Al Stewart - Past, Present & Future (1973)

Roger Taylor (Queen) speelt percussie op Roads to Moscow.

Zijn eerste pretentieuze album. Al laat horen een ruime belangstelling voor geschiedenis en literatuur te bezitten.

Een beetje stirpped-down wat sound betreft.
Maar de thema's, zoawel muzikaal als tekstueel, zijn er niet minder ambitieus om.

Zoals de titel aangeeft, laat Al zich tekstueel leiden door geschiedenis (mijn vak )
Op deze plaat staan de absolute meesterwerken Roads to Moscow en Nostradamus. Alsmede de kortere maar even geniale Soho en Post World War Two Blues.

Voor mensen die alleen On The Border en Year of the Cat kennen, wellicht een blik in het kunnen en kennen van de beste man.

Ook de opvolger Modern Times (iets meer rock dan deze) is een absolute killer.

Al Stewart kwam vooral sterk in de belangstelling te staan door de LP Year of the cat.

Door zo'n kaskraker zijn mensen vaak nog geneigd om opvolgers (automatisch) aan te schaffen; in het geval van Al Stewart liep de belangstelling echter weer snel terug. Nog even en je zou, gebaseerd op verkoopcijfers, denken te maken te hebben met een ééndagsvlieg.

Niet is minder waar. Al Stewart heeft een imposant en vooral ook interessant oeuvre opgebouwd waar hij zich bepaald niet voor hoeft te schamen.

Ik geef toe, aanvankelijk een zelfde soort koopgedrag te vertonen als de verkoopcijfers voor zijn werk aantonen. Dat wil zeggen, Year of the cat, Time Passages, daarna nog 24 carrots en Indian summer en daar bleef het dan bij. Waarom, vraag je je later af.

Want wie houdt van Year of the cat, doet zichzelf ernstig tekort in ieder geval twee voorgangers te negeren. Eén daarvan is dit prachtige Past, Present and Future.

De bard en romanticus Stewart (lijzige, niet onaantrekkelijke stem) slaagt er in om hele subtiele rocksongs te maken, vaak akoestisch, boeiend, verhalend (geweldige teksten over geschiedenis-zaken) en daarbij vliegt hij vooral nooit uit de bocht.

Hij is er een meester in aanstekelijke muziek te maken, zonder dat het daarbij nodig is dat er stevige gitaarsolo's worden gespeeld maar ook zonder dat je er bij in slaap valt, wat ook nog zou kunnen.

Zijn nummers zijn op zichzelf staande kleine avonturen, die met gemak ook langer kunnen duren (Roads to Moscow, Eyes of Nostradamus) zonder dat het gaat vervelen.
Eigenlijk moet eigen bevinding daarin een belangrijke rol spelen.

Ach, een 'nieuwe' cd van Al Stewart na 34 jaar, hopelijk roept het opnieuw dezelfde gevoelens op als de eerste ervaring met Year of the cat, een sensatie op zich. Ik zou alleen daarom al de cd alsnog in huis halen.

Dit album draai ik nog regelmatig (net als Modern Times). Roads to Moscow en Nostradamus waren altijd al favoriet, met daarin een prominente rol voor de akoestische gitaar. Ik herinner me nog de discussies die we voerden of de melodie van "Terminal Eyes" gebaseerd was op "I am the walrus" (Beatles) . Al Stewart schrijft trouwens wel over een connectie in de liner notes. Vreemd vonden we destijds ook de bijdrage van Yes-toetsenist Rick Wakeman aan dit album: songer-songwriter meets progrock.

En misschien ligt hun muziek ook dichter bij elkaar dan gedacht.

Ook "leuk": de cd kwijt zijn. Snel gebeurt het mij niet, maar in het uitzonderlijke geval van Past, Present and Future is het mij nu dan toch eens overkomen. Overal gezocht...Het cd hoesje tussen de andere cd's van Stewart maar helaas leeg, natuurlijk. En een nieuwe aanschaffen ging nog niet zo gemakkelijk, alleen in combinatie (3 cd's) met Orange, die had ik dan nog niet, en Modern Times en die heb ik weer wel. Goed bezig!

Deze plaat is zo'n deel van mijn leven geworden, dat ik er eigenlijk geen zinnig ding over kan zeggen.
Ik had Al Stewart nèt ontdekt, had voor tien gulden Orange gekocht met het idee dat het zijn enige album was en ontdekte enkele maanden later deze plaat. Een prachtige uitklaphoes, uitgebreide toelichtingen op elke song van Al zelf, songteksten natuurlijk.... man man wat was ik gelukkig met deze aanwinst.
Past Present and Future heb ik zo vaak gedraaid dat de naald er aan de onderkant van de plaat uitkwam. Hier heb ik dan ook een tweede exemplaar van gekocht, en vervolgens de cd. Al heeft goed aan mij verdiend, zullen we maar zeggen. Met geen mogelijkheid kan ik hier twee favoriete songs uit kiezen. Elke song zoemt tot de dag van vandaag in mijn hoofd.
Wat heeft Al Stewart een enorme sprong voorwaarts gemaakt na de voorganger "Orange".
Deze plaat bezorgde hem ook zijn eerste Amerikaanse succes, nota bene met "Roads To Moscow", een nummer dat toch niet op maat gesneden lijkt voor het Amerikaanse publiek.

Zoals denk ik velen denk je bij Al Stewart aan "Year of the cat". Toen het uitkwam diep onder de indruk als tiener. Voor mij was het een nieuwe ster, niet wetend dat deze man al een hele carriere achter zich had. Aangezien het succes van 'year of the cat" niet aanbleef , raakte hij wat in vergetelheid bij mij. Toen de cd zijn intrede deed, kwam veel vinyl 2e hands op de markt en eigenlijk blind Al Stewart platen gekocht, zonder ze echt goed te beluisteren. Past. present and past heb ik voor een klein bedragje op vinyl gekocht en nu in het Spotify tijdperk de cd een wegwerpartikel lijkt te zijn ook de cd. En op de cd staat nogal wat achtergrondinformatie.
Deze cd was een echte verandering voor Alk Stewart in vergelijking met de vorige platen. Deze eerste platen noemde Al Stewart nog een oefenperiode. Deze platen waren ook niet erg succesvol. Maar met dit conceptalbum wilde Al Stewart laten zien wat jij allemaal in zijn mars had. Bij conceptalbums denken we vaak aan prog muziek, maar dat is dit album niet. Al Stewart gaat met dit album stapsgewijs door de 20e eeuw. Allerlei historische gebeurtenissen komen langs, president Harding in 1921 the crisistijd, wereldoorlog, koude oorlog. Enkel iedere keer met een literair verhaal. Roads to Moscow is nu nog altijd een veel gevraagd nummer bij concerten. Het eindigde met Terminal Eyes (was single) een soort persoonlijk Armageddon en daarmee zou de plaat eindigen. Men vond dat de plaat dan wel erg kort was dus kwam nog een extra nummer Nostradamus, een beetje richting toekomst.
Met al deze informatie vind ik het een knappe plaat. Al Stewart , redelijk intelligent gezien de teksten en onderwerpen laat zien wat hij in huis heeft. Commercieel deed het meer dan de voorgangers en hij bepaalde een nummer 132 in de Amerikaanse hitlijst. Een aantal jaar hierna kwam Year of the cat dat er voor zorgde dat Al zich de rest van zijn leven niet meer druk hoefde te maken over zijn inkomsten.

Net zoals bij AdrieMeijer is dit album ook bij mij een deel van mijn leven geworden. In 1970 hoorde ik voor het eerst A Small Fruit Song van Al. Dat stond op het onvolprezen dubbelverzamelalbum Fill Your Head with Rock.

Aangetrokken door de wat klassieke hoes schafte ik in 1973 Past, Present & Future aan. Sindsdien is het nooit meer weggegaan. Ik schat dat ik het in die bijna 50 jaar gemiddeld 5 keer per jaar heb beluisterd.

En zo kom ik op de vreemde eigenschap van Al's muziek: een idioot hoge 'draaibaarheidsfactor'. Zo zijn de eerste drie albums zeker niet briljant, maar getuigen zij wel van de groei van een getalenteerde beginnende muzikant. Per album stijgt het aantal betere nummers. Maar toch behoren ook die eerste vroege albums tot het selecte groepje albums van mijn (grote) platenverzameling die ik zeer regelmatig ben blijven draaien.

Klassieke vraag: wat is beter? Het meesterwerk dat ik zelden draai (bv. Berlin van Lou Reed, het debuut van Joy Divison of Ghost Tropic van Songs: Ohia), of het album dat jarenlang zeker 5 keer per jaar op mijn draaitafel ligt? Na 50 jaar als serieuze muziekliefhebber ben ik er nog altijd niet uit.

Overigens heeft Al ervoor gezorgd dat ik respect voor en interesse in geschiedenis heb gekregen. wat zou ik graag vroeger op de middelbare school Al als leraar willen hebben gehad ...

Mijn meest favoriete Al Stewart album, ever!

En wat erg grappig is, is dat ik Al Stewart een paar jaar geleden (2014/2015?) live heb mogen meemaken in Paradiso.

Tijdens dit optreden( dat irritant genoeg voor het grootste deel ingevuld werd door Dave Nachmanoff, een niet onverdienstelijk artiest/gitarist overigens maar had wel véél meer speeltijd dan maestro Al zelf) vroeg Al om een nummer om te spelen. Ik riep toen Roads to Moscow! Waarop Al reageerde dat dat van het album kwam waar hij zelf het meest trots op was (quote: "My most favourite album"). Mooi toch?

Helaas was de publieksstemming uiteindelijk toch uitgekomen op Year Of The Cat (voorspelbaar?).
Begrijp me niet verkeerd, een erg mooi nummer, maar ja, ik had liever Roads to Moscow gehoord.
Ach, die dingen gebeuren, en ik houd van democratie ... dus ... maar toch ...
Wel leuk om te weten dat Al en ik beiden dit album het beste uit zijn oeuvre vinden.

p.s.: Ook leuk dat hier de originele hoes getoond wordt. Op AllMusic en andere sites zie je een andere

Ik moet hier nodig eens een verhaal neerzetten. Als Al Stewart-fan, en ex-historicus is dit wel echt een prachtige plaat. Niet mijn favoriet, want dat is 'Modern Times', maar 'Roads to Moscow' is wel Al's magnum opus. Zo knap hoe hij een verhaal vertelt op een wel erg mooi gearrangeerd stuk muziek. Ik kom er later nog eens uitgebreid op terug.

Zo blij dat ik deze nu ook op lp heb. Een prachtig verzorgde gatefold. Een must ook voor elke zichzelf serieusnemende (amateur-)historicus.

Het is jammer dat je zo'n album als dit weinig uit de hoes haalt.
Maar ben het helemaal eens.
Ik heb ook Nostradamus nog aangekruist, naast Roads to Moscow, als meest weergaloze track van dit album.

51 jaar geleden alweer dat deze fabelachtig mooie plaat uitkwam. Reden voor Esoteric om een 50th anniversary boxset op de markt te brengen: Al Stewart: Past, Present & Future, 50th Anniversary 3CD/Blu-ray Limited Edition Box Set - cherryred.co.uk.

De boxset bevat onder meer een remaster, een nieuwe stereo-remix van Stephen W Tayler en een liveconcert uit 1975 dat nog niet eerder is verschenen. Soortgelijke boxsets zijn al uitgeven van 'Time Passages', 'Year of the Cat' en '24 Carrots'.

Voor de vinyl-liefhebbers even niets nieuws.

Weer eens een keer beluisterd. Hij staat natuurlijk niet voor niets in mijn top 10. En daar blijft hij lekker staan. Wat een fantastisch album.

Heel veel muziekliefhebbers luisteren niet eens naar de teksten. Tja, en als je dat bij Al Stewart doet - en zeker bij dit album - dan snap ik dat velen de muziek wel aardig vinden, maar niet meer dan dat.

Nee, bij Al zijn de teksten van groot belang voor een totaalbeleving. Het album heet immers niet voor niets Past, Present & Future. De teksten gaan op kant A over een admiraal van de Britse marine, die een lange carrière had, de spanningen aan de vooravond van WO 1 zag aankomen, maar niemand wilde luisteren. Tja, en vlak voor die oorlog uitbreekt moest hij met pensioen en had niemand hem meer nodig.

Daarna volgt een kleine sfeerimpressie over de periode vlak na WO1, dus de jaren '20. Warren Harding was destijds gedurende korte tijd president van de USA.

Over naar de periode eind jaren '20 en beginjaren '30: ook een wat vrije sfeerimpressie, dit keer over de Londonse wijk SoHo (Needless to Say), zeker destijds een roemrucht uitgaanscentrum.

De geschiedenisles gaat verder naar een historisch kantelpunt, namelijk The Last Day of June 1934. Dat staat in Duitsland bekend als de Röhm-Putsch, bij ons beter bekend als de Nacht van de Lange Messen. Tijdens die nacht (en de 2 dagen erna) is de hele top van de SA (het partijleger van de Duitse nazipartij NSDAP) vermoord door de Schutzstaffel (SS) van Heinrich Himmler. Hiermee bevestigde Hitler zijn absolute macht. De song gaat over de liefhebbende en feestende burgers, die van de vrede na WO1 genoten en zich van geen kwaad bewust waren over wat zich daar in Duitsland aan het voltrekken was. Ik vind het Al's beste song, maar ja, je moet wel naar de tekst luisteren.

En dan wordt de chronologische volgorde van het album doorbroken. Want het volgende nummer is Post World War Two Blues en gaat - zoals de titel duidelijk aangeeft - over de periode 1945-1970. En daarna volgt pas Roads to Moscow, dat handelt over Operatie Barbarossa, de Duitse inval in Rusland in 1941.
Ik vermoed dat de reden van deze volgorde een heel praktische is: een LP-zijde duurde ongeveer maximaal 20 minuten en dus paste deze lange song niet meer op kant A.

Terminal Eyes lijkt qua melodie een tikkie op I Am The Walrus van The Beatles, iets dat Al zelf heeft toegegeven. De tekst gaat over het groeiende aantal zelfmoorden, zeker in de wereld van de popindustrie.

Al was een beetje uitgepiest qua thema's, maar wist dit op te lossen met Nostradamus, iemand die in The Past pretendeerde te kunnen voorspellen, dus The Future. Nou ja, met een beetje fantasie dus. Maar het blijft een geweldig nummer, en ja, ook hier weer mede dankzij de tekst. Bijzonder is ook dat Al dit nummer niet vaak op zijn setlist had staan. Maar op Al Stewart - Live Indian Summer (1981) staat gelukkig wél een prachtige en erg lange versie.

Als ik een tweedehands vinyl van Al Stewart tegenkom voor een nette prijs, koop ik die. In het geval van Past, Present & Future was ik echter vergeten dat deze al vier jaar in de kast stond. Bij aankoop gedraaid en in dat lockdownjaar vervolgens vergeten. Leve MusicMeter, want zo herontdekte ik de plaat.

Het is met verschijningsjaar 1973 de oudste langspeler die ik van hem bezit. Een keur aan gastmusici deed mee, waaronder toetsenisten Rick Wakeman van Yes en Bob Andrews van Brinsley Schwarz en later Graham Parker & The Rumour. Waarschijnlijk herkent potjandosie bij de namen veel meer bekenden.
Opgenomen in de Londense Trident Sound Studios is dit een album waarop historische verhalen van de twintigste eeuw de rode draad vormen. In de binnenzijde en op de achterzijde van de klaphoes staan niet alleen de teksten afgedrukt, ze worden bovendien door Stewart toegelicht: handig! Zo leer ik dat generaal Guderian de enige was die durfde terug te schreeuwen als Hitler naar hem bulderde. Typisch zo'n voetnootje in de geschiedenis dat ik onthoud...

Opener Old Admirals bevat verrassend een brassband en niet-verrassend-maar-wel-heerlijk strijkers. Op het tweede nummer Warren Harding word ik volledig verrast door het feit dat een steelband meedoet. Soho (needless to say) is aangenaam en uptempo en The last day of June 1934 (ik houd de typografie van de achterzijde van de hoes aan) is iets ingetogener en even sfeervol. Kant 1 besluit met het vriendelijk (country-)rockende Post World war Two Blues.

Kant 2 opent met de acht minuten van Roads to Moscow en hierboven bij AdrieMeijer lees ik dat dit liedje ertoe leidde dat er Amerikaans succes kwam: het album haalde in juli 1974 #133 in de Billboard 200.
Muzikale overeenkomsten tussen Terminal Eyes en The Beatles' I Am the Walrus berusten niet op toeval, vertelt Stewart eerlijk op de hoes, waarna het lange Nostradamus afsluit, begeleid door een uitgebreid commentaar van auteur Erika Cheetham op de achterzijde van de hoes.

Wie de muziek hoort, zal genieten. Wie dieper in de teksten en uitleg duikt, geniet nog meer. En laat ik laatst in een alleraardigste kleding- annex vinylwinkel in Vianen nóg een plaat van Stewart zijn tegengekomen! Elf jaar verder, op naar Russians & Americans.