menu

Bob Dylan - Slow Train Coming (1979)

mijn stem
3,56 (229)
229 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Columbia

  1. Gotta Serve Somebody (5:26)
  2. Precious Angel (6:32)
  3. I Believe in You (5:11)
  4. Slow Train (5:59)
  5. Gonna Change My Way of Thinking (5:29)
  6. Do Right to Me Baby (Do unto Others) (3:54)
  7. When You Gonna Wake Up (5:30)
  8. Man Gave Names to All the Animals (4:28)
  9. When He Returns (4:32)
totale tijdsduur: 47:01
zoeken in:
avatar van Rudi S
4,0
wat mij betreft plaatst pdondivie dit album juist, volledig mee eens.

avatar van Hendrik68
2,5
Zo beoordeelt een ieder Dylan anders. pdonidvie quote een bericht van maar liefst anderhalf jaar geleden. Toch is mijn mening hierin niet veranderd. Gaat ook niet meer gebeuren, ik heb hem vaak genoeg gehoord en ik ken minimaal 20 betere albums van Dylan en aangezien ik ook erg veel andere muziek luister staat dit album niet op de nominatie nog snel een keer beluisterd te worden. Er zijn mensen (en niet zo weinig ook) die Empire Burlesque en Knocked out loaded verschrikkelijk vinden. Dat vind ik dan wel weer meevallen. De aanwezigheid van Mark Knopfler op dit album en ook op Infidels verpest de boel volledig, wat mij betreft. Het volgende reli album Saved, dat hierna komt vind ik veel beter klinken terwijl die juist door velen afgekraakt wordt.

avatar van Floater
Hendrik68 schreef:
De aanwezigheid van Mark Knopfler op dit album en ook op Infidels verpest de boel volledig, wat mij betreft. Het volgende reli album Saved, dat hierna komt vind ik veel beter klinken terwijl die juist door velen afgekraakt wordt.


Daar kan ik mee aardig in vinden, Hendrik!

Slow Train Coming en Infidels klinken ook behoorlijk gedateerd. Wat dat betreft heeft Saved de tand des tijds veel beter doorstaan...

sugartummy
het favourite dylan album van nick cave én van mij. een geweldig geluid, een gedreven band en geweldige nummers. gotta serve somedody en slow train klinken dreigend met messcherp gitaarspel van knopfler en heerlijk baswerk van atheist tim drummond. de producer was de niet-gelovige jood jerry wexler (mede producer was barry beckett) i believe in you is 1 van dylans mooiste nummers; gonna change.. is retestrak; do right.. heeft een lekker tempo; when you.. heeft de piano als hoofdinstrument; man gave names.. is reggea als kinderliedje(geloof me, het werkt). when He returns is ontroerend en meeslepend. dylans meesterwerk! halleluja!

avatar van AdrieMeijer
2,5
Van de drie reli-platen vind ik dit echt de zwakste. Dat komt met name door de 'nette' sound. Ik hou ervan als Dylan een beetje slordig speelt. Op deze plaat is alles keurig in de maat en netjes gestemd, maar dat verveelt mij toch een beetje. Daarbij vind ik Man Gave Name To All The Animals zo pijnlijk slecht.dat alleen dit nummer al goed is voor twee strafpunten. Ook I Believe In You doet me niets. Na al die jaren blijven voor mij alleen Slow Train en When You Gonna Wake Up staan als een huis.
Saved en Shot Of Love hebben lelijkere hoezen, maar veel meer sfeer en spelplezier.

avatar van AOVV
3,0
Na het weinige succes van ‘Street-Legal’ en de hoon van pers en publiek (ook zijn live optredens moesten er in die periode aan geloven), had Dylan nog maar weinig zelfvertrouwen. Ook op financieel gebied stond hij er lang niet meer zo rooskleurig voor als in het verleden, nog steeds voor een deel te wijten aan de put die hij gegraven heeft om zijn geflopte film ‘Renaldo & Clara’ uit te kunnen brengen. Tijd om het over een andere boeg te gooien, dus. Dylan is niet de enige artiest die zich bekeerde, ook o.a. Leonard Cohen deed dit. Grillige persoonlijkheden, een zweem van mysterie, eigenwijs.

Maar ook broodnodig, want geloof het of niet, ‘Slow Train Coming’, zijn eerste religieuze plaat, werd een enorm succes. Uiteraard knapten er sommige fans op af, maar hij kreeg daarvoor wel telkens twee nieuwe (vooral devote christenen, natuurlijk) voor in de plaats. Het Vlaamse tijdschrift Kerk en Leven plaatste zelfs een recensie van de plaat in één van zijn edities! In die optiek is deze omslag een beetje te vergelijken met de “Dylan goes electric” periode. Met dit als verschil: toen was er, op gebied van succes, absoluut geen nood om te veranderen, het was eerder ingegeven door het jeugdige, rebelse karakter van Dylan.

Deze bekoring tot het christendom wordt door veel mensen met opgetrokken wenkbrauwen bekeken, omdat het gevolg ervan hem wel verdacht goed uitkwam. Het zou dus, met andere woorden, een doordachte marketingstunt kunnen zijn geweest, en in zekere zin is dat ook wel zo, maar elke koerswijziging is deels ingegeven door marketing, dus dat vergeef ik ‘m maar al te graag. Maar wat mij betreft, komt deze bekering geloofwaardig over. Dylan heeft te veel waarachtige moeite gedaan om fake te kunnen zijn. Hij kwam, via een vriendin, in contact met de Vineyard Fellowship, een kleine evangelische geloofsgemeenschap, en liet zich dopen in de oceaan. Bovendien probeerde hij ook Jerry Wexler, de producer van deze plaat en een verstokte Joodse atheïst, te bekeren. Deze liet dat echter niet gebeuren, maar maakte geen probleem van het sterk christelijke karakter van de teksten.

‘Slow Train Coming’ werd eens niet opgenomen in New York, Nashville of San Francisco, wel in Alabama. Hier had Jerry Wexler een studio, waar hij platen met o.a. Aretha Franklin, Ray Charles en The Drifters opnam. Wexler stond bekend om zijn heldere sound, een geluid waar Dylan naartoe wilde. ‘Slow Train Coming’ is dan ook één van de best klinkende platen van Dylan. Wexler stelde Dylan voor aan Mark Knopfler, bandleider van Dire Straits, toen nog een beginnende Britse band. Hij ging naar een optreden van de band kijken, en nodigde Knopfler uit om mee te spelen op zijn nieuwe plaat. Uiteindelijk zou Knopfler een belangrijke rol spelen, en zou dit de eerste van meerdere samenwerkingen zijn. Ook drummer Pick Withers werd uit de band gepikt. Verder werd de groep aangevuld met klasbak Tim Drummond op bas, ook bekend van bij Neil Young en James Brown, en Barry Beckett, die Wexler hielp met producen, speelde piano, orgel etc.

In het voorjaar van 1979 werd de plaat ingeblikt in de Muscle Shoals Sound Studio, thuisbasis van Wexler. Het zou één van de makkelijkst verlopende opnameprocessen worden tot nu toe. Vrij weinig problemen, Dylan die zich door een sterke persoonlijkheid als Wexler makkelijker liet overtuigen, een goeie interactie met de band. De vlekkeloze productie van het album is ook een minpunt; het klinkt me te opgepoetst, ik hoor Dylan liever als het rammelt en dendert, als hij zich laat gaan op zijn mondharmonica en zijn teksten in onmogelijke banen probeert te leiden. De titel slaat voor mij dan ook voor een deel op die sound, al zal dit zeker niet de bedoeling zijn geweest. Enkele uitzonderingen nagelaten, is dit een trein die traag passeert.

De plaat wordt afgetrapt met ‘Gotta Serve Somebody’, dat bluesy en loom klinkt, vooral te wijten aan het aarzelende gitaarwerk en de trage percussie. De tekst handelt over de eeuwige keuze, tussen God en de duivel. Dylan toont in een aantal strofes aan dat het leven altijd weer neerkomt op dit dilemma. Gekscheren is er gelukkig nog steeds bij: “You may call me Bobby, you may call me Zimmy”, verwijzend naar zijn Joodse achternaam. O ironie.

Gelukkig volgt dan een prachtnummer, naar mijn mening. ‘Precious Angel’ heeft wat de meeste andere songs op dit nummer ontberen; de energie van de jonge dagen. Dat snerende. Hoewel toch wat gematigder, dat valt niet te betwijfelen. Het nummer wordt opgesmukt met aangenaam in het gehoor liggende blazers, wervelend pianospel en de kenmerkende gitaarlicks van Knopfler. Wat Knopfler speelt, is niet meteen het meest gecompliceerde dat ie ooit heeft gedaan, maar nergens pakt hij me meer in dan op dit nummer. Ik vind zijn solowerk ook gewoon beter dan zijn werk met Dire Straits. Het is vooral een “geografisch euvel”.

Van zijn achtergrondkoortje op ‘Street-Legal’ heeft Dylan enkel Helena Springs en Carolyn Dennis overgehouden, en, aangevuld met Regina Havis, vormen zij de basis van de achtergrondzang. Dit pakt soms goed uit, zoals in dit nummer, soms ook melig, waarover hieronder meer. Springs overtuigde Dylan ervan kracht te zoeken in het gebed, en dit nummer is zijn meest overtuigende worp wat betreft zijn bekering. “Shine your light, shine your light on me; You know I just couldn’t make it by myself; I’m a little too blind to see.” Of hoe je met weinig woorden heel veel duidelijk kunt maken.

Dat het ook mis kan gaan met deze nieuwe aanpak, bewijst het volgende nummer. ‘I Believe in You’ klinkt alsof Dylan stroop op z’n lippen heeft gesmeerd; te melig, zalvend en klef. Op de achtergrond laten piano en gitaar wel een mooi combo horen, maar het gaat me toch allemaal te traag. ‘Slow Train Coming’ maakte als geheel de eerste paar keer best indruk, maar het gelikte geluid gaat al snel tegenstaan.

Het titelnummer (vooruit dan: bijna-titelnummer) klinkt weer erg bluesy, met een hoofdrol voor het gitaarspel van Knopfler. Dit weet me deze keer echter minder te raken dan op ‘Precious Angel’. Het kan niet elke keer prijs zijn, natuurlijk. Dylan zelf is echter wel in vorm, zijn soms onvaste zang geven het geheel een rauwer randje, sowieso zeldzaam op deze plaat. Ook tekstueel is dit van een wat hoger niveau, meer gespekt met maatschappelijke kritiek dan “dat christelijke gedoe”. En dankzij dit nummer heb ik ontdekt dat ritmesectie toch wel erg degelijk is. Dylan bewijst met deze tekst ook dat hij geen schaap is, geen onvoorwaardelijke en van meningsuiting beroofde simpele ziel, maar nog steeds de Dylan die iets te vertellen heeft. ‘Slow Train’ is een song die gaat over de hele wereld, en vooral het feit dat deze gedoemd is ten onder te gaan. De kleine kantjes van de mens, en ook van het geloof, worden belicht. “All nonbelievers and men stealers talkin’ in the name of religion”. Iedereen krijgt er van langs: oliebaronnen en de regering (all that foreign oil controlling American soil), hypocrisie (“Oh, you kno wit cost more to store the food than to give it”), maar ook de gewone man, en de Amerikaan in het algemeen (“Jefferson turnin’ over in his grave”).

Na de blues komt… nog meer blues. ‘Gonna Change My Way of Thinking’ is misschien de meest hardnekkige bluessong op de plaat. Knopfler kan zijn gitaar in dit nummer heerlijk laten janken (men kan onmogelijk ontkennen dat die kerel gitaar kan spelen), en de blazers passen er ook wel bij, hoewel dit alles wel een rauwer randje had gehad zonder de opsmuk, denk ik. De tekst staat me wel ietwat tegen, omdat het wat te geforceerd klinkt. De oude bluessongs zijn veel rauwer en universeler, en blijven veel meer onder de huid plakken. Dit glijdt een beetje van me af, hoewel het zeker geen slecht nummer is. Alleen, het geeft me geen speciaal gevoel.

‘Do Right to Me Baby (Do Unto Others)’ is ook niet bepaald een hoogvlieger. Hoewel dit lekker in het gehoor ligt, klinkt het wat te makkelijk. Het stramien is betrekkelijk simpel, en simpel kan goed zijn, maar het werkt gewoonweg niet. Dylan heeft vrij veel songs op zijn naam staan die gewoon strofe – refrein – strofe – enzovoort zijn, en meestal komt hij hier goed mee weg (of zelfs meesterlijk), maar dan is een grote vereiste wel dat de tekst uitstekend is. Dat is hier niet het geval, ik vind ‘m zelfs niet goed. Dylan praat in gemeenplaatsen, en we zijn van hem toch veel beter gewoon. Enkel de zin “Don’t wanna marry nobody if they’re already married” weet een glimlach op mijn gezicht te toveren.

Gelukkig staat er voor elke mindere song ook weer een sterke tegenover. ‘When You Gonna Wake Up’ heeft weer die sterke blues-inslag, en de blazers slagen er ditmaal, in combinatie met de oerdegelijke percussie en orgelspel van Beckett weliswaar, wel in te charmeren. Het is op bepaalde momenten zelfs verrekte aanstekelijk, zodat ik er moeilijk bij kan stil zitten. Tekstueel is het weer volgens dat vaste stramien, maar doordat de tekst van ‘When You Gonna Wake Up’ weer sterk is (hoort een beetje thuis in hetzelfde hoekje als ‘Slow Train’), helt dit over in Dylan’s voordeel. Je zou het een wake up call kunnen noemen; Dylan die de mensheid wat besef en sociale betrokkenheid bijbrengt.

“You got innocement men in jail, your insane asylums are filled;
You got unrighteous doctors dealing drugs that’ll never cure your ills.”

Veel oneliners ook, te veel memorabel spul om op te noemen eigenlijk, dat moet u maar op eigen kracht ontdekken.

Zo geslepen en scherp de tekst van ‘When You Gonna Wake Up’ is, zo zwak is ‘Man Gave Names to All the Animals’. Een kinderliedje, steunend op een reggae-achtig ritme. Tekstueel stelt dit echt helemaal niets voor, en oké, Dylan mag natuurlijk liedjes schrijven voor de kids, maar als ie dat op zulk een plaat plaatst, verwacht ik toch ook enkele dubbele bodems. Dylan zelf kon het nummer wel appreciëren, hij bracht het zo’n 150 keer live. Ik zal echter eerder naar Urbanus’ ‘1-2-3 Rikke Tikke Tik’ luisteren, als ik een kinderliedje over dieren wil horen. Humoristischer.

De afsluiter is dan wel weer fraai. Het meest tot op het bot gestripte nummer, met enkel Beckett’s mooie, ietwat afgesleten pianotoetsen als tegenwicht voor Dylan’s zang, wat het geheel iets moois verloren geeft, en breekbaars. ‘When He Returns’ heeft Dylan overigens van in het prille begin altijd gezien als albumsluiter. In dit nummer wil hij zijn hele leven in de handen van God leggen, maar om één of andere reden slaagt hij hier maar niet in:

“Will I ever learn, that there’ll be no peace, that the war won’t cease, until he returns?”

De outing van Dylan als fervent aanhanger van het katholieke geloof, choqueerde menig fan. Ook Knopfler was er van onder de indruk. Dylan zelf ook, getuige deze woorden:

Ik schrok van de songs die ik schreef, ze joegen me angst aan. Ik schreef ze zelfs niet graag. Ik was niet van plan om songs te schrijven. En toen ik er een aantal had, dacht ik: die wil ik niet zingen.

‘Slow Train Coming’ is uiteindelijk voor mij een plaat die op twee gedachten hinkt; enerzijds heb je die te gepolijste sound, die na verloop van tijd gaat irriteren. Anderzijds heb je de teksten, die wel weer van hoog niveau zijn. In sommige gevallen althans, er zijn uitzonderingen. Er staan één of twee miskleunen op, maar dankzij enkele erg straffe songs, krijgt ‘Slow Train Coming’ ruim een voldoende.

3 sterren

avatar van Slowgaze
3,5
Alle toffe mensen zijn katholiek. Mark Knopfler is geloof ik goddeloosch. Afijn, prima stuk, prima album ook. En 'Man Gave Name to All the Animals' is natuurlijk gewoon baas.

avatar van AdrieMeijer
2,5
Maar niet alle katholieken zijn tof.
Weet je waarom ik Man gave names... zo gigantisch haat? Ooit, meer dan dertig jaar geleden, was ik met mijn vriendin op een camping, ergens in Zeeland. De gitaar moest natuurlijk mee, en af en toe speelde ik wat, ook andere campinggasten lieten zich niet onbetuigd. Neil Young, Bob Dylan, Cat Stevens, dat soort dingen zongen we graag. Verder op de camping zat een stille jongeman een beetje Weltschmerz-achtig om zich heen te kijken. Toen ik zijn tent een keer passeerde, sprak hij me aan en zei dat hij genoot van de muziek (echt op zo'n glibberig toontje ) en hij was zelf ook een groot Dylan-fan. Eerst dacht ik nog: "Mooi, dan kunnen we het nog eens hebben over "It's alright Ma" of "Idiot Wind", maar niks hoor.
"Weet je dat Bob Dylan een heel fijne plaat gemaakt heeft? Vooral het nummer "Man gave names to all the animals" bezorgt me iedere keer weer kippenvel. Ik wil best wel eens met jou en je vriendin praten over dat nummer en over de Bijbel....".
Ik bedankte vriendelijk voor de uitnodiging. Bah! Ik had het kunnen weten. Sindsdien haat ik dat onbenullige lied nog meer dan ik al deed.

avatar van Dibbel
3,5
Ik heb een heel andere camping-ervaring met Men Gave Names To All The Animals...
Die van liters goedkoop Istarsko Pivo in de campingdiscotheek van camping Polari in Rovinj (toen nog Joegoslavie) in 1981.
Waar dit lied een paar keer per avond gedraaid werd.
Kan het nog steeds niet met de bijbel associeren helaas...

Mooie beschouwing trouwens AOVV !

avatar van iggy
3,5
Inderdaad een mooi bericht AOVV.

avatar van henk01
4,0
AOVV we lezen het graag!

avatar van wilbur
2,5
De Nederlander George Sangster heeft op het Indonesische eiland Lombok een nieuwe dwergooruilensoort ontdekt. De vogel krijgt de naam rinjanidwergooruil en is vernoemd naar de gelijknamige vulkaan op Lombok.


Hoe dit te rijmen?

avatar van Slowgaze
3,5
'Man Gave Name to All the Animals' natuurlijk.

avatar van Stalin
Voor alle liefhebbers van dit album en deze born-again periode van onze favoriete Joodse neuszanger, hierbij een mooie link naar een video van een complete show uit 1980.

Massey Hall
Toronto, Ontario, Canada
20 April 1980


Gotta Serve Somebody
I Believe In You
When He Returns
Ain’t Gonna Go To Hell For Anybody
Cover Down, Break Through
Man Gave Names To All The Animals
Precious Angel
Slow TrainMona Lisa Young: Stranger In The City (Healing) (?)
Mary Elizabeth Bridges: Walk Around Heaven All Day (Rev. James Cleveland/Cassietta George)
Do Right To Me Baby (Do Unto Others)
Solid Rock
Saving Grace
What Can I Do For You?
Saved (Bob Dylan/Tim Drummond)
In The Garden—
Are You Ready?
Pressing On

avatar van Maartenn
3,5
Maartenn (crew)
Stalin schreef:
Voor alle liefhebbers van dit album en deze born-again periode van onze favoriete Joodse neuszanger, hierbij een mooie link naar een video van een complete show uit 1980.

(quote)


Top! Mooie registratie en aardig geluid ook!

avatar van Stalin
Maartenn schreef:
(quote)


Top! Mooie registratie en aardig geluid ook!


Echt wel

Beeldkwaliteit is niet al te best, maar de audio is dikke prima !
De show knalt bij mij sinds gister non-stop uit de speakers.
Ik ben zelf niet religieus, maar dit is echt een fantastische show die na meer dan 30 jaar wel eens officieel uitgegeven mag worden.

1 van Dylan's beste optredens die ik ken, de man zingt vol passie en oprecht geloof zijn born-again longen uit zijn Joodse lijf.

Vooral When He Returns is kippenvel, zou er zelf bijna van gaan geloven

avatar van Maartenn
3,5
Maartenn (crew)
Stalin schreef:
(quote)


Echt wel

Beeldkwaliteit is niet al te best, maar de audio is dikke prima !
De show knalt bij mij sinds gister non-stop uit de speakers.
Ik ben zelf niet religieus, maar dit is echt een fantastische show die na meer dan 30 jaar wel eens officieel uitgegeven mag worden.

1 van Dylan's beste optredens die ik ken, de man zingt vol passie en oprecht geloof zijn born-again longen uit zijn Joodse lijf.

Vooral When He Returns is kippenvel, zou er zelf bijna van gaan geloven


Precies, zelf religieus of niet: je hoort dat Dylan inspiratie trekt uit het geloof en dat komt zijn muziek meer dan ten goede!

Fedde
Erg goed concert inderdaad, veel soul. Zou geweldig zijn als hier nog eens een officiële Bootleg Volume Zoveel van gemaakt werd.

Ik denk dat het onjuist is overigens zijn geloof als een periode (79-82) te zien. Zowel ervoor als erna staan zijn teksten vol bijbel-verwijzingen, zo ook op Tempest. Centraal staat bij hem het apocalyps-denken: de wereld loopt op een oordeel uit, een grote afrekening met alles wat er niet thuis hoort. Die overtuiging had hij al eerder. Hij had niks met een optimistische mensvisie. Daarom ging hij ook niet naar Woodstock, ook al was het concert in zijn achtertuin. "World Gone Wrong" is zijn commentaar. Overal ziet hij de valse schijn, de bedekte leugen. Dylan werd geboren in de jaren vlak voor de Holocaust. Hij heeft geen illusies over hoe de wereld met het Joden omgaat. Ik denk dat hij zich daarom zo goed kon identificeren met de Jood Jezus. Ook Dylan roept steeds tegelijk respect en afkeer op.

Beetje zwaar op de hand commentaar misschien, maar ik denk dat we het wel in dat kader moeten blijven zien.

avatar van Cor
4,0
Cor
Start van de reli-trilogie, maar dat stoort me niet. Muzikaal is het interessant, want Bob Dylan ontwikkelt weer een wat ander geluid, al ligt het nog wel in het verlengde van Street-Legal. Gospel-invloeden, vrouwenkoortjes. Integere plaat, al had 'Man Gave Name To All The Animals' niet gehoeven.

avatar van Stalin
Bob Dylan: San Francisco, California 16 November 1979 (concert audio)

Sta-link

5,0
Waarschijnlijk ben ik oud en ouderwets, maar ik hou van muziek die ergens over gaat. En dat is toch ook wat ik hier bij Dylan hoor. Het gaat ergens over, het heeft een "sense of urgency".

5,0
Slowgaze schreef:
Alle toffe mensen zijn katholiek. Mark Knopfler is geloof ik goddeloosch. Afijn, prima stuk, prima album ook. En 'Man Gave Name to All the Animals' is natuurlijk gewoon baas.


Dylan was een " reborn Christian", katholiek was hij echter niet.

avatar van Wandelaar
4,0
Het album waarmee Dylan bewees een herboren christen geworden te zijn. Radicaal en wat ongenuanceerd worden de ongelovigen de oren gewassen. Hier en daar is dat drammerige ook te horen in de composities. Precious Angel, met de prachtige bijdrage van Mark Knopfler op gitaar en anthem When He Returns zijn echter helemaal goed.

avatar van musician
3,5
Ik heb dit album bijna 40 jaar niet willen beluisteren (alleen de single Precious Angel was destijds onvermijdelijk), uit oogpunt van "bespottelijk" dat Dylan was overgestapt naar het "Geloof".

Hoewel vrijwel geen enkele Amerikaan meer naar de kerk gaat, wil men uiteindelijk nog wel toegeven "te geloven", al was het alleen al om te voorkomen dat je per ongeluk niet patriottisch zou overkomen. Per slot van rekening gaan God en de VS nog altijd hand in hand over deze wereld.

En met het niet luisteren naar dit album ontkende je gewoon glashard dat Dylan deze stap had gemaakt. Het probleem met Bob Dylan is dat hij niet gewoon in stilte een geloof kan aanhangen (ongeacht welk) maar dat het dan ook gelijk te vuur en te zwaard moet worden gebracht en verdedigd.

Bij zijn eerdere revoluties, die natuurlijk van progressieve aard waren en gezien de tijdsgeest beter te begrijpen en te verteren, was de jeugd ook makkelijk op zijn hand te krijgen. Met progressieve songs en goede muziek vergaarde hij ook zijn aanhang.

Van mij hoeft hij evenwel niet de populist uit te hangen, zijn hoofd niet te buigen, noch naar de een, noch naar de ander.
Maar het zal duidelijk zijn dat het brengen van een progressieve boodschap, vol linkse gedachten en bijbehorende strijd, volledig haaks staat op het (plotseling) aanhangen van een streng (Christelijk) geloof en het daarmee automatisch aanhangen van het kapitalisme en het, conform de bijbel, afwijzen van zaken als homosexualiteit.

De vraag "waar zijn we nu helemaal mee bezig" is helemaal terecht en maakt de man zelf ook ongeloofwaardig. Er kan nog worden gesuggereerd dat niet elke vorm van geloof hetzelfde aanhangt maar dat doet verder weinig aan de tegenstelling die Dylan heeft gecreëerd af.

Maar eens moet je toch een keer aan dit album beginnen. Er kan worden betoogd dat het slechts een tijdelijke fase was in de carrière van Dylan en een album als Infidels van een paar jaar later verwijst nauwelijks nog naar religie. Daarom was het links laten liggen van Slow Train Coming ook zo praktisch: je kunt gewoon doen alsof er niks is gebeurd.

Afgezien dus van de teksten en de openbaring, blijkt Slow Train Coming evenwel als zodanig helemaal geen slecht album en past het grotendeels prima in het oeuvre van Dylan. Slow Train is een ijzersterke song en dat geldt ook voor Gotta Serve Somebody en Precious Angel. Maar het levert geen klassieker zoals Hurricane van een paar jaar eerder. Hij is wel nog ouderwets goed van stem.

Maar ik vind wel de uiteindelijke finale met Man gave names to all the animals en de preekstoel track When He returns ver beneden de maat.
Hij is nog steeds niet gekomen en ik vroeg mij af hoe gelovig Bob Dylan 40 jaar na Slow Train Coming eigenlijk nog is. Al dan niet in stilte. Als oude progressieve Amerikaan moet hij toch het afgelopen jaar volledig het Geloof zijn afgevallen.

avatar van devel-hunt
4,0
Dylan doet wat hij doet en altijd al heeft gedaan, precies wat hij zelf voelt wat hij moet doen. Wat het publiek daar van denkt, dat interesseert hem niets, toen niet nu niet.

Slow train coming en saved en in mindere mate shot of love laten een bekeerde Dylan horen die zijn fans net zo op het verkeerde been zette als toen hij in de jaren 60 overschakelde van akoestische folk naar elektrische versterkers, verraad vond men het.
Typisch Dylan, wars van een ieder, stug en overtuigd, daarin lijkend op Lou Reed.
Een paar jaar geleden ontmoette hij de Paus en lijkt dan on-Dyliaans nederig.
Dylan, niet te pijlen en soms moeilijk te volgen.
Maar nooit voorspelbaar, geweldig.
Hij is zo Amerikaans als wat.

avatar van ArthurDZ
3,5
Off-topic berichten verwijderd.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:35 uur

geplaatst: vandaag om 03:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.