Queen - A Kind of Magic (1986)

Best een lekker popalbum, maar in de algemene rangschikking toch vrij laag net boven Queen's dieptepunten Flash Gordon, Hot space en The miracle.

Het album hinkt op twee gedachten. Een halve soundtrack voor de film Highlander aangevuld met wat popdeuntjes.

Een nummer als Pain is so close to pleasure, wat ik op zich best een lekker nummer vind, vloekt gewoon met kant B van het album.

Het grootste gemis is echter gewoon een aantal topnummers. Ik vrees dat als ik een top 50 van Queennummers zou maken er geeneen van dit album zou komen.

Toch, waarschijnlijk omdat het mijn eerste Queen album was, 3 sterren.

Deze plaat van Queen hinkt op twee gedachten. Grofweg is de ene helft een soundtrack voor de film Highlander. Deze liedjes zijn dan ook wat ruiger en bevatten stevig gitaarwerk. De andere liedjes neigen meer naar pop en zijn radiovriendelijker. Deze tegenstelling zorgt ervoor dat de consistentie wat lastig is te vinden op "A Kind of Magic". Toch staan er voldoende goede liedjes op dit album, en zelfs een aantal klassiekers. "A Kind of Magic" is best genietbaar, maar dan meer de liedjes op zich dan het album als integraal geheel.

Live aid was geweest, en Queen stond weer helemaal op de kaart. Een nieuwe generatie liefhebbers was aangeboord (zoals ik) en Queen kon weer jaren mee. Vanuit mijn herinnering van Queen op dit moment één van de allergrootste! Ze kwamen voor deze tour naar Leiden, en ik wilde er erg graag heen. Ik was 13, en mijn ouders vonden het helaas een minder goed idee. Ach, dan later nog maar eens... Helaas was dit mijn allerlaatste kans (bleek achteraf) om Mercury in levende lijve aan 't werk te zien. Ik heb 't helaas moeten missen. Als er ooit één artiest terug gehaald mag worden uit de dood, en ik mag kiezen, zal het niet John Lennon zijn, maar Mercury...... Toch een gemis in mijn inmiddels grote concert bezoek carriere.

1.One Vision (5:08)
Ik heb dit intro altijd "spannend" gevonden. Het leidt uiteindelijk naar de enorm lekkere gitaar die volgt. Ik vind het altijd een erg mooi moment! Het nummer is naar Taylor's zeggen van zijn hand, en werd door een weer enthousiaste band opgenomen na het Live Aid succces. Het enige minpunt in de track vind ik het instrumentale middenstuk, wat op de 12 inch nog langer duurt. Het verstoort het nummer enigszins. Mensen die zeggen dat Queen in de 80's hun rock gevoel kwijt waren, begrijp ik echt niet. Dit nummer rockt genoeg!

2.A Kind of Magic (4:23)
De titeltrack is een zeer toegankelijk popnummer, met een erg lekker basloopje. ook van de hand van Taylor. Destijds was ik helemaal gek van dit nummer, nu doet het me niet zoveel meer.

3.One Year of Love (4:26)
Deze mooie ballad is heel erg zoet, maar de vocalen van Mercury zijn weergaloos. Daarom kan ik er goed naar luisteren. Het nummer, geschreven door Deacon, had ook zo van George Michael kunnen zijn. Een ballad als deze heb ik in Queen vorm nooit eerder gehoord. Er komt zelfs een sax voorbij in het nummer. en een strijkorkest. Het moet nog gekker worden. Er kan zo een Engelse wals op gedanst worden Zoet, maar te lekker om te laten liggen.

4.Pain Is So Close to Pleasure (4:19)
Mercury zingt met een kopstem (of Falsetto, als iemand dat beter vindt). Een elektronisch klinkent basloopje, en een Motown achtige sfeer tekenen het nummer. Voor mij is dit het slapste nummer van de plaat.

5.Friends Will Be Friends (4:07)
Weer zo'n krachtpatser nummer wat ik typisch Queen vind. Een ballad, maar vol met energie. Een song te vergelijken met We are the champions, een die een heel stadion aan 't zingen krijgt. Als 13 jarig kereltje vond ik het een enrom goed nummer. Ook dit enthousiasme is wat gedaald. Leuk, maar veel te veel gehoord. Misschien wel juist door de gelijkenis met voorgenoemd nummer, ook niet echt één die blijft hangen.

6.Who Wants to Live Forever (5:13)
In de film zingt Freddie het eerste couplet. Jammer dat dat deel niet op de plaat staat. May kan fijn zingen hoor, maar als ik dan toch mag kiezen... Echter vind ik dit nummer zo enorm mooi, ook na al die jaren, dat dat maar een detail is. Mooi duet eigenlijk tussen May en Mercury. Ook hier is het refrein typisch Queen krachtig. Na de dood van Mercury heeft de titel natuurlijk meer lading gekregen. De single werd destijds niet voor niets opnieuw uitgebracht. Mooi orkest werk, muzikaal gezien een beauty. Deacon schijnt er helemaal niks op gespeeld te hebben! Ook een leuk detail. Een prachtig nummer.

7.Gimme the Prize (4:32)
Na 4 rustigere nummers is het gelukkig weer tijd voor wat actie., Een mooie solo introduceert ons aan dit nummer. De schreeuwerige zang van Mercury maakt het een heerlijk agressief nummer, in combinatie met de jankende gitaren. Taylor ramt er ook lekker op los, en zo is er weer een meer dan degelijk rock nummer van de heren. Het nummer wat geschreven is door May, was geen favoriet van Deacon en Mercury. Ben eigenlijk wel benieuwd waarom dat is? Dit neigt toch enigszins naar hun roots?

8.Don't Lose Your Head (4:35)
Erg goed te horen dat dit van Taylor's hand komt. Een nummer als deze doet denken aan Ride the wild wind bijvoorbeeld. Daar zit een typisch Taylor sausje over heen. Het nummer wordt geleid door voornamelijk een synth, en de drums van Taylor. Mercury zingt erg mooi! Heel vel heeft dit nummer niet qua inhoud, maar het luistert wel lekker weg.

9.Princes of the Universe (3:30)
Een stevige afsluiter in de stijl van Gimme the Prize. Weer schreeuwt Mercury er lekker op los. De muziek wisselt af naar jankende gitaren op een traag ritme, naar een snel rock ritme. De gitaar solo is bijna heavy metal te noemen. Ik vind het weer klinken als een ouderwets Queen nummer.

Het album is gebaseerd op Highlander, maar bevat dus ook One Vision, die weer in Iron Eagle te horen was. Een echt verband kan ik niet vinden in de nummers, alleen in de laatste 3 tracks, die duidelijk een link naar de film maken. (in de film zijn natuurlijk meer nummers van dit album te horen) Toch is het wat meer een los zand album wat mij betreft. Een ratjetoe. Maar die kunnen ook lekker zijn. Ik vind het nog steeds erg leuk om te horen, maar minder indrukwekkend dan de voorganger. 3,5 ster.

Na meerdere draaibeurten vind ik dit toch best wel een hele fijne plaat. Met de titeltrack had ik aanvankelijk niet zoveel maar die kan ik inmiddels ook wel waarderen. En de heavy songs vind ik niet meer geforceerd maar goed klinken. Ik kan nu dit album van begin tot eind afdraaien zonder verveeld te raken. Een mooie mix van hard en zacht. Misschien vind ik dit zelfs wel een van hun beste albums. Vier sterren voor 'A kind of magic'.

Aan de hand van deze plaat stelde ik me Queen voor. Later is dat beeld wel veranderd, maar destijds draaide ik Greatest Hits II helemaal grijs. Vier van die hits staan op A Kind Of Magic en Live At Wembley (ook veel gedraaid in die tijd) is natuurlijk van de bijbehorende tour. Rond die tijd zag ik Highlander voor het eerst en ik kreeg later voor mijn verjaardag een tourshirt. Overal was de link met dit album.

En nog altijd geniet ik ervan als ik er naar luister. De titeltrack was lang mijn favoriete Queensong en nog altijd heb ik er een zwak voor. Ja, het is pop, maar het klopt helemaal voor mij. Pakkend deuntje, magisch sfeertje en daarbij het muzikale vakmanschap van de Queenleden. One Vision, Gimme The Price, Princes Of The Universe, het zijn allemaal pareltjes. Who Wants To Live Forever is ook onlosmakelijk verbonden met Highlander, maar op zichzelf al een prachtige ballad. Hartverscheurend als de bijbehorende scene voorbijflitst. Ergens wel jammer dat One Year Of Love, Pain Is So Close To Pleasure en Friends Will Be Friends het niveau naar beneden halen. Let wel. Ook die songs zijn niet slecht, maar ik sla ze meestal over.


Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. A Kind Of Magic
7. The Works
8. A Day At The Races
9. Hot Space
10. Jazz
11. The Game

Ik moet nog even zeggen dat Highlander een van mijn favoriete films ooit is, zodoende is de onofficiële soundtrack van deze film een bijzondere aanwezigheid voor mij. Aangezien Greatest Hits II het meeste gedraaid werd bij ons thuis, heb ik A Kind Of Magic en Who Wants To Live Forever al vanaf jongs af aan goed meegekregen. Deze songs hebben ook altijd een speciale plek in mijn Queen-minnend hart gehad al is het vooral laatstgenoemde track die me altijd in vervoering brengt. Als ik de film kijk kan ik het nooit drooghouden tijdens het moment waarop Connor bij zijn stervende vrouw zit en hij haar met betraande ogen gezelschap houdt tot het laatste moment. 'There's no time for us...' roept standaard tranen op. Het omschrijven van waarom ik van dit nummer houd roept zelfs al tranen op! WAT HEBBEN JULLIE MET ME GEDAAN QUEEN??? *kuch* Kunnen we het er over eens zijn dat dit gewoon een van de mooiste ballads ooit is? Een van de weinige concurrenten hiervoor zou Alan Parsons Project's Old And Wise zijn en dan zou het nog een spannende deathmatch worden welke me het meeste in beroering brengt...

Sorry, ik hoor nu het AND WE CAN HAVE FOREVER, AND WE CAN LOVE FOREVER!-stuk voorbijkomen en moet even meeschreeuwen. Verrek, wat een prachtlied.

Oh ja, de rest van het album. Ik heb een speciale liefde voor het ondergewaardeerde Gimme The Prize. Ik bedoel natuurlijk GIMME THE PRIZE, aangezien deze songtitel uitgeschreeuwd dient te worden. Hier leeft mijn heavymetalhart helemaal op. Clancy Brown's brokkelige Kurgan-stem in combinatie met de stampende May-riff en de zijn longen eruit schreeuwende Mercury leveren een gouden combinatie op. Jammer dat hij en Deacon dit nummer zo haatten, het is echt een van mijn meest orgastische Queen-ervaringen.

One Vision, A Kind Of Magic en Friends Will Be Friends zijn gewoon ideale singles. Princes Of The Universe is een krachtige eveneens naar heavy metal-neigende anthem, terwijl Don't Lose Your Head als vreemde eend in de bijt met zijn elektronica het bij mij ook altijd goed doet. One Year Of Love is in context van de filmscene (in de kroeg) een prima soundtrack, waardoor alleen Pain Is So Close To Pleasure het niet helemaal voor mij is. Ik besef ook wel dat dit echt verre van het beste is dat de band gemaakt heeft, maar het totaalplaatje in combinatie met een van mijn favoriete films ooit, zorgt voor een hoge waardering. Ik draai dit album ook verdraaid vaak bedenk ik me net...

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Kind Of Magic
3. A Night At The Opera
4. Queen
5. Sheer Heart Attack
6. News Of The World
7. A Day At The Races
8. The Works
9. Jazz
10. The Game
11. Hot Space

Het gaat mis met A Kind of Magic met het artwork. Wie heeft nou zo'n lelijke hoes verzonnen en hoe is dit ooit uitgekozen voor dit Queen album? Onbegrijpelijk. De muziek van dit album is geïnspireerd en (deels) gemaakt voor de film Highlander. In het boek bij de Queen Studio Collection staat een afbeelding van de filmposter, die zoveel fraaier is gemaakt dan het artwork van het album.

Gelukkig begint de muziek, waar het natuurlijk om draait, stukken beter. One Vision vind ik een geweldige Queen rocker en A Kind of Magic blijft een goede popsingle, met trouwens wel een mooie hoes (met filmartwork). Op de rustige 80's ballad One Year of Love horen we zowaar een saxofoon. Het is best een mooi liedje. Pain is So Close To Pleasure is een heel aardig popnummer, ook typisch 80's, met soms die fijne gitaar. Friends Will Be Friends is dan weer een echte en goede meer klassieke Queen song. Oftewel: kant A van de plaat mag er best wezen.

Who Wants To Live Forever is toch ook typisch Queen. Ik vind het wel mooi, maar niet echt geweldig. De drie hardere rocknummers erna had ik al jaren niet gehoord om eerlijk te zijn. En ze vallen mij nu helemaal niet tegen. Lekkere Queen rock, waar je soms wel wat op kan aanmerken, maar voor mid-eighties eigenlijk helemaal niet zo verkeerd. Daarom is kant 2 van deze plaat zeker ook te verstouwen. De hele plaat A Kind of Magic mag er zo best wezen.

Afgelopen week heb ik hem eindelijk op LP gekocht en het valt me nu pas op dat dit toch wel een heel krachtige rock-plaat is. Ik had jaren lang het idee dat het een matig album was met een paar radio-hitjes, alsof radio-hits trouwens komen aanwaaien... Toen de plaat uit mijn boxen knalde kreeg ik het gevoel dat dit toch een behoorlijke prestatie is. De nummers knallen, zitten strak in elkaar. En inderdaad, Queens klank is veranderd in de jaren ‘80, maar binnen jaren ‘80 rock iets krachtigs maken kan ook waanzinnig zijn.

Als hardrocker kom ik moeilijk door hele Queen albums heen. Gelukkig hebben ze altijd een paar stevige nummers die me wel aanspreken. Ik probeer mijn waardering voor het hele album correct in te voeren door elk nummer apart te beoordelen en dan een gemiddelde te berekenen.
8 One Vision
7 A Kind of Magic
5 One Year of Love
4 Pain Is So Close to Pleasure
7 Friends Will Be Friends
7 Who Wants to Live Forever
8 Gimme the Prize
6 Don't Lose Your Head
8 Princes of the Universe
6,67 gemiddeld.

Een wat wisselvallig en onsamenhangend album wat mij betreft. Ik denk dat ik ook het album vind dat ik het minste vind van de groep.
Natuurlijk staat er een aantal sterke nummers op, zoals One Vision (al vind ik de single versie sterker, meer to the point), A Kind Of Magic and Princes of the Universe. Friends Will Be Friends weet ik ook zeer te waarderen; Brian's gitaarwerk bevalt me uitstekend. One Year Of Love vind ik eigenlijk alleen mooi in de versie van Stevie Ann/Stéphanie Struijk, in de uitvoering van Queen is het in mijn beleving lelijk geproduceerde kitch. Van Gimme The Prize veer ik ook nog wel, doch niet te vaak.

Wat mij tegenstaat in het album, is het te hoge aantal net wat mindere en te grote hoeveelheid te matige nummers, maar bovenal de productie. Te zeer doordrenkt van onnodige synthesizerpartijen, wat ook hetgeen is dat me tegenstaat op Innuendo en in mindere mate op The Miracle.