Anathema - Judgement (1999)

Na 5 jaar is dit nog steeds voor mij plato nummero uno (van eveneens mijn fav band). Vooral de nrs. Deep, Forgotten Hopes, Judgement en Don't Look Too Far zijn zo ongelooflijk mooi, maar eigenlijk is (uiteraard) heel de plaat gewoon geniaal.

Kortom een werkstuk van uitzonderlijke schoonheid.

Ik heb dit bericht ook eigenlijk niet helemaal compleet geschreven. Mijn originele versie gebruik ik thuis, en de kopie (MP3) gebruik ik in de auto in een andere volgorde, een hele tijd geleden al op schijf gezet in "random' volgorde. Sommige nummers staan daar wel achter elkaar, maar sommige niet. Judgement en Anyone, anywhere staan bij mij bijvoorbeeld in het begin van het album. Om mijn verhaal toch even compleet en duidelijk te schrijven doe ik het opnieuw, met motivatie en cijfer

1. Deep: Goed nummer 7

2. Pitiless: Goed nummer 7

3. Forgotten Hopes: Briljant, heerlijk nummer 9

4. Destiny Is Dead; Ook een geweldig nummer 9

5. One Last Goodbye: Maar één cijfer voor mogelijk 10

6. Make It Right (F.F.S.) Maar één cijfer voor mogelijk 10

7 Parisienne Moonlight; Pakt mij totaal niet lijkt ook niet echt op dit album te horen, skip ik altijd. (irriteert zelfs) 3

8. Don't Look Too Far; Idem als hiervoor; saai, 4

9. Emotional Winter; Goed nummer, maar schudt me ook niet echt wakker, toch een 6

10. Wings of God; Begint raar, en vervolgens zit er niets in het nummer wat iets met je doet. 6

11. Judgement; Geniaal nummer; 9

12. Anyone, Anywhere; Prachtig een vette 10

13. 2000 & Gone; Ook geen geweldig nummer, saai zelfs. 5

14. Transacoustic ; Mooi nummer 8

Al met al heb ik waarschijnlijk de indruk gegeven dat het een middelmatig album is, dat is het zeker niet, maar ik draai het van alle Anathema albums gewoon het minst, en elke keer moet ik echt even in het album komen voor ik het weer ga waarderen. Ik merk ook dat wat jullie "cheesy" vinden, Anyone, Anywhere bijv, ik weer prachtig vind.

Eindoordeel; Briljante, heel goede nummers worden afgewisseld met slechte nummers.

Vanuit het Review topic kreeg ik de eer om dit album te reviewen, nadat ik eerder had aangegeven dat ik het een ruk album vond. Naja.. met een ‘open-mind’ en frisse tegenzin er aan begonnen. Judgement is het enige album wat ik ooit heb beluisterd, waardoor ik geen ander referentiekader heb van Anathema.

Judgement openbaart zich als een muur van geluid, maar wel één die melodieus is, pakkend en vol zit met persoonlijke emoties. Alles wordt ondersteund door het arsenaal aan instrumenten. Prachtige akoestisch gitaren en pianospel vormen een zeer aangename afwisseling tussen het straffe werk met het gitaarwerk (Deep bijv). De instrumentale nummers hebben echter geen toevoeging mijn inziens. Deze missen duidelijk de ondersteuning van de zang met de intrigerende teksten, waardoor ze kil en kaal klinken. Nee, het samenspel tussen alle componenten van zang, instrumenten, melodie en emotie maken de nummers interessant. Hiermee weten ze een bepaalde, verdrietige, dromerige sfeer te creëeren.

Tekstueel is er niets op aan te merken. Vanuit de eigen beleving van de schrijver worden de gevoelens prachtig uiteengezet. Er wordt een kijk in het leven geboden waar een dierbare er van tussen is gegaan. Het is echter niet depressief te noemen, maar eerder boosheid, moedeloos en het verlangen naar. One Last Goodbye en Emotional Winter zijn twee nummers waar de gevoelens worden blootgelegd. Kreeg tijdens EW wel een flashback naar Pink Floyd door de intro… Meer mensen last van?

Complimenten trouwens dat ze zich niet laten verleiden tot het maken van ellenlange nummers, waar andere bands zich in het genre wel eens in willen verliezen. Nee, algemeen gezien houden ze de rode draad vast. Gelukkig maar. En toch vind ik het soms geforceerd klinken, zoals het willen maken van instrumentals (Destiny is Dead), zo’n lange intro (Emotional Winter) en de abrupte overgangen (Anyone, Anywhere). Klinkt me soms toch wat te klinisch in de oren.

Achteraf gezien heb ik Judgement te vroeg veroordeeld. Zoals vaker hebben de betere albums tijd nodig, zo ook deze. Ik ben nog niet volledig overtuigd dat hét een klein meesterwerkje is, maar door enige verdieping in teksten en muziek waardeer ik meer dan voorheen. Zal hem in de toekomst nog wel eens opleggen en er een definitief oordeel aan plakken. Voorlopig dikke voldoende.

Judgement is het eerste echte rockalbum van Anathema, en is toch wel een erg geslaagd experiment te noemen. De atmosferische muziek blijft zwaar op het gemoed wegen, maar niet door de hardheid maar wel door het weldoordachte samenspel van de zang van Vincent Cavanagh en het gitaartokkel van Danny Cavanagh. De teksten zijn soms wat naar de melige kant, maar het verzandt gelukkig nergens in een soort adagium van zelfbeklag. De percussie is erg nadrukkelijk aanwezig in de mix, en dat geeft het album de nodige ruggesteun om aanlokkelijk te blijven, want vanaf de tweede helft van het album willen de nummers soms wat gaan slepen, maar slecht wordt het nooit. De eerste helft van het album steekt er wel bovenuit, mede dankzij die heerlijke gitaarsolo in Pitiless. Liefhebbers van deze plaat kunnen ook Riverside eens proberen, dat ligt wat in hetzelfde straatje.

Bij het stemoverzicht zie ik dat 90% van de stemmen op 3½* of hoger zit, dus wat mijn paar centen aan mening hier voor verschil zouden kunnen uitmaken weet ik niet. Het moet me echter van het hart dat dit album werkelijk subliem begint met een fraaie reeks van vier nummers, maar dat daarna de verveling toeslaat omdat alle nummers een beetje hetzelfde klinken, misschien niet qua arrangementen of tempo maar wel wat betreft de emotionele noot die steeds wordt aangeslagen. Het is allemaal een beetje verdrietig en een beetje berustend : "no one seems to care any more. . ." Alles zeer oprecht, uitstekend gecomponeerd en gearrangeerd en met de beste bedoelingen gebracht, maar soms zou ik wel eens een andere muzikale kleur willen horen dan de vrij constante Pink-Floyd-meets-Porcupine-Tree-sfeer die dit album voor mij kenmerkt.

Vrij donkere herfstmuziek.
Echt hard wordt het nergens, maar de dreiging van een duistere onweersbui blijft aanwezig.
Door de keyboard moet ik zelfs regelmatig aan Disintegration van The Cure denken, ook zo´n druilerige, depressief klinkende brok emoties.
Voor velen zal dit een vreemde vergelijking zijn, voor mij juist een heel doeltreffende.
Het vooroordeel dat progressieve rock voornamelijk bestaat uit eindeloze synthesizer gepiel en de een na de andere gitaarsolo moet ik nu eindelijk eens los laten.
Waarom ik albums van Pink Floyd en Marillion meestal beter vind, komt omdat daar regelmatig het muzikale thema mooi vaker terug komt, maar misschien is Judgement dan niet het beste startsein geweest om mee te beginnen.
Parisienne Moonlight spreekt mij sterk aan vanwege de zangeres die opeens uit het niks opduikt, doet mij denken aan The Gathering in hun pre Anneke periode, maar ook zelfs aan een meer Gothic georiënteerde band als The Mission.
Emotional Winter heeft in dat herhalende echo achtige weer duidelijk Pink Floyd invloeden, zoals bekend van The Dark Side Of The Moon.
Blijkbaar heeft Anathema zijn oorsprong in de doommetal, maar dat hoor ik vrijwel niet meer terug, ik weet hoe een Paradise Lost zich ontwikkelde, daarbij was dat element op een bepaald moment ook geheel vervaagd.
Ga ik de reis vervolgen met de getipte We're Here Because We're Here en Weather Systems, of toch op zoek naar de oorsprong in het minder gewaardeerde Serenades.
De interesse is in ieder geval gewekt.

Anathema - Judgement

Zeer sfeervol album van Anathema. Het begint al meteen fantastisch met Deep dat op de 30ste seconde al meteen een overgang kent die me bij de eerste luisterbeurt al meteen pakte. Ook de nummers die erna komen zijn erg goed, Pitiless vooral stevig, en nummers als Forgotten Hopes en One Last Goodbye zijn toch ronduit prachtig.
Na een paar sfeerstukjes kom je dan uit bij het titelnummer, dat rustig begint, maar halverwege een complete chaos wordt. Erg leuk gedaan. Ook de opvolger Don't Look Too Far is erg geslaagd, vanwege de snerpende gitaar rondom het refrein.
Emotional Winter vind ik ook één van de betere nummers. Wings of God vind ik wel het beste nummer van het album, al zullen velen dat niet met me eens zijn. Dat nummer hakt erin vanaf de eerste seconde, heeft een prachtige lyrics, en halverwege switcht het dan opeens om naar een outro die net zo mooi is.
Voor mij had het daar mogen stoppen, want ik vind Anyone, Anywhere en met name 2000 & Gone wat aan de saaie kant. Had van die laatste een bonustrack gemaakt, en die eerste ergens anders in het album gestopt, want wat mij betreft is Wings of God ook meteen een perfecte afsluiter.
Desondanks een album dat ik vaak luister en met volle teugen van geniet

4,5*

Vandaag nog eens geluisterd in zijn geheel. Wat een waanzinnig goede plaat blijft dit toch. Op de een of andere manier klopt alles hier. Dreigend en mysterieus, en met een paar geweldige ontladingen. Zelden wordt je zo in een album getrokken als hier gebeurt. Onwaarschijnlijk sterk en bijna een surrealistische ervaring. Hoe mooi kan muziek zijn?