Raekwon - Shaolin vs. Wu-Tang (2011)

When I was pushed out of the womb the Earth spun, the only way to describe this is inertia
Damn...

Helemaal mee eens, ik denk dus dat dat precies gebeurt.
Bovendien verprutst hij zijn imago hiermee.

Co-sign.
Zit zelfs aan 4 sterren te denken.
Alleen die zang, op nrs 4, 8 en 10, verpest het voor mij een beetje. Die nummers dig ik niet.

Voor de rest: dope! Ik vind Rae nog steeds een erg goede MC en de beats zijn op maat.

Het was jullie denk ik nog niet opgevallen, maar ik ben echt klaar met Raekwon. Zoals ik ongeveer al aangaaf bij punt 5 in mijn Raekwon-opstel weerspiegelt dit album de Rae van tegenwoordig: niet gedurfd, zonder inspiratie en risicoloos. Leuk bedacht, maar dit album stelt weinig voor, en al helemaal wanneer het zogenaamd een echt Wu-album zou moeten worden. Net als Rae zijn ook de beats niet gedurfd, zonder inspiratie en risicoloos, bij vlagen dan. Ieder zieltje moet tevreden worden gesteld (quasi-interessante cover, de titel en een handjevol standaard kung fu-samples) en mocht er nog twijfel zijn daarover, geen probleem: dan zetten we er toch een autotune-nummer, een Estelle die we horen zingen over ninja's en shaolin en een Lloyd Banks op die moet rappen alsof hij dat voor het eerst doet? En als dat nog niet genoeg is dan gelijk ook maar Rick Ross, omdat het kan. Raekwon regelt het gelijk. Ik weet zeker dat RZA diep in zijn hart stukgaat om dit album, nog meer dan bij het vorige album waarschijnlijk.

2,5*

Edit: o ja, dat 11 van de 16 tracks onder de drie minuten zitten kan eigenlijk ook niet.

Ik ben best benieuwd naar Wu Crime.

Bij de correctie heb ik die track en die Mobb Deep-track per ongeluk niet weer aangevinkt als bonustrack. Correctie is onderweg, hoor!

Dus hij staat niet op alle versies?

Nee, zijn I-Tunes-bonustracks.

Eigenlijk is die hele Wu-Tang associatie, met Raekwon voorop, nogal clichématig geworden. Één blik op de titels spreekt al voor zich. Nu moet ik opmerken dat ik dit album niet heb beluisterd, maar het valt op dat het labeltje van "Wu-Tang" verandert in een karikatuur. De eens zo rauwe randen zijn inmiddels gepolijst tot een cirkel. Een vicieuze, waar Raekwon zijn versjes opleest over ninja's en kung-fu. Zonde.

Ben ik volkomen met je eens. Na het Meth, Ghost, Rae-project, Ghostfaces laatste album en nu dit, lijkt de Wu voor mij definitief afgedaan te hebben. Overigens lijk ik een van de weinigen te zijn, want zowel Apollo Kids als deze scoren gemiddeld boven de 3,5*.

Ik vestig mijn hoop maar op een Method Man-album. Die man laat op elke recente Wu-Tang-release zien dat hij het nog steeds kan. In 2009 zou er een album op komst zijn van de beste man, getiteld Crystal Meth, maar ik moet nog maar zien of die ooit nog uit gaat komen.

De producties zijn meestal degelijk maar uitschieters zitten er niet bij.
Raekwon kan me ook niet blijven boeien een heel album lang.
Gastoptredens zoals die van Rick Ross, Jim Jones en Lloyd Banks hoefden er van mij ook niet bij.
Al bij al nog wel een aangenaam album om af en toe eens op te zetten.

Een paar nummers vind ik niet om aan te horen. Verder is het een prima plaatje.

Die laatste 2 nummers lijken mij bonustracks. Ik heb ze in ieder geval niet.

Als je een paar berichten teruggaat, kun je zien dat het bonustracks zijn.

Raekwon is nooit mijn favoriete Wu member geweest. Ik kan niet goed uitleggen waarom, maar ik kom altijd maar moeilijk door zijn albums heen. Ook dit album laat hier en daar wat steekjes vallen. Raekwon doet zijn best om de Wu-Tang sound terug te brengen, maar anno 2011 komt het niet meer geloofwaardig op mij over. Dit komt ook voor een deel door de gastartiesten met als dieptepunt Lloyd Banks het lijkt wel of hij het rappen is verleerd. Nee niet echt een succes dit album. Dan zet ik liever Apollo Kids nog eens op.

Dat heb ik al vaker gehoord hier dat lloyd banks het rappen schijnt te zijn verleerd, ik vond hem eigenlijk altijd sucken

Je kan er ook gewoon niet omheen, het is een super slechte bijdrage. Lloyd Banks is nou ook niet meteen mijn favoriete rapper. Alhoewel ik The Hunger For More nog wel een aardig album vind.

Volledig mee eens. Eigenlijk zouden wij alleen hierdoor al moeten trouwen .

Pagina aan off topic berichten (troll + reacties, een-op-een discussie over iemands postgedrag en beetje slowchat) verwijderd. Kan het nu weer verder on topic.

Na 3 luisterbeurten ben ik allesbehalve teleurgesteld Staan enkele erg sterke nummers op..
Nog paar keer luisteren en dan stemmen, zal naar de 3.5 naartoe gaan..

Man man, Thought stelt weer niet teleur op Masters of our Fate, wat een delivery..

Lloyd Banks heeft hier samen met Black Thought en Jim Jones juist de leukste bijdrage. Method Man wil ik geen bijdrage noemen; die man hoort gewoon op elk Wu-album.

Ga me hier niet aan wagen, teveel tracks (en te korte!!!) en Wu is Wu niet meer...

Ik moet dit jullie heel eerlijk vertellen wat vind ik dit een flop van een album er staan een paar redelijke nummers op , maar misschien ben ik blijven hangen in een old skool tijdperk waar rappers echt muziek maakte..
Ik genoot van Raekwon op OB4CL en van zijn verses in Wu-Tang, maar dit lijkt echt helemaal nergens meer op.
Het is veel te commercieel naar mijn mening en ook de teksten vind ik nergens op slaan, ik heb t geprobeert te luisteren en had de intensie om het album 20 keer uit te zetten, maar ik heb het uit kunnen zitten.
Ik zie ook helemaal geen aanknopingspunten om dit album opnieuw te luisteren.
Ik kan niet hoger komen dan 1.5, en dat vind ik echt droevig om te zeggen omdat ik Raekwon over het algemeen altijd een zeer goede rapper heb gevonden

Ga deze plaat na Bayern Munchen - Inter Milan toch maar eens opzetten.

Je gaat er niks aan missen garandeer ik je in iedergeval..

Snake Pond

Ik vind dit album tot nu toch echt wel lekker klinken, imo is raekwon op dreef

Blijkbaar als ik je scores bekijk. Enkel 90s albums, ok veel classics tussen maar ik denk dat je gewoon de classics van na 2000 of niet kent of gewoon onderschat. Na 2000 is er minstens even geniale shit uitgekomen atmosphere, cunninlynguists (laaste is wat minder ok, maar de rest ownt), masta ace, madvillain, blu & exile, deltron, cyne, brother ali,... Wu is misschien minder geworden maar dat geldt niet voor de hele (rap) hip hop scene.

ik kan je garanderen dat ik die zeker ken, ik heb echt gigantisch veel hiphop geluisterd in mijn leven dus ook de nieuwe artiesten omdat ik graag een breed overzicht wou hebben.
maar ik kon gewoon niet hetzelfde gevoel bij albums van tegenwoordig krijgen als bij de muziek van eind jaren 80, begin jaren 90.
Natuurlijk zijn er na 2000 ook goede albums uitgekomen dat wil ik zeker niet ontkennen en ik ben met name ook fan van Masta Ace die jij al noemde en het geweldige album van Qtip The Renaissance uit 2008.
ik hoop dat jij mijn standpunt nu wel begrijpt!

Ik vind het wel begrijpelijk. De jaren 80/90-sound (voor zover die bestaat) hoor je zelden nog op albums van na het jaar 2000.

Black thought komt ook weer zeer vet op Master of Our Fate, damn!!!

Imo blijft dit een geslaagd project van RAE!!

Toch verlaagd, de beats zijn maar redelijk sommige klinken beter geschikt voor pop songs en daarom toch verlaagd naar een 3.0* .