menu

Antony and the Johnsons - I am a Bird Now (2005)

mijn stem
4,05 (881)
881 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Folk
Label: Secretly Canadian

  1. Hope There's Someone (4:21)
  2. My Lady Story (3:33)
  3. For Today I Am a Boy (2:36)
  4. Man Is the Baby (4:09)
  5. You Are My Sister (3:59)

    met Boy George

  6. What Can I Do? (1:40)

    met Rufus Wainwright

  7. Fistful of Love (5:52)

    met Lou Reed

  8. Spiralling (4:25)

    met Devendra Banhart

  9. Free at Last (1:36)
  10. Bird Gerhl (3:14)
totale tijdsduur: 35:25
zoeken in:
avatar van Broem
4,5
buizen schreef:
Hoorde dit album bij iemand thuis die er helemaal weg van is. Zeker indrukwekkend en zal het eens wat uitgebreider gaan luisteren, een album waar je echt even voor moet gaan zitten.


Ik zeg 'doen'

avatar van wilbur
4,5
buizen schreef:
Hoorde dit album bij iemand thuis die er helemaal weg van is. Zeker indrukwekkend en zal het eens wat uitgebreider gaan luisteren, een album waar je echt even voor moet gaan zitten.


35 minuten en 25 seconden !

avatar van Lambchop
3,5
Dielie schreef:
dik in orde, ongelooflijk mooi, overtreft mijn stoutste verwachtingen echt waar!

damn, dit is een aanrader!

goh, en ik heb geluk, ik ben nu aant luisteren en tis hier aant onweren, donkere wolken, grauwe lucht, perfect, de wereld vergaat weldra met Antony & The Johnsons erbij als soundtrack, ik ben gelukkig


10 jaar later en op dit moment luister ik deze plaat met onweer donkere wolken en een grauwe lucht heerlijk

avatar van Johnny Marr
5,0
Man Is The Baby staat veel te laag in de statistieken. Prachtnummer

avatar van Manfield
5,0
Nou zie ik dat hier al een jaar geen bericht is gepost. Bijzonder! Ik had mezelf voorgenomen om eens wat vaker een bericht te posten bij albums. Ik vind van mezelf dat ik niet zo’n knap schrijver ben als sommige hier voor mij. En vaak weet ik niet goed wat er neer te zetten. Bij deze plaat weet ik het wel. Dus het lijkt me de juiste tijd om er maar weer eens voor te zorgen dat hier een bericht geplaatst wordt.

Het moet een aantal jaar geleden zijn dat ik de berichten bij dit album las. Ik kende het album niet, sterker nog ‘Anthony and the Johnsons’ daar had ik nog niet eerder van gehoord. Tijdens het lezen van de berichten groeide mijn interesse naar wat voor muziek het precies zou zijn. Ik had er in gedachten al een aardig geluid aan gegeven. Echter, zonder enkele reden, heb ik het album toen nooit beluisterd. Ongeveer een jaar later heb ik het album toch maar eens beluisterd. Ik vond het in één woord een drama. Het sloot niet aan bij mijn verwachting en de muziek had een duidelijke dramatische inslag. Toch was ik er wel een beetje van slag door geraakt. De muziek bleef toch op de achtergrond spoken. Een tijdje later dus toch maar weer eens dit album beluisterd en langzaam aan kreeg de muziek mij te pakken.

Het is het intrieste verhaal van een persoon die niet zichzelf kan zijn. De muziek is doordrenkt met verdriet en wanhoop. De vibrato in de stem van Anthony is de drager van het verdriet. Het komt pijnlijk binnen. Dit alles wordt ondersteund door piano, gitaar en af en toe wat strijkers. Het past er perfect bij. Dit album is zo wonderschoon mooi dat het mij er tot nu toe van weerhouden heeft om andere albums van Anthony and the Johnsons te beluisteren. Gek, want meestal heb ik een soort van onderhuidse spanning om meer te ontdekken. Toch kan ik hier nog een tijd mee vooruit!

avatar van Johnny Marr
5,0
Manfield schreef:
Nou zie ik dat hier al een jaar geen bericht is gepost. Bijzonder! Ik had mezelf voorgenomen om eens wat vaker een bericht te posten bij albums. Ik vind van mezelf dat ik niet zo’n knap schrijver ben als sommige hier voor mij. En vaak weet ik niet goed wat er neer te zetten. Bij deze plaat weet ik het wel. Dus het lijkt me de juiste tijd om er maar weer eens voor te zorgen dat hier een bericht geplaatst wordt.

Het moet een aantal jaar geleden zijn dat ik de berichten bij dit album las. Ik kende het album niet, steker nog ‘Anthony and the Johnsons’ daar had ik nog niet eerder van gehoord. Tijdens het lezen van de berichten groeide mijn interesse naar wat voor muziek het precies zou zijn. Ik had er in gedachten al een aardig geluid aan gegeven. Echter, zonder enkele reden, heb ik het album toen nooit beluisterd. Ongeveer een jaar later heb ik het album toch maar eens beluisterd. Ik vond het in één woord een drama. Het sloot niet aan bij mijn verwachting en de muziek had een duidelijke dramatische inslag. Toch was ik er wel een beetje van slag door geraakt. De muziek bleef toch op de achtergrond spoken. Een tijdje later dus toch maar weer eens dit album beluisterd en langzaam aan kreeg de muziek mij te pakken.

Het is het intrieste verhaal van een persoon die niet zichzelf kan zijn. De muziek is doordrenkt met verdriet en wanhoop. De vibrato in de stem van Anthony is de drager van het verdriet. Het komt pijnlijk binnen. Dit alles wordt ondersteund door piano, gitaar en af en toe wat strijkers. Het past er perfect bij. Dit album is zo wonderschoon mooi dat het mij er tot nu toe van weerhouden heeft om andere albums van Anthony and the Johnsons te beluisteren. Gek, want meestal heb ik een soort van onderhuidse spanning om meer te ontdekken. Toch kan ik hier nog een tijd mee vooruit!

Mooi stukje! Het soloalbum van Antony als ANOHNI van vorig jaar, Hopelessness, vind ik ook erg de moeite waard. Verder is het ook een aanrader om eens een livealbum te checken.

avatar van Manfield
5,0
Johnny Marr schreef:
Mooi stukje! Het soloalbum van Antony als ANOHNI van vorig jaar, Hopelessness, vind ik ook erg de moeite waard. Verder is het ook een aanrader om eens een livealbum te checken.


Bedankt! Dat album ken ik, in mijn reis naar het geluid van 2016 van vorig jaar heb ik het enkele keren gedraaid. Ik wist inderdaad dat het een soloalbum van Antony was. Helaas was het niet echt voor mij weggelegd. Te elektronisch denk ik. Zal het nog eens beluisteren binnenkort, het kan maar zo zijn dat er ook bij dat album sprake is van een verkeerde verwachting.

avatar van bikkel2
4,5
Prachtplaat. Je kunt discusseren over Antony's stem, maar onderscheidend is het wel.
Diezelfde stem blijkt in ieder geval uitstekend bij het fraaie songmateriaal te passen.
Melancholisch tot op het bot, perfect verpakt in alles.
Puur en kwetsbaar en dus geen overbodige toestandjes.
Man Is The Baby, You Are My Sister ( jawel met Boy George ) en het hypnotiserende Spiralling, als voorlopige hoogtepunten.
De teksten doen vermoeden dat iemand niet de persoon wil zijn, die hij uiteindelijk is geworden.
My Lady Story en For Today I Am A Boy, doen ook travestie vermoeden.

Voorlopig 4.5, maar schurkt dicht tegen de full score aan. Erg van onder de indruk.

avatar van -SprayIt-
4,5
-SprayIt- (moderator)
bikkel2 schreef:

De teksten doen vermoeden dat iemand niet de persoon wil zijn, die hij uiteindelijk is geworden.
My Lady Story en For Today I Am A Boy, doen ook travestie vermoeden.


Je weet dat Antony inmiddels als vrouw, onder de naam Anohni, door het leven gaat? Dat vermoeden klopt dus wel

avatar van bikkel2
4,5
Ooh! Verrassend....

avatar van Tony
4,5
Are you serious?

avatar van bikkel2
4,5
Tony schreef:
Are you serious?


avatar van devel-hunt
3,5
Wel een mooie naam, Ahnoni.
Het is de laatste jaren wel heel stil rondom Ahnoni, voorheen Antony.
Waar dat aan ligt weet ik niet?, misschien toch het besef van Ahnoni zelf dat iedere plaat toch steeds meer op de plaat van daarvoor begon te lijken, waarbij de oorspronkelijke originaliteit en het unieke van zijn slash haar platen wat begon te verbleken.

avatar van Maartenn
4,5
Maartenn (crew)
devel-hunt schreef:
Misschien toch het besef van Ahnoni zelf dat iedere plaat toch steeds meer op de plaat van daarvoor begon te lijken, waarbij de oorspronkelijke originaliteit en het unieke van zijn slash haar platen wat begon te verbleken.


Ik kan me wel vinden in deze kritiek. De concertreeks met begeleiding van orkest gaven wel een nieuwe lading aan de nummers, maar daarna werd het een herhalingsoefening. Misschien is de metamorfose voltooid en de inspiratie voor nieuwe nummers daarom weg.

avatar van Johnny Marr
5,0
devel-hunt schreef:

Het is de laatste jaren wel heel stil rondom Ahnoni, voorheen Antony.

Ze heeft drie maanden geleden nog een EP uitgebracht

avatar van Tav74
3,5
Blijft bijzondere muziek, maar ik heb dit album toch altijd een stap terug gevonden tov titelloze debuut. Kan er niet helemaal de vinger opleggen waarom, maar eerste album komt puurder over op een of andere manier.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:35 uur

geplaatst: vandaag om 04:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.