Long Arm - The Branches (2011)

Blijkbaar moet je nog veel leren, jonge volgeling. Begin maar eens met Flying Lotus, dan spreken we verder.

Flying Lotus lijkt mij niet iets om mee te beginnen... Zou eerst met Bonobo of Emancipator beginnen.

Dat is waar, om naar Flying Lotus te luisteren, moet je al abstracte hersenen hebben.

Hiphop zonder het met andere genres te mengen? Hiphop IS bijna niet mogelijk zonder het met andere genres te mengen. Dat heb je als de gemiddelde hiphop beat een sample beat is. Is het geen sample beat dan is het vaak wel electronic te noemen of pop.

Ik snap trouwens niet wat mensen zitten te praten over leeftijd. Ikzelf ben 16 jaar en vind dit een prachtig album. Misschien heeft het te maken met een bepaalde manier van denken, maar zou dat komen met de leeftijd? Ik vraag me af wat ik dan over 10 jaar luister, alleen nog maar avant-garde? Luister ik nu ook wel dus dat zou jammer zijn. Ik denk dat het meer te maken heeft met een persoon in plaats van leeftijd.

Ik moet dit trouwens nog wel een paar keer vaker luisteren om echt tot een cijfer te komen, maar ik kan alvast wel zeggen: After 4AM

Jezus, wat een onzin.
En word @ Elohim over de opmerking over leeftijd. Ik checkte op mijn 16e ook instrumentale hiphop-crossovers.


Erg tof album trouwens. Het openingsnummer en After 4 AM zijn uitschieters, het is allemaal erg tof maar op momenten had het iets korter gekund. Streeft op een 4 af.

Over onbegrijpelijk lage gemiddels besproken. Nu zijn het nog maar 8 stemmen, dus dat zegt ook niet alles.

Vind dit echt heerlijk! Geef het nu een 4,5* After 4AM is iig een favoriet, voor de rest kan ik nog niet beslissen.

Brave jongen.

Wat off topic berichten verwijderd.

Nog niet het hele album goed beluisterd maar het tracknummer The Branches is in ieder geval al erg dope. De intro van het nummer doet me op de een of andere manier een beetje denken aan cunninlynguists.

Mee eens maar alleen als je A Piece Of Strange bedoelt Will Rap For Food lijkt er niet op.

Ik vind die hoes persoonlijk nogal melodramatisch.

Laat ik het zo zeggen de hoes is beter dan de muziek maar de hoes lijkt wel goed op de muziek dus daarvoor krijght hij zeker een voldoende.

Best leuk.. dit had zo op Ninja Tune kunnen verschijnen.. sommige nummers hebben iets "slepends" zoals ´t album 9 Lazy 9 - The Herb (1995) dat ook heeft.. zou het toeval zijn dat dat album begint met het nummer "5 AM" en het nummer op dit album waarmee ik het vergelijk "After 4 AM" heet?

Getalenteerd is ie wel..maar ik zou dit niet zo snel kopen, ik geef zelf meer de voorkeur aan muziek met wat meer struktuur in de produktie (kop en een staart)

Ik hoor ook wat terug van Pest - Necessary Measures (2003). maar dat is wel héél wat experimenteler en vrolijker dan Long Arm.. vooral dat laatste

100% pure triphop mensen...
dat dit op ninja tune zou kunnen verschijnen is idd een veel mooiere annexatie dan altijd maar aan flying lotus refereren...

Volgens mij vergelijkt niemand dit hier met Fly Lo tuktak (of ik moet ergens overheen lezen). Dat het triphop is is trouwens iedereen wel duidelijk. Ik kan echter geen artiest aanwijzen binnen dat genre waar dit nou heel erg op zou lijken. Natuurlijk herken ik her en der wel de invloeden maar het heeft imo over het geheel genomen echt een uniek geluid. Over de vergelijkingen die YoG maakt kan ik helaas geen oordeel vellen omdat ik die platen nog niet heb beluisterd.

beatmuziek, hiphop electro, ik lees hier toch alles behalve de term triphop. wellicht wel bij jou, maar volgens mij was het nog niet bij een ieder duidelijk dat dit triphop is.

overigens is refereren niet hetzelfde als vergelijken hoor...

los van dit soort nondiscussies zou ik iig zeker ninja tune checken als je dit kan waarderen, toch een van de beste labels (ooit) als het bv gaat om triphop met jazz invloeden.

Ik denk dat als je de users die hier op hebben gestemd vraagt om het onder een genre te plaatsen dat de meeste wel Triphop zullen zeggen. Ik heb overigens al heel wat Ninjatune releases getjekt, maar ik ben ook daar (nog) niets tegengekomen dat hier erg op lijkt. Wel veel vette muziek, dat wel.

Mja, terug naar de muziek; ik vind Dummy steeds meer een irritant nummer worden, veel te zenuwachtig ik skip 'm dan ook steeds vaker. Desondanks blijft het een erg dope album hoor, daar niet van.

@tuktak, Triphop, beatmuziek, hiphop electro... Maakt het echt uit wat voor etiketje erop plakt? In welk hokje het stopt? In welk genre je het opsluit? Nee, denk het niet.

Ik denk dat het vooral uitmaakt dat het dope is. Vind PMC eigenlijk ook wel een heel erg dope label voor dit soort stuff

het maakt mij sowieso niet uit hoe je het noemt hoor, maar het maakt het wellicht wel wat makkelijker zoeken naar gelijksoortige muziek als je de term triphop hanteert ipv bv hiphop electro. op de triphop wiki staan bv hele leuke artiesten

Vorig jaar heb ik ontdekt dat ik dit soort muziek best wel weet te waarderen. Hip-hop, electro, een vleugje jazz, het zit er allemaal in. Het beste album van 2010 was bij mij 'Black Sands' van Bonobo. Ik ga deze daar niet mee vergelijken, want zo sterk vind ik deze niet. Maar het is wel een erg mooie plaat, kleurrijk en spannend genoeg om mij de hele rit te blijven verrassen. De hoes is buitengewoon interessant, vind ik. Zwart-wit, wat het hele plaatje wat zwaar te verteren maakt, maar toch ook die wolken die opklaren.

De melodieën zijn meestal erg mooi, spreken me erg aan, met 'After 4AM' als orgelpunt. Wat een sfeer wordt daar neergezet! Zo relaxed, met dat trompetje. Je wordt er helemaal lekker rustig van. Andere toppers op deze plaat zijn 'Double Bass In Love' en 'When Children Sleep'. Maar, zoals eerder gezegd, hier staat geen misser op. De korte opener en afsluiter zijn ook zeker geen opvulling, maar eerder mooie instrumenten om het album op gepaste wijze te openen en af te sluiten.

Op 'The Branches' wordt gebruik gemaakt van een rijke waaier aan instrumenten, en dat pakt uit in het voordeel van de producer in dit geval. Een meer dan aangename plaat, altijd goed voor een tijdje intens luisterplezier.

Ik hoor dit soort muziek trouwens ook liever zonder vocalen, dus als ik moet kiezen tussen de originele of instrumentale versie van het titelnummer, kies ik voor de instrumentale versie.

4 sterren

Toch wel een heel goed album dit. Prachtige sfeer neergezet met als absolute uitschieters het titelnummer en After 4AM. Prachtige muziek, maar je moet er wel van houden. Het is geen hip-hop zoals de mensen hip-hop zien.

Als recensent krijg je heel wat albums voor de kiezen die wachten op een beoordeling. Een gedeelte van de platen laat geen blijvende indruk achter, maar gelukkig zit er zo nu en dan een klein meesterwerk tussen. Zo ook The Branches van de Russische producer Long Arm. Met zijn LP borduurt hij voort op het succes van collega’s als Blockhead, Bonobo en Flying Lotus. Alleen geeft de Rus er zijn eigen, frisse draai aan. Zijn label Project: Mooncircle heeft goud in handen.

Vorig jaar omschreef ik de muziek van Bonobo op Black Sands als muzikale landschappen die steeds van structuur veranderen en daardoor enorm weten te boeien. Voor The Branches zou ik dezelfde lovende woorden kunnen gebruiken. Maar daarmee zou ik ook afdoen aan het project van Long Arm, die toch net een andere weg dan Bonobo is ingeslagen. Hoewel beide heren graag de soul- en jazzkant van de hiphop belichten, en daarbij graag uitstapjes naar de elektronische muziek maken, verliest Long Arm de typische hiphop nergens uit het oog.

The Branches kenmerkt zich door vredige composities. Comfortabele blaas- en hoornsamples krijgen bijval van zware baslijnen, terwijl instrumenten als de harp en piano voor nog meer diepgang zorgen. En elk track bestaat uit een groot aantal lagen, waardoor er na een aantal luisterbeurten nog altijd nieuwe ontdekkingen kunnen worden gedaan. Daarnaast zorgt Long Arm voor wat meer pit door zo nu en dan stemsamples toe te voegen en het tempo hoog te houden door geen uitgesponnen elementen in de muziek op te nemen - hier heeft Blockhead nog weleens een handje van. Nee, Long Arm laat zijn melodieën lang genoeg weerklinken, zodat ze interessant blijven en naar meer smaken. Aan het eind van de plaat zorgt rapper Teknical Development voor extra afwisseling door met zijn sinistere stemgeluid de plaat van de enige gastbijdrage te voorzien. Aan zijn poëtische, voornamelijk abstracte tekst is niet altijd een touw vast te knopen, maar de sierlijkheid waarmee de rapper zijn woorden nogal dromerig laat echoën vergoedt alles.

Hoewel The Branches niet per se een vocale variatie nodig heeft is laatstgenoemde bijdrage wel de slagroom op de taart. Het is de perfecte afsluiting voor een album dat driekwartier weet aan te grijpen, te vermaken en bovendien laat ontspannen. Om niet in herhaling te vervallen zal dit kleine meesterwerk van Long Arm niet met een kleurrijk landschap worden vergeleken, maar met een boeiend schilderij waar je niet op uitgekeken raakt.

Te lezen op Hiphopleeft.

Dit klinkt inderdaad wel nice, ik zit wel nog maar halverwege en ik weet niet of het geheel spannend genoeg zal blijven maar de kwaliteit is er zeker wel. Maar misschien is het net wat te chill allemaal...

Ik had hier al een 4,5* op gestemd en The Branches is tot nu mijn favoriete album van 2011. Toen ik nog de gedachte had dat dit om echte Russische hip-hop ging, was ik erg nieuwsgierig. Al snel bleek het een instrumentaal album te zijn, dus dat Russische was niet zo interessant meer. Interessant was wel het eerste nummer. Heerlijke muziek, dat mij toendertijd deed uitkijken naar de rest. Al na de eerste luisterbeurt blijkt dat Project: Mooncircle, na Many Places, wederom goud in handen heeft. Sfeervolle producties, voornamelijk gedragen door jazz-samples. Bijgestaan door snelle drums en elektronische piepjes en geluidjes. Sommige stukjes jazz als op Perfect Morning, wat ook een toepasselijke titel is, zijn echt om van te smullen. The Branches is een briljante plaat!

4 sterren

Na een paar instrumentale hiphop platen te hebben opgezocht heb ik deze nog maar eens beluisterd en ik moet zeggen hij bevalt me nu veel beter Long Arm produceert goed en weet de juiste instrumenten op de juiste tijd te gebruiken.

Wat is dit een heerlijk album zeg, zo vlak voor het slapen gaan.

Ik bespeur bij kobey bryant fan een beetje wannabe backpacker-gedrag, ben ik serieus de enige?

Hij wil er gewoon bij horen, niets mis mee toch ? Wees blij dat hij dan tenminste die ietwat indie hip-hop beluisterd.

Blijkbaar, ik vind zijn enthousiasme wel leuk!