Lupe Fiasco - Lasers (2011)

De eerste indruk was erg goed, maar na een nachtje slapen valt het eigenlijk ontzettend tegen. Maar dat is ook niet gek als je dat interview leest op Complex. Terwijl The Cool duidelijk gemaakt is met veel vrijheid, lijkt Lasers een album te zijn dat in gevangenschap is gemaakt. Dat is ontzettend jammer. Zeker na 3,5 jaar wachten. Ik snap dat de houding van Atlantic ook totaal niet. Dat ze winst willen maken, oké. Maar pak dan een andere artiest en geef Lupe de vrijheid om zijn ding te doen. Ik hoop dat hij naar een ander label gaat of zelfs zelfstandig wordt.

Als je bijvoorbeeld hoort hoe hij over The Show Goes On praat:

I didn’t have nothing to do with that record. That was the label’s record. That wasn’t like I knew the producer or knew the writer or anything like that. That was one of those records the record company gave me, they even gave me stuff they wanted me to rap about.

Gewoon vreselijk. Hedendaagse slavernij in de muziek. Maar ja, Lupe moet ook z'n brood verdienen, dus had hij weinig keus.

Maar over het album dan. Klinkt dus niet echt als Lupe. Ik stoor me niet aan het vele gezang, maar wel aan het vele autotune, alhoewel het op sommige nummer een leuke toepassing is. In 2009, op het nummer Shining Down, deed Lupe het nog een stukje voor de grap. Nu lijkt het wel geforceerd erin geperst te zijn. Wat ik wel leuk vind, is dat de nummers aanstekelijk klinken. Zoals Letting Go en The Show Goes On.

De producties spreken mij opzich wel aan. Het klinkt commercieëler dan ooit, maar Lupe maakt veel goed door zijn teksten. Op Words I Never Said gaat hij hard in op de fouten van de mensheid. Op All Black Everything (heerlijke productie trouwens) haalt Lupe de Afro-Amerikanen aan met verschillende voorbeelden uit de Amerikaanse geschiedenis. Op zijn eigen manier. Het tweede couplet van The Show Goes On is ook erg mooi. Never Forget You is een prachtig nummer waarin hij globaal terugkijkt. Het absolute hoogtepunt is Till I Get There. Over een lekker pianodeuntje flowt Lupe moeiteloos over de beat, een van de weinige nummers zonder futurische synths en autotune. Zou niet mistaan op Food & Liquor of zelfs The Cool. Kanshebber voor track van het jaar voor mij.

3,5*, zoals verwacht niet zo goed als The Cool, hopelijk laat Lupe met zijn volgende album wel zijn talenten weer zien. Hierop komt het niet helemaal tot z'n recht. Ik vraag me af hoe Lup.E.N.D. zou hebben geklinkt...

Lupe Fiasco, een rapper die ik altijd schaar tot een select groepje van o.a. Kanye West, Common en Kid Cudi. Veroverde mijn hart met het nummer Daydreaming en kort daarna met zijn album Food & Liquor. Een jaar later verschijnt zijn meesterwerk: The Cool, gedragen door een gelijknamig fictief karakter samen met The Streets en The Game. Een project waarin Lupe al zijn creativiteit in kwijt kon. Geruchten ontstonden over een mogelijke stop van deze rapper. Hij ontkrachtte deze geruchten echter en kwam met het nieuws over een 3-delig album, genaam LupE.N.D. (Everywhere, Nowhere en Down Here). De titel veranderde later naar The Great American Rap Album, waarna de titel weer veranderde in We Are Lasers. Inmiddels is het 2011 en is de titel ingekort tot Lasers, het nieuwe album van Lupe Fiasco.

Zoals ik al zei schaar ik Lupe tot een groepje rondom Kanye West's G.O.O.D Music, een label dat Lupe niet zou misstaan. Hij heeft echter zijn eigen label, 1th & 15th Entertainment, wat weer onder het enorme Atlantic valt. Een label dat, na twee albums waarop Lupe zijn gang mocht gaan, besloot dat Lupe Fiasco de commercie maar eens moest opzoeken. Mocht dit niet goedschiks gaan, dan zou het wel kwaadschiks gebeuren. En zo geschiedde.

Lupe Fiasco is een artiest die zijn vrijheid nodig heeft om zijn creativiteit in muziek om te zetten. Bewijs hiervan is zijn tweede album The Cool. Helaas zag Atlantic dit niet of misschien wilden ze het niet zien. Waarschijnlijk zagen ze liever geld. Atlantic besloot zich actiever bezig te houden met de productie van het nieuwe album van Lupe Fiasco. Lupe's grote plannen voor een 3-delig album werd in de loop der jaren omgezet in een veel commerciëler album. Na een tijd van heftige discussies, protesten en spirituele tripjes werd de eerste single bekend gemaakt: The Show Goes On. Het nummer heeft een lekker triomfantelijk geluid en ook Lupe rapt wel leuk. Toch verbleekt dit nummer bij singles van eerdere albums, waar inhoudelijk ook nog iets in te vinden was. Na speculaties en geruchten over andere singles en releasedata komt dit album eindelijk in maart 2011 uit. Na een aantal luisterbeurten blijkt dat de vaste producer Soundtrakk aan de kant is gezet. Zijn passende producties hebben plaatst gemaakt voor moderne beats vol synthesizers en andere populaire geluiden. Ook vaste gasten zijn, op Sarah Green na, niet meer aanwezig. GemStones & Matthew Santos zijn vervangen voor popzangeres Skylar Grey, Trey Songz en de onbekende MDMA, wat een zanger met een tropische dance-stem blijkt te zijn. Totaal verkeerd bij muziek van Lupe Fiasco. Het zijn dan ook voornamelijk de simpele refreintjes die dit album kapot maken. Zelfs John Legend weet mij niet geheel te overtuigen.

Zijn er dan nog pluspunten? Ja zeker! Een man en zijn naam is Lupe Fiasco. Hij heeft te kennen gegeven dat hij soms voorgeschreven teksten over onderwerpen, bedacht door Atlantic, moest rappen. Ook moest hij samenwerken met gastartiesten en producers die hij niet eens persoonlijk ontmoet heeft. En hoewel hij heeft gezegd dat hij delen van dit album haat, laat hij persoonlijk zijn fans niet in de steek. Fans die samen met hem hebben gestreden voor een beter resultaat. Lupe klinkt dan af en toe wat ongemotiveerd, maar grotendeels is hij het lichtpunt hier. Hij flowt vrolijk en meestal heb je niet eens door dat hij met tegenzin rapt. Ook tekstueel is hij hier en daar erg sterk. Vooral op Words I Never Said en All Black Everything, waarin hij op een originele manier een Afrikaanse toekomst beschrijft als er nooit slavernij was geweest. Vooral op nummers die hij alleen rapt straalt hij. Met Till I Get There als hoogste punt op het hele album. Heerlijk flowt Lupe Fiasco over het pianoloopje en de leuke gekozen vocalsample van Needlz. En al is Never Forget You een pleister op de wonde, Lasers laat je teleurgesteld achter.

Dit is helaas niet het album waarop ik, en velen met mij gehoopt hadden. Lupe Fiasco neem ik persoonlijk niks kwalijk en ik kijk erg uit naar zijn volgende album. Hopelijk zet hij de negatieve ervaringen van Lasers om in nieuwe inspiratie en blijft Lupe Fiasco gemotiveerd!

Na 1 a 2 x luisteren vond ook ik dit album nogal tegenvallen.. Zeker na de eerste Single, The Show Goes On, had ik erg hoge verwachtingen. TSGO was qua beat erg fijn en ook goeie inspirerende lyrics imo. Maar na de eerste x het geheel gehoord te hebben, vond ik toch wat matig. In eerste instantie viele me de simpele en vrij standaard deuntjes op, en zoals gezegd, Lasers is ook een stuk commerciëler dan The Cool en F&L. Maar zoals terecht door -Marco- opgemerkt, dat hoeft niet slecht te zijn. Nadeel ervan is wel dat je een nummer als State Run Radio en Out of my Head na 2x wel gehoord hebt en het je op den duur zeker zal gaan vervelen.

Nu ik het album de tijd heb gegeven(ong 8.) kan ik het wél erg waarderen.. En vind ik het niet eens zoveel minder dan bijvoorbeeld The Cool. Een track als Break The Chain, hierboven afgekraakt, vind ik vrij epic qua opbouw... de rustige en kalme opbouw van Eric Turner(ook qua beat) en dan die verses van zowel Lupe als Sway die echt uit je speakers knallen... Njaa, ik vind het heel tof !

Het album in het algemeen vind ik ook erg tof, op een paar nummers na dan... Maar ik kan ook van dit album van Lupe weer genieten.. Voornamelijk door zijn lekker flow en goede raps, een paar jammere computerbeats nemen dat zeker niet weg !