Snoop Dogg - Doggumentary (2011)

Wat slecht.. Ik vind eigenlijk alleen Boom een vet nummer, voor de rest vind ik Wet nog wel leuk, de rest van het album is heel erg slecht.. Ik vind dit zelfs nog slechter dan Malice in Wonderland, en dat zegt wat.

Wat een heerlijk nummer is On My Way toch
Mr. Porter's beats groeien met het jaar, ook zijn gezongen refreintjes kan ik steeds meer waarderen

Verder is het een vrij standaard Snoop plaatje, bij vlagen doet het niet onder voor Tha Blue Carpet Treatment, wat ik Snoop's beste album na Doggystyle vind. Maar helaas is de tijdsduur té lang en zitten er teveel missers tussen zoals Wet (uiteraard) en Platinum. Ook de track met Young Jeezy is verschrikkelijk. Er staan natuurlijk wel weer een paar flinke uitschieters op die denken aan de oude Snoop, zoals het bazen-anthem I Don't Need No Bitch (DJ Khalil op z'n best overigens) en Gangbang Rookie. Snoop blijft een aangenaam stemgeluid hebben, dat laconieke en monotone blijft zijn kracht. Ook de funk druipt ervan af op Wonder What It Do en We Rest In Cali

3*, als Snoopy nou maar stuk of 15 sterke tracks had gekozen, dan was het een perfect album geworden maar helaas. Hij laat nog wel soms zien dat hij het nog in zich heeft...

Zoals ik had verwacht: een wisselvallig album. Een aantal leuke een aantal mindere en 1tje die ik al helemaal nix vind (Wet). Gek genoeg vind ik Boom nog wel het leukste nummer van het album. Wonder What I Do ,Take You Home en The Way Live Used To Be behoren ook wel tot mijn favorieten. Alleen het refrein van Take You Home vind ik wel vervelend.

Snoop Dogg moet eens een geheel album maken met Willie Nelson, dat is echt een goude combinatie. Superman is met afstand Snoops beste nummer.

Superman is inderdaad wel een bazen nummer.

Een hele plaat met Willie Nelson zie ik ook wel zitten, Willie moet Snoop dan wel even vertellen dat 21 nummers veel te lang is voor een album. Want daar waar Malice 'n Wonderland qua lengte een positiefs iets bevatte is deze weer door zijn lengte moeilijk door te komen.

Het is net een mainstream gewoonte geworden om albums te maken van meer dan 1 uur.

Sumthing Like This NIght is vet!

Het carrièreverloop van Snoop Dogg is op zijn minst uniek te noemen. Hoewel de rapper uit Long Beach de leeftijd van veertig nog niet heeft bereikt, heeft hij al meerdere metamorfoses ondergaan. Bij Death Row (1992-1996) profileerde hij zich als een straatboef die regelmatig in aanraking kwam met de wet. Toen hij na de moord op 2Pac naar het zuidelijke No Limit overstapte, werd dat gangsterimago niet zozeer verlaten, maar zodanig gecultiveerd dat de scherpe en vileine randjes verdwenen. Die lijn heeft Snoop globaal gezien de rest van zijn carrière gevolgd. Enerzijds roept hij nog steeds volmondig dat hij een stoere jongen is, anderzijds heeft hij inmiddels zo’n cultstatus opgebouwd dat ook mensen buiten de hiphop met een glimlach naar zijn muziek luisteren.

Het is een spagaat die vrijwel iedere artiest zou opbreken, maar Snoop niet. Of hij nu Dr. Dre’s comebacksingle Kush van een legendarisch wietcouplet voorziet, met Pharrell alle mooie dames in de wereld toezingt of met de populaire zanger Marty James het nieuwe jaar op extreem zoetsappige wijze inluidt: Snoop komt overal mee weg. Dat gegeven lijkt hij op zijn elfde soloalbum Doggumentary optimaal te willen benutten. Op het ene nummer zingt Snoop uit volle borst over zijn plannen met het andere geslacht, op het volgende nummer rapt hij samen met Wiz Khalifa met evenveel plezier dat niemand zijn wiet moet stelen. Gorillaz, Daz Dillinger, Kanye West, R. Kelly, Devin the Dude, Bootsy Collins, John Legend: het zijn artiesten die vrijwel niets met elkaar te maken hebben, maar wat ze bindt is dat ze allemaal passen op een album van Snoop.

Leuk en aardig natuurlijk, zo’n plaat die in twintig verschillende nummers iemands muzikale karakter weet te vangen, maar er kleeft één probleem aan Doggumentary: het album is nauwelijks om aan te horen. Een paar uitzonderingen daargelaten (Jake One, DJ Khalil) leveren de producers suffe, voorspelbare producten af, terwijl Snoop en zijn gasten nergens verrassen. Natuurlijk, dat is geen vereiste, maar het merendeel van de nummers klinkt alsof het elders is afgekeurd. Boom lijkt op een overblijfsel van Scott Storch' laptop, Sumthing Like This Night (met Gorillaz) op een outtake van de Plastic Beach­-sessies en dat Kanye de samenwerking Eyez Closed niet op zijn laatste album heeft gezet, valt ook volkomen te billijken.

Het resulteert in een extreem langdurig album dat van hot naar her springt, zonder ook maar ergens echt indruk te maken. Geen enkele artiest zou hiermee wegkomen, maar zoals gezegd past het wel perfect bij Snoop Dogg. Met zijn o zo herkenbare, laconieke flow schotelt hij de luisteraar het ene na het andere onzinverhaal voor, en daarmee geeft hij perfect weer in welke muzikale omnivoor hij gaandeweg is veranderd. Van de gangster van Murder Was the Case is niets meer over, Doggumentary is waar we het nu mee moeten doen. “Hij is langzamerhand onderdeel van het culturele erfgoed geworden,” zo werd de recensie van Ice Cubes laatste album besloten. Over Snoop Dogg kan hetzelfde worden gezegd. Alleen waar Ice Cube zich heeft genesteld in het erfgoed van de klassieke Westcoastrap, heeft Snoop Dogg zijn eigen erfgoed opgebouwd.

Hiphopleeft

In alle eerlijkheid zijn er maar 3 Snoop albums echt goed. Doggystyle, Tha Doggfather en Last Meal. Ik ga deze niet eens meer luisteren.

Sumthing Like This Night valt mij behoorlijk tegen. Het Doncamatic-achtige geluid en het drumritme maakt het nog een beetje interessant, maar verder is het nogal Gorillaz & Snoop go R&B... en dat maakt gewoon een saai nummer.
Ben dan benieuwd hoe zo'n nummer zou klinken met de stem van Albarn erover.

Enerzijds was ik ook teleurgesteld, wij willen meer Albarn! Aan de andere kant steelt Snoop hier gewoon de show met één van zijn beste flows ooit als je het mij vraagt, daarnaast past de beat er gewoon perfect bij. Het refreintje is alleen niet zoveel waard. Welcome To The World Of The Plastic Beach is nog altijd beter

Superman is trouwens gewoon meesterlijk (ik twijfel dus tussen die 2 emoties)

Ik vind het eerlijk gezegd wel relaxed dat je tenminste veel nummers krijgt als je een album koopt .

Nou ja, dit resultaat was te verwachten... Zoals als gewoonlijk de laatste jaren staan er een paar leuke nummers op, heel veel middelmaat of lager en enkele waardeloze tracks zoals Wet. Maar zoals Thomas al goed zegt: Snoop Dogg kan hier ook gewoon weer mee wegkomen. Neemt niet weg dat ik hier een 2* voor geef.

Heb je gelijk in toch deels maar ik heb leiver 11 goede nummers dan 21 slechte en middelmatige.

wow, hoe lekker is On My Way. Heb het oude Snoop Dogg gevoel weer een beetje terug

Oei oei een nieuwe Snoop Dogg en hij duurt ook nog eens 80 minuten. Ik hou mijn hart vast maar ga het toch maart eens checken.

Overgewaardeerde rapper inderdaad. Briljant artiest, anders zou hij hier nooit mee weg komen. Hij blijft geliefd in alle kringen!

Snoop Dogg moet het vooral hebben van zijn stem en flow. Tekstueel is Snoop nooit heel interessant geweest, maar vanwege eerdergenoemde stem en flow heeft hij een natuurlijke relax die gewoon zeer aanspreekt. Het gaat wat mij betreft fout in de producties en gast-artiesten. Verder is dat hele ''stoere'' imago van hem natuurlijk een karikatuur geworden, waar Snoop bewust op inspeelt. Hij doet er ook niet moeilijk over en dat maakt hem toegankelijk voor een breed publiek. Één Ice Cube daarentegen probeert nog krampachtig vast te houden aan dat imago, dat eigenlijk niet vast te houden valt. Snoop gaat er losser mee om. Zelfs een duet met Willie Nelson kan. Dat vindt iedereen stiekem prachtig.

Kanye heeft overigens goed geluisterd naar dit nummer. Althans... het heeft er wel wat van weg.

Berichten verplaatst naar Snoop Dogg

Tja wat moet ik hier nou over zeggen. Weer een zeer matig Snoop project al was dat natuurlijk wel te verwachten. Omdat zijn stem toch altijd vermakelijk is er ook op dit album weer wat leuke nummertjes staan nog net een 2,5.

De bonustrack Sweat is echt verschrikkelijk slecht.

Staan toch aardig wat lekkere tracks op verrassand

en idd ook wat missers whahaha

Maar desondanks mag ik altijd graag naar snoop zijn muziek luisteren en gun ik dit wel 3 *

Wet

Inderdaad een verschrikkelijk nummer.

Dat is dan nog een understatement. Dergelijke nummers verzieken dit album ook volledig. Ik blijf erbij: als hij iets meer tijd nam, met de juiste mensen zou werken en het album wat korter zou houden zou hij volgens mij nog in staat zijn een prima album af te leveren. Kennelijk heeft Snoop hier zelf de ambitie niet voor, of snapt hij dat zelf niet.

Oneens, in mijn optiek heeft Snoop Dogg sinds zijn move naar No Limit in ´97 geen eigen stijl meer. Sterker nog, hij hobbelt mee met alle popie jopies uit de popindustrie. Van de toendertijd immens populaire No Limit-stal naar de Neptunes. En vanaf daar ging het alleen maar verder bergafwaarts. Snoop Dogg op tracks met Soulja Boy en Lil Jon.. Echt treurig dat de weelde deze ooit zo fantastische artiest kapotgemaakt heeft.

Ik had trouwens in 2006 nog de hoop dat hij met Tha Blue Carpet Treatment een andere weg was ingeslagen, maar helaas was dat een eenmalige opleving.

Tgoh Snoop Dogg staat niet bekend voor sterke releases de laatste jaren, wel af en toe sterke singles maar veel vullers op de albums, Wet vond ik zo rotslecht, maar die nieuwe David Guetta mix vind ik wel zalig, zeker op fuiven
De gastartiesten zijn niet veel soeps, Gangbang Rookie is ook wel een vette track met een soort nieuwe Lil Bow Wow.
Dus zoals meestal een paar goede nummers maar ook veel troep, toch iets beter als de heel zwakke voorganger.

Ik vind het zeker geen slechte plaat; geen hoogvlieger maar een stuk beter dan Malice N Wonderland. Staan weinig echte uitschieters op, maar over het algemeen klinkt het tamelijk aardig en zit het allemaal vrij goed in elkaar. Jammer dat de potentiële toppers I Don't Need No Bitch en Gangbang Rookie deels worden verpest door respectievelijk Kobe en hiphop-Bieber Pilot. Ook jammer dat My Own Way maar een kleine 2,5 minuut duurt (einde bevat een skit).

3*