CunninLynguists - Oneirology (2011)

Ik heb dit nu vaak genoeg beluisterd om een definitief oordeel te geven. Dit is een gewoon een goed album met een duidelijk concept. Het is een goed geheel, waar ik sowieso altijd blij van word. Het gaat over dromen en daar hoort dan ook een dromerige stijl bij.

Predormitum is een erg goed nummer en een goede opener. De sample van Biggy Smalls is ook erg leuk gedaan en geeft zeker wel wat extra's aan het nummer.
Dan volgt Darkness, waarin Anna Wise een grote rol heeft. Ze heeft een mooie stem en voegt ook zeker wel wat toe aan het geheel. Het zorgt voor wat afwisseling en dat mis ik toch wel een beetje in het geheel. De beatwisseling in het nummer had van mij niet gehoeven.

Dan komt een erg hard stuk, wat in het midden ligt tussen een interlude en een normaal nummer. Phantasmata is een hoogtepuntje maar duurt jammer genoeg erg kort.

Vervolgens Hard as They Come, de single van het album. Toen ik dit voor het eerst hoorde vond ik het een heel aardig nummer, nu begint het wat te vervelen. Freddie Gibs is niet echt speciaal.
Murder is gewoon weer een goed nummer, waarbij Big KRIT het zeer verdienstelijk doet.

My Habit maakt gebruik van een stemsample en die komt zeer aardig uit de verf. Het nummer zie ik als een soort intro van Get Ignorant, wat ik het als het hoogtepunt van Oneirology beschouw. De beat is keihard, alleen ik snap niet zo goed wat het nummer met het thema te maken heeft. Kno's flow op dit nummer vind ik wel prima, alleen de teksten zijn nogal nietszeggend. Dit nummer doet mij het meest denken aan Death is Silent, met snelle drums.

Shattered Dreams is weer zeer dromerig en klinkt zeer stabiel. Zeker geen hoogtepunt, maar past goed in het geheel. De tweede drop in het nummer klinkt erg hard, het einde is spacend en weer een soort van intro op het volgende nummer:

Stars Shine Brightest, de andere single. Deze single is veel beter uitgekozen, want het past een stuk beter in het plaatje van Oneirology. Weer een lekker dromerig nummer. De beatwisseling is eindelijk iets gewaagd en klinkt wel oke, maar niet hoogstaand.

Dan een tweede interlude (ik zie Phantasmata ook als een interlude). So as Not to Wake You klinkt zeer goed en het is weer jammer dat dit zo kort duurt. Zonde.

Enemies with Benefits is het tweede hoogtepunt. Tonedeff komt zeer dik en een space geluid door de beat heen maakt het af.

Looking Back vond ik aanvankelijk een vervelend nummer, maar dit is totaal omgeslagen. Na vaak genoeg de akoestische versie gehoord te hebben, is het kwartje gaan vallen. Anna Wise doet het fantastisch, zij is de enige artiest samen met Tonedeff die echt iets toevoegt. Veel passie en gevoel zit er in deze track.

Dan komt er iets waar ik me aan erger, Dreams. Het begin gaat nog wel, maar dan komt Tunji. Bleghh. Dit nummer had er van mij zeker af gemogen. Nou ja, de beat zelf is niet eens zo slecht, maar Tunji is gewoon hinderlijk. Het is ook nog eens het langste nummer van het album, jammer.

Hypnopomp en Embers vormen het einde van Oneirology. Embers is een zeer vet slot van wat uiteindelijk gewoon een goed album is geworden. Het had af en toe misschien wel iets gewaagder gemogen. Toch is dit een erg goed geheel, met een paar erg sterke tracks.
4*

Voor degene die de nieuwsgierigheid mist om op te zoeken wat de titel nou precies inhoudt: oneirologie betekent de leer van de dromen. Als je even een blik werpt op het eerdere werk van het drie man sterke CunninLynguists, zul je zien dat het thema ‘dromen’ al eerder de revue is gepasseerd. Vaak vergaarden juist de nummers die daar over gingen succes bij hun wereldwijde fanbase. Dit komt doordat Kno voor geweldig zweverige producties kon zorgen; bij nagenoeg elke productie werden de perfecte gitaarsnaren geraakt, werd het beste trompetgeluid gebruikt, en werden de drums en claps op een fijn volume gebracht.

Op het eerste gezicht is dit bij Oneirology niet anders. Het merendeel van de beats is dromerig en precies zo geproduceerd dat het goed in het gehoor ligt; vaak overheersen hemelse pianoklanken of jankende gitaren. Het is echter jammer dat het soms iets te gepolijst klinkt. Dit doet af aan de luisterervaring, omdat het soms zo glad klinkt dat het aan het irritante grenst. Zie bijvoorbeeld de tenenkrommend hoge stemsamples die vrijwel niets te melden hebben, erg op je zenuwen werken of simpelweg te dramatisch klinken om het geloofwaardig over te laten komen. Dit is bijvoorbeeld het geval op Hypnopomp of het begin van Get Ignorant. Gelukkig zijn er ook nog nummers die weer bewijzen dat Kno, productioneel gezien dan, een geweldenaar is. Zo is de interlude So As Not to Wake You door de mysterieuze samples fenomenaal, en weet Kno op Dreams een zeer mooie symfonie vol euforisch vioolgeschal neer te zetten.

Waar de schoen echter het meest wringt, is het vocale gedeelte van het project. Bleef Kno op eerdere albums op het gebied van rappen vaak op de achtergrond, of probeerde hij het soms wat verlegen uit, nu, met behulp van zijn versterkte zelfvertrouwen na zijn goed ontvangen eerste soloalbum Death Is Silent, staat de beste man veel vaker achter de microfoon. Jammer genoeg haalt dit wel de balans uit het project; vroeger had Kno alle tijd om Deacon the Villain en Natti prachtige producties voor te schotelen, maar nu hij wat vaker achter de microfoon kruipt lijkt het alsof hij niet genoeg oog voor zijn beats heeft gehad.

Omdat alle drie de heren nu eenderde van het rapgedeelte in handen hebben, begint Kno’s monotone stemgeluid ook zeer snel te vervelen en soms zelfs te irriteren. Het gemiddelde wordt wel wat opgekrikt door Deacon the Villain en Natti, omdat zij door hun overtuigingskracht en vitaliteit nog steeds dezelfde kwaliteit raps - die vaak over het dromen en de bijbehorende (angst-)gevoelens gaan - leveren als op eerdere albums. Zo beschrijft Deacon de mogelijkheden binnen een droom perfect op Stars Shine the Brightest (In the Darkest of Nights): ''Be a vine in the shade, a salmon in a stream//Try lookin’ for the stars when examining your dreams//Could go from street singers to pop figures//From block niggaz to a brotha that is followin’ stock tickers.''

Wat is het resultaat? Een plaat die niet het verwachte niveau bereikt. CunninLynguists was altijd een consistente groep, omdat elke plaat het niveau van het vorige album haalde, en vaak zelfs beter was. Oneirology is dit keer echter niet van hetzelfde kaliber als de vorige plaat (Dirty Acres). De beats zijn vaak te glad, en qua raps ligt de balans er uit. Toch blijken Deacon the Villain en Natti raptechnisch weer sterk en staan er ook nog gewoon ouderwets sterke Kno-beats op het album. Dromerig is de plaat zeker, maar of dat nou komt door rustige klanken en vocalen, of omdat je er door verveling bij in slaap valt - ik denk een mix tussen beide.

Ook te lezen op Hiphopleeft.

Ik vind dat mensen best een stukje minder kritisch mogen zijn op dit album.
De eerste keer dat ik deze luisterde moest ik even wennen, en een staan een paar twijfelachtige nummers op Embers, Looking Back, maar voor de rest is dit een fantastisch album.
Kno weet altijd de beat er keihard in te knallen en zet gewoon strakke nummers neer.
Zo maakt de Biggie sample ('It was all (a dream)') Predormitum compleet en is een beat als Get Ignorant een traditionele CunninLynguists banger. Soms waagt Kno zich wel aan sterk vervormde stemsamples en strakke refreintjes, en hierbij brandt hij soms zijn vingers. Zo zijn de refreintjes van Enemies with Benefits en Hard As They Come iets te poppy en zijn de sterk vervormde stemmen op My Habit niet om van te genieten, maar het hangt van jou af of je je daar aan stoort. Soms is het refrein echter een schot in de roos en zelfs een hoogtepunt op het album zoals bij Darkness (Dream On).

Tekstueel is het weer sterk en vooral Natti vind ik op dit album goed, alhoewel ik moet bekennen dat ik nooit weet of nou Deacon of Natti aan het woord is. Kno rapt ook mee, maar hij is duidelijk minder dan de andere twee.

Conclusie? Hard album, ik vind hem zelfs misschien één van de beste CL albums. Ik zeg dus: ik, niet jij. Dat mag je zelf weten. 4*

Toch wel onverwachts een zeer goede plaat! Eéntje voor in de toplijstjes van 2011.
In het begin lijkt het overgeproduceerd maar aan de hand van een voldoende aantal luisterbeurten zal je een heel goed doordacht en catchy plaatje te horen krijgen.

Een aanrader! Beter dan die andere hiphopplaten van het moment (Roots, Weeknd, Watch The Throne, Drake, Big K.R.I.T., Shabazz Palaces...). Bij die laatste moet ik wel toegeven dat ik hem nog niet genoeg beluisterd heb...

4