Al Stewart - Live Indian Summer (1981)

Ik vind het toch wel een goed live album van Al Stewart.

De geschiedenis wordt, nota bene door de komst van de cd, hier een beetje door elkaar gehusseld.
Tracks 12 t/m 16 zijn studio nummers die oorspronkelijk kant 4 bevolkten van de dubbel LP die dit ooit was.

Volgens mij mogen er dan geen sterretjes achter als ware het bonustracks, want dat is dus niet zo.
In dat geval heet het album ook Indian summer, de titeltrack is ooit nog op single uitgebracht.

Toen gebeurden er rare dingen. In de eerste plaats is het album 24 carrots (1980) op cd gezet vóór Indian summer. De studio tracks van Indian summer (dus kant 4) zijn toen naar 24 Carrots op cd verhuisd.

Vervolgens hield Indian summer alleen nog de 11 live nummers over en is men opeens (bij gebrek aan de titelsong) het album Live at the Roxy L.A. 1981 gaan noemen.

Mensen die er geld voor op tafel willen neerleggen kunnen desgewenst toch ook Indian summer met 16 tracks nog kopen, de oorspronkelijke dubbel LP. Om het moeilijk te maken, de cd 24 carrots is namelijk bijna niet te vinden of alleen tegen forse betaling.

Ik kan Al Stewart live op deze cd heel goed hebben. Hij stond in 1981 redelijk op het hoogtepunt van zijn carriére, na Year of the cat, Time passages en 24 carrots. Zijn concerten werden heel goed bezocht en waren door Stewart en band ook goed verzorgd. Sterk spel, geen dut- of skipmomenten.

En dan uiteraard zijn beste werk van wat hij tot dan toe had uitgebracht. Veel van Year of the cat maar ook ouder werk als Roads to Moscow en het epos Nostradamus.

Ik ga ook eens kijken wat Al Stewart ná Indian summer nog heeft gedaan. Ik moet zeggen dat ik hem vooral ken van de periode Orange (1972) tot en met Indian summer. Daarna heeft zich ogenschijnlijk een soort van (creatieve) vrije val ingezet. En misschien heeft Al Stewart zo'n oordeel helemaal niet verdiend.

Is hier een beetje aan te komen Hans ? Volgens mij staat hier de waanzinnige uitvoering van Nostradamus op waar ik al een poosje naar op zoek ben . De andere songs deugen ook zeer zeker , maar alleen al voor Nostradamus de aanschaf waard .

Ik heb hem geruime tijd op LP gehad omdat er inderdaad moeilijk aan was te komen.

Later dus de studionummers via 24 Carrots. Deze Live at the Roxy vrij recent via Amazon aangeschaft voor € 6,50.

Beetje 3 jaar later.. maar als je de lp nog zoekt... je weet waar mijn PB woont

Ik bem niet meer in het bezit van een platenspeler.
Maar toch bedankt lennon. Heel attent.

De hoesfoto zegt alles: hier zien we een gladgepoetste Al Stewart, alle pukkels, wratjes en puistjes keurig weggewerkt en datzelfde is met de muziek gebeurd. Bij Stewarts concerten was zijn stem altijd de zwakke schakel en ik durf er mijn sokken onder te verwedden dat hij grote delen van dit concert achteraf opnieuw heeft ingezongen. Overigens zijn ook backing vocals later toegevoegd, daar doet de hoesinformatie niet geheimzinnig over.
Blijft de vraag: Wat moet je hier nou mee? De puntgave songs zijn in hun definitieve versie al enkele jaren eerder op de plaat gezet en iets wat perfect is, valt niet meer te verbeteren. Uitzondering is natuurlijk het hierboven genoemde World Goes To Riyadh/Nostradamus. Op dat moment slaat eenmalig de vlam in de pan.

Alleen voor The World Goes To Riyadh/ Nostrodamus is dit album inderdaad al te rechtvaardigen Adrie.
Wat een waanzinnig tweeluik.

Toch eens checken of hier nog aan te komen is.

Wat nu, met terugwerkende kracht Stewart in 1981 beschuldigen van fotoshoppen?

Ik moet zeggen, stel dat het zo is, moet je dan het erg vinden als er wat aan een live album is toegevoegd, later? Of het nu gaat om wat muzikale, vocale of productionele oneffenheden.

Het krijgt haast iets van een ethische discussie, waarbij een artiest meer of minder zwakke plekken uit concerten niet iets zou mogen opleuken voor het platenkopende publiek. En vervolgens de vraag of dit dan typisch Al Stewart is of dat in het algemeen vermoedelijk toch elke artiest buitengewoon kritisch naar zijn/haar live opnames zal hebben geluisterd, voordat deze aan het vinyl werden toevertrouwd?

Meestal wordt uit 50 concerten de beste versie gefilterd en dan later wordt het nummer album-fähig gemaakt.

Het enige is de concerten zelf bezoeken en genieten van elke oneffenheid die er wordt geboden. Ik heb Al Stewart toevallig vorig jaar (akoestisch) gezien en vond er toen weinig foutjes in zitten, ook vocaal niet. Hij is natuurlijk geen ruige jongen die een zaal plat speelt. Enigszins bedeesd, vriendelijk en eigenlijk een beetje een watje, als je het goed bekijkt.

Getalenteerd, daar niet van. Maar inderdaad niet iemand die enorm zal gaan afwijken van het origineel.
Dan nog hoeft een concert helemaal niet slecht te zijn. Het is maar ook net de keuzes van nummers die worden gemaakt. Een bloemlezing (in 1981) van zijn betere werk tot dan aan toe kan best tot een aangenaam avondje leiden. En onderhoudend is Stewart natuurlijk altijd.

Ik zag Al in 1988 ( Paradiso)
Een prima concert, geen krachtpatserij en vooral een artiest die zijn teksten net zo belangrijk vind als de muziek.
Sympatieke man die feitelijk helemaal niet past in de rockwereld.
Hij is zo"n man die met een fijn kopje thee in de bibliotheek vertoeft en inspiratie haalt uit de geschiedenis.

Het is absoluut een zeer vreemde eend in de popmuziek-bijt. Hij is volkomen wereldvreemd en geeft niet om uiterlijk vertoon. En zijn muziek is ook niet voor de grote massa. Hilarisch was zijn verhaal over het nummer Joe The Georgian: de platenmaatschappij had flink druk op hem uitgeoefend om eens met iets dansbaars te komen, en hij kwam met voornoemd nummer op de proppen. Om vervolgens van de platenbaas te horen dat met dansbaar niet een Russische trepak bedoeld werd en dat de jeugd op de dansvloer helemaal niet geïnteresseerd was in de carrière van Josef Stalin.
Terugkomend op deze plaat: ik vind het leuk wanneer een artiest live iets doet met de arrangementen van de songs. Op deze liveplaat blijft het bij een nauwkeurige reconstructie. Dat kan voor een liveconcert prima zijn, maar een plaat moet toch wat meer eeuwigheidswaarde hebben.

Alleen al voor de live versies van Moscow en Nostradamus 4,5. De rest is keurig, maar voegt inderdaad niet veel toe

Ik heb de tracklist aangepast.
Ik vind het prima dat de livetracks afzonderlijk een keer op cd zij gezet, maar om dan daarom Indian Summer te amputeren gaat wat ver.

Indian Summer was vijf studioliedjes in de bezetting van Al met Shot in the Dark op kant A (side one).

Daarna volgen drie lpkanten (side two t/m side four) met livetracks. Dat is de juiste volgorde.

Van de studiosongs vind ik met name Pandora echt sterk. Een beetje een progrocksong met een goede drive en lekkere fluitsolo.

De livesongs zijn stuk voor stuk sterk. Een goede samenvatting van de late jaren zeventig. Het is een rustige, keurige en melodieuze live rockplaat, met als hoogtepunten Nostradamus en Roads to Moscow. Al wordt er op het eind van Year of the Cat ook lekker geduelleerd tussen saxofoon en gitaar.

Dit is inderdaad een prachtige samenvatting van zijn beste werk. Nostradamus en Road to Moscow vinden we ook op de prima verzamel-CD Chronicles (1991) die ik in bezit heb. Geweldige artiest op het podium.

Heel aardige liveplaat van Al Stewart.
Daar zijn studioalbums nagenoeg perfect zijn geregistreerd, lijkt dit livedocument wat meer te leven.
Iets losser en hier en daar wat pittiger.
Sterke setlist ook, met voor mij zijn 2 beste nummers Roads To Moscow en het formidabel gebrachte Nostradamus. Prachtig tweeluik en beter dan de studioversie.
Ik weet niet of hij het live speelde, maar Song On The Radio had er van mij ook bij gemogen.
Maar je kunt niet alles hebben.

Ik moet na opnieuw luisteren mijn eerdere mening enigszins bijstellen. Natuurlijk zijn de twee lange songs de absolute hoogtepunten en alleen al de aanschaf waard: het prachtige Roads to Moscow is bij mijn weten niet vaak live vertolkt. En de fenomenale combinatie The World Goes To Riyadh / Nostradamus is inderdaad nog beter dan de studioversie van Nostradamus (en dat wil wat zeggen).

En ja, het blijft een vreemde combinatie van nummers (zie de hier boven beschreven achtergrond). En ja, ook ik weet zeker dat er wel heel veel in de studio aan gesleuteld is. Maar toch zijn de studionummers zo slecht nog niet: niet echt goed, maar toch aardige middenmoters in Al's oeuvre.

Vorige week voor het eerst in twee jaar weer eens een platenbeurs bezocht, daar een puntgaaf exemplaar van deze dubbelaar gevonden, zelfs nog met een radio reclame sticker er op. Een plaat zoals we Al kennen, een fraai begin met de kant a als studioplaat, 2 t/m 4 werd tijdens een aantal shows in LA opgenomen.

Absoluut hoogtepunt is kant 3 met Roads to Moscow en het dertien minuten durende Nostrademus/world goes to Riyadh. Een verzorgd geheel met vlekkeloos repertoire, zoals we Al Stewart kennen, ik houd van de muziek van deze schotse singer/songwriter.

Met mijzelven heb ik de afspraak dat als ik een tweedehands album van Al Stewart op vinyl tegenkom, ik die koop. Zo gebeurde met Live: Indian Summer, dat ik in Houten bij De Groeverij uit de bak plukte. Van een album van Al Stewart krijg je namelijk nooit spijt, is mijn ervaring.
Wel werd ik tweemaal licht op het verkeerde been gezet: kant 1 is hartstikke studio (opgenomen in Los Angeles), de volgende drie zijden zijn live (in de Roxy, Los Angeles). En aangezien je de platen bovenin Stewarts hoofd eruit moet halen, zou de hoesfoto eigenlijk een kwartslag naar rechts moeten worden gedraaid. Het zijn slechts details.

Tot 2019 verwarring omtrent de tracklist (vinyl versus de in 2011 nog overheersende cd), die door Mssr Renard terecht is hersteld op de oorspronkelijke volgorde uit 1981. Een fraaie dwarsdoorsnede van Stewarts werk van '74 tot '81, opgenomen met zijn begeleidingsgroep Shot In The Dark, dezelfde waarmee zijn tot dan toe laatste studioplaat 24 Carrots uit 1980 werd opgenomen én de groep die in datzelfde '81 zelfstandig een titelloos album uitbracht.
Liveversies die in details van de oorspronkelijke studioversies verschillen, waarbij de noviteiten altijd (extra) aangenaam zijn. En de vijf nieuwe nummers mogen er ook zijn, waarbij ik voorlopig het uptempo Princess Olivia tot favoriet bombardeer.

Muziek die je op hete dagen doet afkoelen en in de winter laat opwarmen, dankzij het schrijftalent en de kalme stem van Stewart. En dat ie hier strak in het chique pak van die tijd zit, vind ik hélemaal prima. Wél heb ik moeite om vier favorieten te vinden, een klus die qua uitkomst van draaibeurt tot draaibeurt verschilt. Gewoon een heerlijk en tijdloos album zonder enige zwak moment.

Op dezelfde live cd taan helaas niet de vijf nieuwe opnames.
Maar het live aanbod is inderdaad prachtig en tijdloos!

Aaah, dát was het probleem! Nou, leve vinyl dus!

De originele dubbel-LP kent, zoals hier al eerder gememoreerd, één kant met studio-opnamen en drie kanten met live-opnamen. De plaat had dus net zo goed Three Sides Live kunnen heten. Een ander bandje, dat zich van hetzelfde concept bediende, kwam daar een jaar later mee aanzetten…

Aan de latere CD-uitgave is het één en ander gesleuteld. Waarschijnlijk vanwege de net iets te lange speelduur voor één CD hebben ze besloten om die vijf studio-nummers maar helemaal te laten vervallen en die over te hevelen naar een destijds ongeveer gelijktijdig uitgebrachte CD-versie van de studioplaat die Al hieraan vooraf liet gaan, namelijk 24 Carrots.

Hoewel die plaat was opgenomen met de vrij stevige begeleidingsband Shot in the Dark, misstaan die vijf extra studiotracks daar niet, maar een curieuze beslissing blijft het natuurlijk wel. Al was het maar omdat de betreffende EMI-cd uit 1992 al lang en breed vervallen is en een latere CD-uitgave van 24 Carrots weer andere bonustracks heeft.

Die vijf studionummers zijn dus eigenlijk een beetje tussen wal en schip gevallen en min of meer verloren gegaan, tenzij je dus de originele dubbel-LP op de kop kunt tikken (wat overigens niet heel erg moeilijk is). Ik ben mede hierom altijd blij dat ik zowel LP’s als CD’s kan afspelen, al denkt mijn portemonnee daar soms anders over…

Ik zie trouwens nu pas dat er in 2007 in de VS ook een versie van dit live-album is uitgegeven op het kleinen Collector's Choice-label. Maar die heb ik nog nooit 'in het wild' gezien en er worden tegenwoordig stevige prijzen voor gevraagd.

De bezitter van de originele 24 Carrots op cd mag zich dus ook gelukkig prijzen.

Zeker. Het album is zelfs zo zeldzaam dat het niet eens op MuMe staat.
Op verzamelaar Essential heb ik dan gelukkig wel weer Running man, Midnight rocks, Merlin’s time, Mondo Sinistro en Paint by numbers. Ruim de helft van 24 Carrots. Studio-opname Indian summer staat hier dan ook weer op. Een wat flets nummer overigens. De CD kost slecht 5,99 bij de grote bolle groenteboer op dit moment. Aanrader. Ook uitstekende mastering.

Ahum, herstel: Al Stewart and Shot in the Dark - 24 Carrots (1980)

Er is recent nog een nieuw dubbel-live album van de man verschenen: Al Stewart & The Empty Pockets - Live. Nog niet toegevoegd hier. De 'emty pockets' verklaren misschien de reden voor de release.

Nee, Al blijft, inmiddels 79 jaar jong, een door en door respectabele artiest.

Ook dat album is niet zeldzaam genoeg om niet op MuMe te staan, hoor

Al Stewart & The Empty Pockets - Live (2024) - MusicMeter.nl

Als je zoekt op 'Al Stewart & The Empty Pockets - Live', zoals je ook in je bericht schrijft, popt het meteen op!

Tweemaal een zoekfout op één ochtend. Gekker moet het niet worden.