menu

Al Stewart - Past, Present & Future (1973)

mijn stem
3,77 (33)
33 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: CBS

  1. Old Admirals (5:56)
  2. Warren Harding (2:41)
  3. Soho (Needless to Say) (3:56)
  4. The Last Day of June 1934 (4:47)
  5. Post World War Two Blues (4:18)
  6. Roads to Moscow (8:02)
  7. Terminal Eyes (3:24)
  8. Nostradamus (9:43)
totale tijdsduur: 42:47
zoeken in:
Wembleyfever
Roger Taylor (Queen) speelt percussie op Roads to Moscow.

avatar van Bluebird
4,0
Zijn eerste pretentieuze album. Al laat horen een ruime belangstelling voor geschiedenis en literatuur te bezitten.

Kingsnake
Een beetje stirpped-down wat sound betreft.
Maar de thema's, zoawel muzikaal als tekstueel, zijn er niet minder ambitieus om.

Zoals de titel aangeeft, laat Al zich tekstueel leiden door geschiedenis (mijn vak )
Op deze plaat staan de absolute meesterwerken Roads to Moscow en Nostradamus. Alsmede de kortere maar even geniale Soho en Post World War Two Blues.

Voor mensen die alleen On The Border en Year of the Cat kennen, wellicht een blik in het kunnen en kennen van de beste man.

Ook de opvolger Modern Times (iets meer rock dan deze) is een absolute killer.

avatar van musician
4,5
Al Stewart kwam vooral sterk in de belangstelling te staan door de LP Year of the cat.

Door zo'n kaskraker zijn mensen vaak nog geneigd om opvolgers (automatisch) aan te schaffen; in het geval van Al Stewart liep de belangstelling echter weer snel terug. Nog even en je zou, gebaseerd op verkoopcijfers, denken te maken te hebben met een ééndagsvlieg.

Niet is minder waar. Al Stewart heeft een imposant en vooral ook interessant oeuvre opgebouwd waar hij zich bepaald niet voor hoeft te schamen.

Ik geef toe, aanvankelijk een zelfde soort koopgedrag te vertonen als de verkoopcijfers voor zijn werk aantonen. Dat wil zeggen, Year of the cat, Time Passages, daarna nog 24 carrots en Indian summer en daar bleef het dan bij. Waarom, vraag je je later af.

Want wie houdt van Year of the cat, doet zichzelf ernstig tekort in ieder geval twee voorgangers te negeren. Eén daarvan is dit prachtige Past, Present and Future.

De bard en romanticus Stewart (lijzige, niet onaantrekkelijke stem) slaagt er in om hele subtiele rocksongs te maken, vaak akoestisch, boeiend, verhalend (geweldige teksten over geschiedenis-zaken) en daarbij vliegt hij vooral nooit uit de bocht.

Hij is er een meester in aanstekelijke muziek te maken, zonder dat het daarbij nodig is dat er stevige gitaarsolo's worden gespeeld maar ook zonder dat je er bij in slaap valt, wat ook nog zou kunnen.

Zijn nummers zijn op zichzelf staande kleine avonturen, die met gemak ook langer kunnen duren (Roads to Moscow, Eyes of Nostradamus) zonder dat het gaat vervelen.
Eigenlijk moet eigen bevinding daarin een belangrijke rol spelen.

Ach, een 'nieuwe' cd van Al Stewart na 34 jaar, hopelijk roept het opnieuw dezelfde gevoelens op als de eerste ervaring met Year of the cat, een sensatie op zich. Ik zou alleen daarom al de cd alsnog in huis halen.

avatar van hmaeghs
5,0
Dit album draai ik nog regelmatig (net als Modern Times). Roads to Moscow en Nostradamus waren altijd al favoriet, met daarin een prominente rol voor de akoestische gitaar. Ik herinner me nog de discussies die we voerden of de melodie van "Terminal Eyes" gebaseerd was op "I am the walrus" (Beatles) . Al Stewart schrijft trouwens wel over een connectie in de liner notes. Vreemd vonden we destijds ook de bijdrage van Yes-toetsenist Rick Wakeman aan dit album: songer-songwriter meets progrock.

avatar van musician
4,5
En misschien ligt hun muziek ook dichter bij elkaar dan gedacht.

Ook "leuk": de cd kwijt zijn. Snel gebeurt het mij niet, maar in het uitzonderlijke geval van Past, Present and Future is het mij nu dan toch eens overkomen. Overal gezocht...Het cd hoesje tussen de andere cd's van Stewart maar helaas leeg, natuurlijk. En een nieuwe aanschaffen ging nog niet zo gemakkelijk, alleen in combinatie (3 cd's) met Orange, die had ik dan nog niet, en Modern Times en die heb ik weer wel. Goed bezig!

avatar van AdrieMeijer
5,0
Deze plaat is zo'n deel van mijn leven geworden, dat ik er eigenlijk geen zinnig ding over kan zeggen.
Ik had Al Stewart nèt ontdekt, had voor tien gulden Orange gekocht met het idee dat het zijn enige album was en ontdekte enkele maanden later deze plaat. Een prachtige uitklaphoes, uitgebreide toelichtingen op elke song van Al zelf, songteksten natuurlijk.... man man wat was ik gelukkig met deze aanwinst.
Past Present and Future heb ik zo vaak gedraaid dat de naald er aan de onderkant van de plaat uitkwam. Hier heb ik dan ook een tweede exemplaar van gekocht, en vervolgens de cd. Al heeft goed aan mij verdiend, zullen we maar zeggen. Met geen mogelijkheid kan ik hier twee favoriete songs uit kiezen. Elke song zoemt tot de dag van vandaag in mijn hoofd.
Wat heeft Al Stewart een enorme sprong voorwaarts gemaakt na de voorganger "Orange".
Deze plaat bezorgde hem ook zijn eerste Amerikaanse succes, nota bene met "Roads To Moscow", een nummer dat toch niet op maat gesneden lijkt voor het Amerikaanse publiek.

3,5
Zoals denk ik velen denk je bij Al Stewart aan "Year of the cat". Toen het uitkwam diep onder de indruk als tiener. Voor mij was het een nieuwe ster, niet wetend dat deze man al een hele carriere achter zich had. Aangezien het succes van 'year of the cat" niet aanbleef , raakte hij wat in vergetelheid bij mij. Toen de cd zijn intrede deed, kwam veel vinyl 2e hands op de markt en eigenlijk blind Al Stewart platen gekocht, zonder ze echt goed te beluisteren. Past. present and past heb ik voor een klein bedragje op vinyl gekocht en nu in het Spotify tijdperk de cd een wegwerpartikel lijkt te zijn ook de cd. En op de cd staat nogal wat achtergrondinformatie.
Deze cd was een echte verandering voor Alk Stewart in vergelijking met de vorige platen. Deze eerste platen noemde Al Stewart nog een oefenperiode. Deze platen waren ook niet erg succesvol. Maar met dit conceptalbum wilde Al Stewart laten zien wat jij allemaal in zijn mars had. Bij conceptalbums denken we vaak aan prog muziek, maar dat is dit album niet. Al Stewart gaat met dit album stapsgewijs door de 20e eeuw. Allerlei historische gebeurtenissen komen langs, president Harding in 1921 the crisistijd, wereldoorlog, koude oorlog. Enkel iedere keer met een literair verhaal. Roads to Moscow is nu nog altijd een veel gevraagd nummer bij concerten. Het eindigde met Terminal Eyes (was single) een soort persoonlijk Armageddon en daarmee zou de plaat eindigen. Men vond dat de plaat dan wel erg kort was dus kwam nog een extra nummer Nostradamus, een beetje richting toekomst.
Met al deze informatie vind ik het een knappe plaat. Al Stewart , redelijk intelligent gezien de teksten en onderwerpen laat zien wat hij in huis heeft. Commercieel deed het meer dan de voorgangers en hij bepaalde een nummer 132 in de Amerikaanse hitlijst. Een aantal jaar hierna kwam Year of the cat dat er voor zorgde dat Al zich de rest van zijn leven niet meer druk hoefde te maken over zijn inkomsten.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:55 uur

geplaatst: vandaag om 21:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.