, geen fan. Ik kom er niet goed doorheen. Herkende wel wat User Aerodynamic schreef, ik tuin er nu al 3 platen in maar het blijft niet hangen. Ik ga me ergeren aan het hoge 'music for music sake' gehalte. Ik denk dat het bij mij 'seldom seen cd's' gaan worden.

Of je ze zelden ziet, dat maakt niet uit, als je ze maar geregeld blijft draaien, want Elbow verdient het.

Ik kom er maar niet toe deze cd te draaien, hij kan me eigenlijk niet boeien...

Gebruik ze als achtergrond muziek. Dat zou een begin kunnen zijn.

Ik ga naar een onvoldoende. De eerste twee nummers zijn erg sterk: de rest is saai en weet me niet te bezweren. The birds daarentegen is briljant. Vooral als de mellotron's het nummer binnenvallen. Een tegenvaller na de voorganger die over de gehele linie topnummers aanbood.

Vind de plaat per draaibeurt mooier worden en Guy Garvey en kornuiten beginnen al aardig in de buurt van hun meesterwerk The Seldom Seen Kid te komen wat mij betreft.
In eerste instantie vond ik de plaat wat tegenvallen ( behalve het schitterende Lippy Kids ) maar nu na meerdere draaibeurten heeft vooral het openingsnummer The Birds mij in de greep, wat is dat een fantastische opener om het album mee te beginnen zeg!!
Eerst vond ik de plaat wel heel erg ingetogen maar meer en meer vind ik dat nu juist de kracht van dit album in combinatie met de warme vocalen van zanger Guy Garvey.
Zelfs een nummer als Neat Little Rows valt nu op zijn plaats.
4 sterren ( met uitzicht op meer)

Ehm.. Geniaal album?:)

Niet zo geniaal als eerder werk van Elbow wat mij betreft. Dat komt vooral door het blok The Night Will Always Win - High Ideals - The River, dat ik eigenlijk ronduit saai vind. Het hoge niveau* van de andere nummers zorgt ervoor dat dit album er toch nog een 4 uitsleept bij mij.

*
5,0: The Birds, Lippy Kids, Jesus Is A Rochdale Girl, Dear Friends
4,5: With Love, Open Arms
4,0: Neat Little Rows

ja dat precies hoe ik ook over deze cd denk DirkM. bepaalde nummer zijn niet zo sterk.
maar de rest is sterk genoeg om een dikke 4 sterren voor te geven...

With love blijf ik trouwens een vreemde eend in de bijt vinden...

The Birds na 20 keer beluisterd te hebben.. wat een heerlijk nummer is dat!
gewoon door het dak heen! het heeft even geduurd maar deze cd is top 10 waardig...

komt Elbow dit jaar of volgend jaar ook naar Nederland? of treden ze niet veel op?

Ze komen in elk geval naar pinkpop, ik ga ze dus zien , en Rock Werchter en verder weet ik het niet.

Volgens mij speelden ze dit weekend nog in nederland...

Ik ga in omgekeerde richting. Het was even wennen maar hoe vaker ik "Build a Rocket Boys! (2011)" beluister hoe mooier ik 'm ga vinden. Met ***** geven wacht ik nog even. Maar minstens vier gaan het er wel worden.

Ik vind dit wel een geniaal album, zoveel verschillende soorten nummers. De een weer lekker vrolijk en de ander weer prachtig rustig. Ik heb dit album echt vaak en goed beluisterd en het verveeld op geen een moment!

offtopic: En ze komen op Pinkpop

Off topic berichten verplaatst naar Elbow

'The Seldom Seen Kid' vond ik spectaculair goed, deze plaat vind ik 'gewoon' goed. Hij moest wel even beklijven, maar dan is hij toch wel weer mooi hoor. Ingetogen (soms mis ik de uitbarstingen die TSSK wel had), maar wel uitermate verzorgd gemaakt. Wel jammer dat het absolute hoogtepunt van de plaat meteen in de 1e 2 nummers zit. Altijd mooi als er een soort climax in een album zit.

Elbow is een goed voorbeeld van een groep die nog altijd teert op eerdere behaalde successen. En daarmee moet het niet direct over 'The Seldom Seen Kid' gaan. Ook enkele nummers op 'Leaders Of The Free World' weten een sterke indruk na te laten, nog steeds. Het gevolg? Torenhoge verwachtingen en blindheid. Niet dat ze de verwachtingen niet kunnen invullen. Echter is 'Build a Rocket Boys!' een album dat na twee sterke nummers geleidelijk aan in elkaar zakt als een pudding. Echter is de resterende pudding toch nog van een redelijk niveau, dat snakt naar een volgend album.

oke... hoe vaak heb je hem beluisterd??

Open Arms vind ik echt irritant..Dat ik dat moet zeggen van een groep wiens vorige cd heel erg god was. Ik mis subtiliteit. En dat dat koortje. Bleh nogal melig.

Met die uitspraak ben ik het volledig mee eens.

Wie is die John Moseley die zingt op The Birds (Reprise)?

Een bejaarde acteur heb ik ergens gelezen, meen ik?

Elbow slaagt er toch telkens in om een vreselijk irritant nummer naast al dat schoons te zetten, With Love blijf ik afschuwelijk vinden. De rest groeit, Neat Little Rows bijvoorbeeld of het kleine Jezus is a Rochdale Girl. Prijsbeest is de afsluiter met juist daarna de opener!

Ik snap alleen niet dat iedereen The Seldom Seen Kid zoveel beter vindt dat deze. Nadat ik deze zowat heilig verklaarde ben ik dus ook de vorige van Elbow gaan beluisteren. Heb nadeel daarvan, ten opzichte van deze, is dat dit echt een heel geheel is en The Seldom Seen Kid een bijeen raapsel is, van redelijke liederen.

Hm, het kan ook het volgende zijn. Toen ik deze echt geweldig vond, haalde iedereen zijn neus op en zei dat TSSK veel beter was. Met TEveel hoop heb die dus gekocht en beluisterd. Waarschijnlijk dus zo veel hoop dat ik moeilijk mijn erachter krijg, wat de genialiteit ervan is.

Tja, wat moet je hiervan vinden? Ik vind het niks. Gezien de eerste indruk die bijv. Leaders of the free World maakte, is dit sterk tegenvallend tot zelfs een wanproduct. Ik hoor onmachtige muziek die voor concerten in een groot stadion geschreven lijkt, zoals ook Coldplay kenmerkte na hun start (eerste 2 cd’s waren nog wel OK). Maar ook hoor ik pretentieus gefröbel waar af en toe Radiohead in vervalt als je hun repertoire overziet, maar dan van een minder kaliber.
Alle stembuigingen zijn voorspelbaar, de achtergrond koortjes obligaat en zo kan ik nog wel even doorgaan maar dat verdient de band absoluut niet gezien hun eerdere werk dus houd ik hier op. Gewoon jammer dus.

Mocht je dit aan mij gericht hebben, vind ik dat je een album tweemaal kan en moet beoordelen. Enerzijds na de eerste (of tweede of derde) luisterbeurt, en vervolgens nadat het voor de luisteraar in kwestie ingeburgerd is. Deze reactie schreef ik na een vijftal luisterbeurten, al staat dat buiten kijf. Want soms is het net het sterke punt van een album, dat het album er staat, zelfs na één luisterbeurt. (Zoals de voorlopers van Build a Rocket Boys!). Nu is dat echter niet het geval. Ook al heeft dit niets te maken met de kwaliteit van de nummers. Kwalitatief kan een nummer niet meer groeien, wel qua persoonlijkheid.

The Seldom Seen Kid vond ik fantastisch, vooral de live versie met de BBC Orchestra.
Maar nu, na een paar maanden, moet ik de waarheid onder ogen zien. Deze nieuwe plaat valt zwaar tegen, is zelfs grotendeels een draak. Het lijkt alsof Elbow de basis voor succes vergeten is: een complete set sterke songs.

ik moest voorheen niks van elbow weten, maar dit vindt ik een een erg mooie en meeslepende plaat. Klein en breekbaar in zijn grootsheid.