The Soft Moon - The Soft Moon (2010)

De gitaar van When It's Over doet mij denken aan een willekeurig the XX nummer, al bij al vrij catchy, beter verteerbaar dan Bauhaus, af en toe iets te geforceerd cirkelzagen geluiden gebruiken, maar echte fans zullen dit waarschijnlijk tegenspreken. Aanvulling op de resem post-punk revival bands.

Kortom vermakelijk, kan in de toekomst misschien nog verhoogd worden naar een 4. /einde telegramstijl

zegmaar het geluid van joy division gecombineerd met the cure pornography. dan heb je toch wel een gave plaat gemaakt, al blijft het natuurlijk in de kinderschoenen staan van die echte helden uit het verleden.

Briljante plaat. Verdiend echt meer reacties

Een absolute must-hear voor post-punk fans in ieder geval. Of het in de schaduw (kinderschoenen? ) van bovengenoemde bands blijft staan durf ik zelfs te betwijfelen. Wat een heerlijke manische gejaagdheid zit er in dit album! Halfje erbij.

Nou ja, kan best toch, die kinderschoenen? Ze hebben een oud paar van zolder gehaald dat het nog prima doet

Inderdaad, tegen deze CD liep ik zowaar aan deze week, wat een heerlijke sound

Ha die groezelige metropool sound around midnight, heerlijk.
Ook de nummers die wat meer naar zuivere Shoegaze hellen mogen er zijn. Er is inmiddels alweer een nieuw album van The Soft Moon; erg fijne band die net als oa Entertainment en Human Puppets de traditionele post-punk sound nog een extra touch geven en het bij momenten nog iets intenser maken.

Lekkere sound inderdaad en voor een postpunk fan een must hear. Dat heb ik dus gedaan.

Ik ben verliefd... dan ga je uit, getipt door een vriend. Dat is leuk fijne muziek echt iets voor jou. Na een uurtje ongedurig tussen de 20-ers en begin 30-ers te staan kom je dan toch een beetje los en ineens iets wat je niet eerder gehoord had. Ik moet dansen.. dansen, dansen dansen. Als een dwaze epilepticus schieten mijn benen en armen alle kanten op. Ik word opgezogen door dit nummer wat de FUCK is dit dan. Het staat snoeihard, het gaat door merg en been.

Naast me staat een bekende te dansen, zij komt hier al vaker zij ziet eruit alsof ze weet in welke dans hemel ik terecht ben gekomen..... WAT IS DITTTTTTTT schreeuw ik naar haar. Gelukzalig kijkt ze me aan Dit is the soft moon GAAF HE. En we dansen het liedje uit.

Thuisgekomen moet ik natuurlijk dit nog een keer of tien tot me laten door dringen. Het nummer wat gedraaid werd bleek Circles. Youtube ratelt nog door tot 6 uur 's morgens dan mogen de moe gedanste spieren ontspannen. Inmiddels het hele album gehoord.

En ja ik ben verliefd. Nu maar hopen dat het niet gaat roesten.

Mooi verhaal Vleertje

Dikke shit. Wat toegankelijker dan die andere donkere herrie band, A place to bury strangers, die ik vandaag toevallig nog luisterde. Eerste helft is wel duidelijk sterker dan de de tweede.

Hola, wat een topplaat. Éen keertje geluisterd en meteen helemaal verkocht. Prachtige duistere plaat met heel erg veel onderhuidse spanning. Vanaf het eerste nummer word je meteen de plaat ingezogen die je 37 minuten lang boeit zonder dat er echt uitspanningen op aanwezig zijn. De favoriete na de eerste beurt zijn het openingsnummer, Out of Time(!!!) en Into the Depths. Later meer.

Dit was een tip! Nou... en dan ga ik altijd zodra ik kan, als de wiedeweerga op bezoek om de muziek te beluisteren. Zeker als men erbij zegt dat dit wave of postpunk is... óf er op zijn minst naast heeft gelegen.

*uurtje of anderhalf later*

Al klinkt het op het eerste tot en met het derde gehoor best aardig met de nodige gitaarnoise, drum- en (te) veel gefluisterde zanggalm: ik vind het bij nader inzien toch te monotoon.
Trance?
En ja, die "cirkelzaag" hoor ik nu ook! En nog meer noise... een uitschietende tandartsboor?
Bovendien heeft deze muziek ook wat (en soms te veel) weg van enkele oude (en geliefde) bekenden uit de platenkast.

Een "must hear" voor de postpunk liefhebber?
Wellicht, waarschijnlijk, misschien...
Maar voor mij hoeft dit niet (meer)...

Potverdikkie zeg, ik werd getipt over deze band door een vriend van me en dit is geen half werk! Een wonderschone mix van een aantal bands die ik hoog heb zitten, maar op een manier waardoor het toch erg fris en eigentijds klinkt en vooral.. opwindend, opzwepend en boem voor je pan! Vanaf het eerste nummer wordt je hier afgeschoten in een flipperkast die moeiteloos The Cure, JD, Bauhaus, maar ook Cranes, DM, Cocteau Twins en andere invloeden met elkaar vervlecht. Maar dan met een stuwender tempo dan meeste van de genoemde bands doorgaans laten horen. De zang bestaat meestal uit slechts een dreigend gefluister en draagt daardoor gek genoeg veel bij aan de sfeer. Ik kan deze plaat erg goed smaken en heb ook de neiging hem veelvuldig weer op te zetten. Vooral de eerste 3 nummers zijn stuk voor stuk erg vet, maar het laatste nummer is misschien wel de hoofdprijs hier, moddervet nummer dat precies datgene weerspiegelt waar ik in rockmuziek van houd, goede spanning, juiste sound en vette drums, Hun laatste plaat vond ik zozo, maar dit debuut is meesterlijk, op deze manier lust ik nog wel wat opgewarmde jaren 80 kliekjes!

Heerlijk om deze plaat met deze tropische hitte weer eens flink door de huiskamer te laten schallen (en hiermee de hele buurt terroriseren..). Fuck alle jangle pop en zwoele radler house meuk even, ditt.

Muziek die naar mijn idee voornamelijk draait om het neerzetten van sounds / geluidsmuren. Het klinkt nogal opgepompt en elektronisch, waardoor ik nog eerder een link leg met EBM dan met post-punk. Qua composities van nummers stelt het naar mijn idee 3 x niks voor en daardoor kun je dit bijv. nooit vergelijken met The Cure, die daar (RS dus) juist meester in zijn. Op een gothic dansfeest zou je met gemak dit hele album kunnen draaien voor een zaal vol dubbeltjeszoekers. En als ik in de stemming ben (of op zo'n feest ben) gaat het er misschien best wel eens in, maar als ik het zo (gewoon thuis zittend achter de computer) beluister word ik er niet enthousiast van. Bij vlagen kan het me grijpen, omdat het even lekker klinkt, maar als album vind ik het too much.

Dit prachtige debuutalbum is een ode aan de postpunk van de jaren 80.

Tamelijk briljant dit album, bijna net zo goed als het debuut van Whispering Sons. Wat een atmosfeer, wat een trip dit.

Als je van trips en soundscapes houdt, en je zowel deze als de laatste Soviet erg apprecieert; doe jezelf een plezier en probeer Common Era van Belong eens. Laat je niet afschrikken door het lage gemiddelde, ze hebben ongelijk.

Dank voor de tip, hij staat op de luisterlijst, ben erg benieuwd.