menu

Al Stewart - Live Indian Summer (1981)

Alternatieve titel: Live at the Roxy L.A. 1981

mijn stem
3,69 (16)
16 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: RCA

  1. Here in Angola (4:37)
  2. Pandora (4:33)
  3. Indian Summer (3:33)
  4. Delia's Gone (2:47)
  5. Princess Olivia (3:21)
  6. Running Man (4:43)
  7. Time Passages (6:26)
  8. Merlin's Time (2:56)
  9. If It Doesn't Come Naturally, Leave It (4:27)
  10. Roads to Moscow (8:13)
  11. Nostradamus Part One - World Goes to Riyadh - Nostradamus Part Two (13:01)
  12. Soho (Needless to Say) (3:43)
  13. On the Border (4:46)
  14. Valentina Way (4:17)
  15. Clarence Frogman Henry (1:43)
  16. Year of the Cat (7:07)
totale tijdsduur: 1:20:13
zoeken in:
avatar van musician
4,5
Ik vind het toch wel een goed live album van Al Stewart.

De geschiedenis wordt, nota bene door de komst van de cd, hier een beetje door elkaar gehusseld.
Tracks 12 t/m 16 zijn studio nummers die oorspronkelijk kant 4 bevolkten van de dubbel LP die dit ooit was.

Volgens mij mogen er dan geen sterretjes achter als ware het bonustracks, want dat is dus niet zo.
In dat geval heet het album ook Indian summer, de titeltrack is ooit nog op single uitgebracht.

Toen gebeurden er rare dingen. In de eerste plaats is het album 24 carrots (1980) op cd gezet vóór Indian summer. De studio tracks van Indian summer (dus kant 4) zijn toen naar 24 Carrots op cd verhuisd.

Vervolgens hield Indian summer alleen nog de 11 live nummers over en is men opeens (bij gebrek aan de titelsong) het album Live at the Roxy L.A. 1981 gaan noemen.

Mensen die er geld voor op tafel willen neerleggen kunnen desgewenst toch ook Indian summer met 16 tracks nog kopen, de oorspronkelijke dubbel LP. Om het moeilijk te maken, de cd 24 carrots is namelijk bijna niet te vinden of alleen tegen forse betaling.

Ik kan Al Stewart live op deze cd heel goed hebben. Hij stond in 1981 redelijk op het hoogtepunt van zijn carriére, na Year of the cat, Time passages en 24 carrots. Zijn concerten werden heel goed bezocht en waren door Stewart en band ook goed verzorgd. Sterk spel, geen dut- of skipmomenten.

En dan uiteraard zijn beste werk van wat hij tot dan toe had uitgebracht. Veel van Year of the cat maar ook ouder werk als Roads to Moscow en het epos Nostradamus.

Ik ga ook eens kijken wat Al Stewart ná Indian summer nog heeft gedaan. Ik moet zeggen dat ik hem vooral ken van de periode Orange (1972) tot en met Indian summer. Daarna heeft zich ogenschijnlijk een soort van (creatieve) vrije val ingezet. En misschien heeft Al Stewart zo'n oordeel helemaal niet verdiend.

avatar van bikkel2
4,0
Is hier een beetje aan te komen Hans ? Volgens mij staat hier de waanzinnige uitvoering van Nostradamus op waar ik al een poosje naar op zoek ben . De andere songs deugen ook zeer zeker , maar alleen al voor Nostradamus de aanschaf waard .

avatar van musician
4,5
Ik heb hem geruime tijd op LP gehad omdat er inderdaad moeilijk aan was te komen.

Later dus de studionummers via 24 Carrots. Deze Live at the Roxy vrij recent via Amazon aangeschaft voor € 6,50.

avatar van lennon
bikkel2 schreef:
Is hier een beetje aan te komen Hans ? Volgens mij staat hier de waanzinnige uitvoering van Nostradamus op waar ik al een poosje naar op zoek ben . De andere songs deugen ook zeer zeker , maar alleen al voor Nostradamus de aanschaf waard .


Beetje 3 jaar later.. maar als je de lp nog zoekt... je weet waar mijn PB woont

avatar van bikkel2
4,0
Ik bem niet meer in het bezit van een platenspeler.
Maar toch bedankt lennon. Heel attent.

avatar van AdrieMeijer
3,0
De hoesfoto zegt alles: hier zien we een gladgepoetste Al Stewart, alle pukkels, wratjes en puistjes keurig weggewerkt en datzelfde is met de muziek gebeurd. Bij Stewarts concerten was zijn stem altijd de zwakke schakel en ik durf er mijn sokken onder te verwedden dat hij grote delen van dit concert achteraf opnieuw heeft ingezongen. Overigens zijn ook backing vocals later toegevoegd, daar doet de hoesinformatie niet geheimzinnig over.
Blijft de vraag: Wat moet je hier nou mee? De puntgave songs zijn in hun definitieve versie al enkele jaren eerder op de plaat gezet en iets wat perfect is, valt niet meer te verbeteren. Uitzondering is natuurlijk het hierboven genoemde World Goes To Riyadh/Nostradamus. Op dat moment slaat eenmalig de vlam in de pan.

avatar van bikkel2
4,0
Alleen voor The World Goes To Riyadh/ Nostrodamus is dit album inderdaad al te rechtvaardigen Adrie.
Wat een waanzinnig tweeluik.

Toch eens checken of hier nog aan te komen is.

avatar van musician
4,5
Adrie Meijer schreef:
De hoesfoto zegt alles: hier zien we een gladgepoetste Al Stewart, alle pukkels, wratjes en puistjes keurig weggewerkt en datzelfde is met de muziek gebeurd.

Wat nu, met terugwerkende kracht Stewart in 1981 beschuldigen van fotoshoppen?

Ik moet zeggen, stel dat het zo is, moet je dan het erg vinden als er wat aan een live album is toegevoegd, later? Of het nu gaat om wat muzikale, vocale of productionele oneffenheden.

Het krijgt haast iets van een ethische discussie, waarbij een artiest meer of minder zwakke plekken uit concerten niet iets zou mogen opleuken voor het platenkopende publiek. En vervolgens de vraag of dit dan typisch Al Stewart is of dat in het algemeen vermoedelijk toch elke artiest buitengewoon kritisch naar zijn/haar live opnames zal hebben geluisterd, voordat deze aan het vinyl werden toevertrouwd?

Meestal wordt uit 50 concerten de beste versie gefilterd en dan later wordt het nummer album-fähig gemaakt.

Het enige is de concerten zelf bezoeken en genieten van elke oneffenheid die er wordt geboden. Ik heb Al Stewart toevallig vorig jaar (akoestisch) gezien en vond er toen weinig foutjes in zitten, ook vocaal niet. Hij is natuurlijk geen ruige jongen die een zaal plat speelt. Enigszins bedeesd, vriendelijk en eigenlijk een beetje een watje, als je het goed bekijkt.

Getalenteerd, daar niet van. Maar inderdaad niet iemand die enorm zal gaan afwijken van het origineel.
Dan nog hoeft een concert helemaal niet slecht te zijn. Het is maar ook net de keuzes van nummers die worden gemaakt. Een bloemlezing (in 1981) van zijn betere werk tot dan aan toe kan best tot een aangenaam avondje leiden. En onderhoudend is Stewart natuurlijk altijd.

avatar van bikkel2
4,0
Ik zag Al in 1988 ( Paradiso)
Een prima concert, geen krachtpatserij en vooral een artiest die zijn teksten net zo belangrijk vind als de muziek.
Sympatieke man die feitelijk helemaal niet past in de rockwereld.
Hij is zo"n man die met een fijn kopje thee in de bibliotheek vertoeft en inspiratie haalt uit de geschiedenis.

avatar van AdrieMeijer
3,0
Het is absoluut een zeer vreemde eend in de popmuziek-bijt. Hij is volkomen wereldvreemd en geeft niet om uiterlijk vertoon. En zijn muziek is ook niet voor de grote massa. Hilarisch was zijn verhaal over het nummer Joe The Georgian: de platenmaatschappij had flink druk op hem uitgeoefend om eens met iets dansbaars te komen, en hij kwam met voornoemd nummer op de proppen. Om vervolgens van de platenbaas te horen dat met dansbaar niet een Russische trepak bedoeld werd en dat de jeugd op de dansvloer helemaal niet geïnteresseerd was in de carrière van Josef Stalin.
Terugkomend op deze plaat: ik vind het leuk wanneer een artiest live iets doet met de arrangementen van de songs. Op deze liveplaat blijft het bij een nauwkeurige reconstructie. Dat kan voor een liveconcert prima zijn, maar een plaat moet toch wat meer eeuwigheidswaarde hebben.

avatar van Tonio
4,5
Alleen al voor de live versies van Moscow en Nostradamus 4,5. De rest is keurig, maar voegt inderdaad niet veel toe

Mssr Renard
Ik heb de tracklist aangepast.
Ik vind het prima dat de livetracks afzonderlijk een keer op cd zij gezet, maar om dan daarom Indian Summer te amputeren gaat wat ver.

Indian Summer was vijf studioliedjes in de bezetting van Al met Shot in the Dark op kant A (side one).

Daarna volgen drie lpkanten (side two t/m side four) met livetracks. Dat is de juiste volgorde.

Van de studiosongs vind ik met name Pandora echt sterk. Een beetje een progrocksong met een goede drive en lekkere fluitsolo.

De livesongs zijn stuk voor stuk sterk. Een goede samenvatting van de late jaren zeventig. Het is een rustige, keurige en melodieuze live rockplaat, met als hoogtepunten Nostradamus en Roads to Moscow. Al wordt er op het eind van Year of the Cat ook lekker geduelleerd tussen saxofoon en gitaar.

avatar van Wandelaar
Mssr Renard schreef:
Een goede samenvatting van de late jaren zeventig. Het is een rustige, keurige en melodieuze live rockplaat, met als hoogtepunten Nostradamus en Roads to Moscow. Al wordt er op het eind van Year of the Cat ook lekker geduelleerd tussen saxofoon en gitaar.
Dit is inderdaad een prachtige samenvatting van zijn beste werk. Nostradamus en Road to Moscow vinden we ook op de prima verzamel-CD Chronicles (1991) die ik in bezit heb. Geweldige artiest op het podium.

avatar van bikkel2
4,0
Heel aardige liveplaat van Al Stewart.
Daar zijn studioalbums nagenoeg perfect zijn geregistreerd, lijkt dit livedocument wat meer te leven.
Iets losser en hier en daar wat pittiger.
Sterke setlist ook, met voor mij zijn 2 beste nummers Roads To Moscow en het formidabel gebrachte Nostradamus. Prachtig tweeluik en beter dan de studioversie.
Ik weet niet of hij het live speelde, maar Song On The Radio had er van mij ook bij gemogen.
Maar je kunt niet alles hebben.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:43 uur

geplaatst: vandaag om 07:43 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.