Anathema - Judgement (1999)

Today is a good day.
Heb namelijk vandaag deze plaat en ook A Fine Day To Exit op vinyl gevonden voor een totaalbedrag van €30 in een lokale platenzaak.

Ik ken dit album al redelijk goed door Spotify maar op vinyl is het net dat beetje meer.

De opener Deep is een nummer waarvan je direct de klasse hoort en alle nummers die daarop volgen blijven op een hoog niveau.

4,5* met een zeer grote kans op 5*

De verhoging naar 5* is een feit en een notering in mijn top 10 oververdiend.
Wat een rit

Gisteren toevallig One Last Goodbye ontdekt en dan meteen 5 keer na elkaar geluisterd. Wat is dat prachtig zeg!

Judgement blijft voor mij het de beste worp van deze heren uit Liverpool. Daar waar genre genoten (in de beginperiode althans) als Paradise Lost rond deze tijd de bakens verzette richting Depeche Mode achtige rock muziek klinkt de evolutie van Anathema natuurlijker en logischer. Van de death en doom periode is niet veel meer over behalve het sombere en naargeestige element. Vincent Cavanagh zingt breekbaarder als ooit tevoren, akoestische stukken worden niet geschuwd en de nummers klinken bij tijd en wijle haast delicaat. De eerste paar nummers klinken als een logisch vervolg op Alternative 4, maar vanaf het instrumentaaltje; Destiny Is Dead is het afwisseling troef. Make It Right is van een verbluffende schoonheid. One Last Goodbye is dan weer hartverscheurend, een brok emotie. Parisienne Moonlight; van hetzelfde laken het pak, ik kan mij herinneren dat rond deze periode de moeder van de broers Cavanagh was overleden en dit nummer is geschreven ter nagedachtenis. Intenser en droeviger dan deze ode aan haar zal je niet snel tegenkomen. Het titelnummer kent een rustige opbouw en werkt langzaamaan toe naar een climax. Verder nog vermeldenswaardig; het akoestische en met pianoklanken gedomineerde Anyone, Anywhere. Klein puntje van kritiek, songs als Deep, Pitiless, Wings of God en Emotional Winter zijn zeker niet slecht maar vind ik toch wat minder i.v.m. de overige nummers. 10 jaar na de oprichting levert Anathema een puike prestatie met het emotionele, intense en gevarieerde Judgment.

Voor mij was het album uit 2003 een afsluiting van een top periode zoals ik de band graag hoor(de). Met de komst van de zangeres plus veel meer prog georienteerde sound haakte is toch wel af. Hun vroegere sound vond ik super!

Ik stapte ooit in bij “We are here....”, en heb pas daarna de voorgaande platen ontdekt.
Maar die bevielen toch beter dan de kennismakingsplaat.

Deze, maar zeker ook A Fine Day To Exit, en A Natural Disaster: geweldige muziek. De sfeer van deze drie spreekt mij net even iets meer aan dan het latere werk.

Of Anathema een meer logische koers vaarde dan Paradise Lost is iets waar ik aan twijfel. Maar het is duidelijk dat van de Peaceville 3 enkel My Dying Bride haar wortels trouw zou blijven. Anathema ging uiteindelijk een beetje de alternatieve progressieve kant op en zei zoals bekend vaarwel tegen de metal.

Judgement is zoals gezegd alweer lichter dan Alternative 4 maar houdt een mooie sombere ondertoon. Pink Floyd is nooit ver weg. Hierna kocht ik nog wel A Fine Day To Exit. Maar daar was ik nooit zo blij mee als met Judgement.

Was mijn kennismaking met Anathema en staat bij mij nog steeds stijf bovenaan.

Bij mij was Alternative 4 de kennismaking. Ook niet verkeerd

Na 'Alternative 4' het tweede album op rij van Anathema dat een dikke voldoende verdient. Toch zijn de albums verschillend. In het voorgaande album waren er veel meer piano en strijkjes te horen. Nu dus minder en dat is jammer, maar gaat niet echt ten koste van de kwaliteit.
Geen echte favorieten want alles klinkt wel lekker maar Deep is wel erg sterk.
4*

Anathema - Judgement

Zeer sfeervol album van Anathema. Het begint al meteen fantastisch met Deep dat op de 30ste seconde al meteen een overgang kent die me bij de eerste luisterbeurt al meteen pakte. Ook de nummers die erna komen zijn erg goed, Pitiless vooral stevig, en nummers als Forgotten Hopes en One Last Goodbye zijn toch ronduit prachtig.
Na een paar sfeerstukjes kom je dan uit bij het titelnummer, dat rustig begint, maar halverwege een complete chaos wordt. Erg leuk gedaan. Ook de opvolger Don't Look Too Far is erg geslaagd, vanwege de snerpende gitaar rondom het refrein.
Emotional Winter vind ik ook één van de betere nummers. Wings of God vind ik wel het beste nummer van het album, al zullen velen dat niet met me eens zijn. Dat nummer hakt erin vanaf de eerste seconde, heeft een prachtige lyrics, en halverwege switcht het dan opeens om naar een outro die net zo mooi is.
Voor mij had het daar mogen stoppen, want ik vind Anyone, Anywhere en met name 2000 & Gone wat aan de saaie kant. Had van die laatste een bonustrack gemaakt, en die eerste ergens anders in het album gestopt, want wat mij betreft is Wings of God ook meteen een perfecte afsluiter.
Desondanks een album dat ik vaak luister en met volle teugen van geniet

4,5*

Nog steeds een zeer fraai album met een uitstekend begin met de eerste 3 nummers. Mijn vinken staan nog steeds bij The Last Goodbye, Emotional Winter en Wings of God. The Last Goodbye wint dit op emotionele waarde maar Wings of God scheurt ( heel passend ) de hemel wijd open en wint het op kracht!

Wat dat betreft kan ik je de DVD Universal uit 2013 van harte aanbevelen; daarop staan nl al deze 3 nummers in een live uitvoering! Anathema - Universal (2013)

Bravejester is zeker een mooie uitvoering! Ook live weten ze de sfeer van dit album mooi over te brengen

Dit is van de 3 die ik tot nu toe beluisterd heb ook het enige Anathema album waar ik van begin tot eind van kan genieten. De twee opvolgers bijv. hebben allebei een heel lang nummer waarbij de helft eigenlijk uit stilte bestaat, daar verliest zo'n album bij mij al punten mee. Daar heeft dit album gelukkig geen last van

Dit is toch met ruime afstand het beste album van deze band. Een coherent geheel en toegankelijk. Vanaf de opener is het raak, intens, meeslepend, wanhopig, troostend. Een fenomenale, onvergetelijke rit. Wat een plaat. 5 sterren

Vandaag nog eens geluisterd in zijn geheel. Wat een waanzinnig goede plaat blijft dit toch. Op de een of andere manier klopt alles hier. Dreigend en mysterieus, en met een paar geweldige ontladingen. Zelden wordt je zo in een album getrokken als hier gebeurt. Onwaarschijnlijk sterk en bijna een surrealistische ervaring. Hoe mooi kan muziek zijn?

Blijft een geweldige plaat, m.i. de beste van Anathema.

Judgement is de vervolmaking van de muzikale ontwikkeling van de band destijds. De donkere tinten, doorspekt met emotionele vocalen van Cavanagh en de intense muzikale omlijsting, beter dan dit zou het in mijn ogen niet meer worden.
Opvolger A Fine Day to Exit vond ik maar een moeilijke plaat en de symbiose tussen prog en ambient waar de heren later mee gingen stoeien vond en vind ik overwegend saai.
Judgement is een fraai staaltje vakwerk en het plaatje draait hier nog regelmatig zijn rondjes in huis.

Volledig eens met bovenstaande.

Mwa, naar mijn idee kakt de boel na een nummer of vijf wel een beetje in. Teveel kampvuurgeneuzel. In dat opzicht vind ik Alternative 4 veel beter. Meer energie.

Het is natuurlijk wel bewonderenswaardig hoe deze samenstelling van Anathema van het krakkemikkige Eternity naar dit uitstekend uitgevoerde Judgement is gegroeid. Vooral de zang van Cavanagh is heel goed bijgetrokken. Dat gekreun van hem op Eternity was een ramp.

Verder ben ik wel van mening dat de sacraal klinkende Anathema van Crestfallen, Serenades en Pentecost III nooit meer geëvenaard is.

Ik had het album al heel lang niet gehoord en heb 'm na alle positieve berichten de afgelopen dagen maar weer eens beluisterd. Ik kan het niet anders dan het met Edwynn eens zijn in deze. Na een aantal nummers wordt het wel érg gezapig allemaal. Niet dat het slecht is of slecht wordt uitgevoerd maar er zit te weinig variatie in om een heel album lang te blijven boeien.

Grappig. Bovenstaande berichten lijken mij het idee te geven dat het 'gezapige' karakter van de plaat zo'n beetje aanvangt op het moment dat Lee Douglas ten tonele verschijnt. Zij is voor het eerst te horen op deze plaat op een aantal nummers en zou vele, vele jaren later pas als vast bandlid een essentieel onderdeel van de band gaan uitmaken.

Ik vind de kracht van het album pas tot volle wasdom komen zo'n beetje in het midden van de plaat, met het melodramatisch en episch klinkende "Parissiene Moonlight" en het indringende titelnummer. Gewoonweg meesterlijk!

Na al die jaren nog steeds een prachtplaat, van begin tot eind.

Alternative 4 is een behoorlijk donkere plaat. Donkerder qua sfeer dan Judgement. Zelf vind ik Judgement als opvolger de vervolmaking van Alternative 4.
Zelf vind ik de term energie, muzikaal gezien dan, meer slaan op een thrash-plaat, daar is de muziek van Anathema te druilerig voor (positief bedoeld).
Maar wellicht interpreteer ik het verkeerd...

In mijn beleving is energie niet alleen voorbehouden aan thrashacts. Het gaat om passie, vuur, avontuur en meer van dat soort ongrijpbare termen. Daarom noem ik Alternative 4 als zijnde een plaat waar meer energie in zit dan in Judgement. Er zit vaart en spanning in. Dat is op Judgement toch wat minder. Ofschoon het verder een prima plaat is. Niettemin toch teveel een kabbelende kampvuurplaat. Vandaar dat ik er minder energie in vind zitten.