Hell - Human Remains (2011)

Een oude maat van me en ik, beide enorm Sabbat (UK) fans, kwamen een een jaar of wat geleden al tot de ontdekking dat de heren van het Engelse legendarische Sabbat zwaar beïnvloed zouden zijn door het tot voor kort veel onbekendere Hell! Hell heeft pech gehad midden jaren 80 na een veelbelovende start. Mede door fan/muzikant/producer Andy Sneap van het ooit zo machtige Sabbat krijgt de band Hell anno 2011 alsnog een kans. Ik persoonlijk ben nog niet omver geblazen door de occulte Heavy/Speed metal en die meer is dan dat, maar bijzonder is de muziek wél te noemen. Links en rechts Mercyful Fate achtig gitaar werk, maar ook Judas Priest of iets sneller Agent Steel hoorde ik ook voorbij fietsen in de nummers die ik reeds van Hell gehoord heb. Maar toch heeft deze band meer...schijnbaar veel meer; het is zo verdomd occult, authentiek, sfeervol, en ironisch genoeg ook origineel! De zang pakt je ook! Deze band pakt je op de een of andere manier flink beet! Ik ken alle nummers tot nu toe onvoldoende om er echt een score op te kunnen plakken. Wel mooi dat mede dankzij fan Andy Sneap deze band en het bijzondere materiaal alsnog op respectabele wijze de wereld ingeslingerd wordt!

Een release waar ik ook naar uitkijk.

Een bijzonder verhaal van Hell in de Aardschok deze maand. Ik had er nog niet eerder van gehoord.
Ik hoorde het nummer On Earth As It Is In Hell. En daar gaat mijn metalen hart wel sneller van kloppen. Het lijkt wel een soort kruisbestuiving tussen Mercyful Fate en Iron Maiden. Metal met een bizar occult randje.

Dat verhaal heb ik ook gelezen. Fascinerend. Een album dat ik 'blind' ga aanschaffen. Altijd een risico, maar dat wil ik in dit geval wel nemen. En zeker als jij ook al positief bent over wat je er van hebt gehoord.

Ik heb de promovideo van On Earth As It Is In Hell toegevoegd.
Tof nummer.

Ik ga hem ook blind aanschaffen en dan met name de dubbel cd. De tweede cd bestaat uit de demo's die met de originele zanger zijn opgenomen.

De clip van het nummer "On Earth as It Is in Hell" is werkelijk waar te belachelijk voor woorden.
Sorry maar dit kan dus echt niet meer anno 2011.

Hebben Victor en Rolf dat in een essay geschreven?

Videoclips vind ik per definitie belachelijk, maar ik vind het wel een tof muzikaal voorproefje. Maar goed, daar heeft de modepolitie het nooit over.

Ik ben benieuwd naar de videoclip. Of ik ga vet uit m'n dak. Of ik ga in een deuk liggen, waar ik de eerste jaren niet meer uit kom. Ben benieuwd.

Videoclips van King Diamond in de jaren 80 waren belachelijker. Valt wel mee dit met Hell qua belachelijkheid, of ik ben het gewend dit soort misschien kitcherigheid. 't is een act, da's wel duidelijk. Een brandende kerk in Noorwegen vind ik geloofwaardiger.

Ach die kitscherigheid in de video boeit mij ook niet zo - daar hebben zoveel bands (of het nu wel of niet in het metal genre zit) last van. Het heeft in ieder geval ook mijn interesse gewekt voor de band - muzikaal vond ik het super, met name dat aan Mercyful Fate herinnerende gitaarwerk is heerlijk om te horen. Wellicht dat ik de cd binnenkort ook gewoon aanschaf.

Intussen ligt dit album in de winkels. De vinyl versie ga ik maar laten liggen, want hoe de tracklist met ook de demo's over zes kanten verspreid wordt is een rommeltje. De demo's interesseren mij zo al niet genoeg om ook te kopen dus ik ga het houden bij de gewone cd.

Geweldig album dat je terug brengt naar de jaren 80. Producer Andy Sneap heeft oud materiaal het levenslicht gegeven. Zanger David Bower is de perfecte vervanger voor Dave Halliday die zelfmoord pleegde in de jaren tachtig. Een aanrader!

Heb met de limited edition in mijn handen gestaan, een fraaie box met een bonus-CD met oud materiaal. Misschien schaf ik hem alsnog aan.

Ik heb al enkele reviews gelezen van mensen die de huidige zanger eigenlijk beter vinden. Het demo materiaal beluister ik wel eens via andere weg.

De schappelijk geprijsde enkele cd heb ik vandaag in mijn brievenbus gevonden. Straks eens gaan beluisteren.

Horen waren Sabbat (heel veel van) zijn mosterd vandaan had, die constatering weegt bij mij het meeste door tijdens de eerste luisterbeurt. Verder vind ik de zanger een beetje een kruising tussen Martin Walkyier en Warrel Dane.

Mercyful Fate die ook her en der vernoemd worden hoor ik er eigenlijk weinig of niet in.

Voorlopig ben ik niet echt onder de indruk. We zijn inmiddels dan ook in 2011 en baanbrekend is het zeker niet te noemen. De tijd en meerdere luisterbeurten zullen uitwijzen of de muziek en de nummers weten te beklijven. Een teleurstelling is het hoe dan ook niet.

De bizarre geschiedenis van de band en het feit dat dit pas het eerste album is in bijna 30 (!) jaar zorgt vooraf voor enige sympathie, maar bij het beluisteren van deze vrij lachwekkende plaat wordt de goodwill snel verspeeld. Ik heb niets tegen retro-metal, maar dit kan echt niet meer door de beugel. De songs zijn haast kinderachtig van opzet, met simpele melodielijntjes en spanningloze opbouw. Voornaamste boosdoener is echter de zanger, die direct vanaf de eerste noten op de zenuwen werkt. Daarna wordt het alleen maar erger. Mijn god, wat is die man slecht. De muziek is nog niet eens zo beroerd en door de prima produktie van Andy Sneap klinkt alles lekker vet, maar achteraf valt het me eigenlijk nog best mee dat de band er maar bijna dertig jaar over heeft gedaan om hun eerste album af te leveren...

De zang is apart maar ik vind 'm wel goed. En in de nummers zit nog enige naïviteit die in de tijd van de NWoBHM heel gewoon was. Dat spreekt mij wel aan in contrast met wat er tegenwoordig gemaakt wordt, wat meestal veel meer uitgekiend en berekend is allemaal.

Met de eigentijdse productie klinkt het niet zo retro terwijl de muziek dat toch wel is. Wat mij betreft een geslaagde combinatie, hoewel producties uit die tijd ook hun charme kunnen hebben.

Na een keer of 5 draaien blijkt het ook best een verslavend plaatje te zijn.

Maar ik kan me voorstellen dat mensen al binnen de 5 minuten afhaken bij het horen van de zanger.

Bij deze omschrijving kan ik bijna niet geloven dat we het over dezelfde band hebben. Heeft de platenboer niet per ongeluk K3 in het doosje gedaan?

Kijk, in vergelijking met Mekong Delta, Watchtower, Dream Theatre, Kamelot en noem maar op klinkt iets als dit uiteraard een stuk simpeler. Maar dat doet Iron Maiden in die vergelijking ook.
Binnen de NWOBHM tijd (grofweg 1979-1983) was dit wel degelijk afwijkend en reen stuk complexer dan het gros van de groepen, die vaak uitgingen van het bekende couplet-refrein-bridge-couplet-refrein principe. Herkenbaar melodietje, en klaar is kees. Ook niks mis mee vind ik. Integendeel...

Hell was echter een ander verhaal. Nummers lijken zich veel meer spontaan te ontwikkelen uit een 'stream of consciousness' van de componisten, lijken een verhaal te vertellen waarvan van tevoren de afloop niet bekend is. De vergelijking met Mercyful Fate en King Diamond dient zich hier aan.

De plaat kan dan ook het beste beluisterd te worden als een geheel, een trip op een stalen ros langs de duisterste krochten van middeleeuws Engeland.

En dan die zang. Mijn god, wat is die man GOED! Hij lijkt waarlijk van de Boze bezeten, en klinkt zo mogelijk nog maniakaler dan het origineel, Dave Halliday. En dat zonder noemenswaardige muzikale ervaring. Chapeau!

Hulde dus aan Hell, die na een vertaging van 25 jaar ten tonele verschijnen met een verpletterend debuut.

Vergelijking met Mercyful Fate vind ik nog steeds een beetje ver gezocht. Natuurlijk zijn er de vele tempowisselingen. Maar de raakste vergelijking is ongetwijfeld, Sabbat. Waarom dat zo is maakt de geschiedenis van Hell en dit album al duidelijk.

Top helemaal top.

Toegegeven, voordat de heren bij Nuclear Blast tekende had ik nog nooit van ze gehoord, dus het label heeft in ieder geval goed zijn best gedaan.

Wat een plaat zeg, wat een sfeer word hier neergezet. Ik vind het ook goed dat ze een acteur op de zang hebben gezet, Blasphemy and the Master bijvoorbeeld, brrrr En daarnaast die 3 heksen bij Macbeth, geweldig.

Ben benieuwd wat de heren hierna gaan doen. Er zijn nog een aantal demo's maar wat doen ze daarna?

Ik heb hem aangeschaft. Het boekje is zeker het inkijken waard. Het was overigens wel een "hels" karwij om de CD (in het digpack) en de demo's (ook in digipack) uit het digipack zelf te trekken

En hoe klinken de nummers met de oorspronkelijke zanger, Sebashuis?

Ik heb de enkele cd-versie en ben nog niet op zoek gegaan naar de demo's.

Ik vind de zang van de zang nu een stuk beter. Ik heb ook horen zeggen dat Sneap het complete Hell project verknald heeft maar daar ben ik het niet mee eens. David Bower klinkt zo lekker overdreven. De nummers 5 en 6 maar eigenlijk over heel de plaat, enkele uitschieters zijn voor mij "if he did I swear to you! he would suffer from my wrath!"

Dave Halliday klinkt nou niet echt indrukwekkend, maarja het waren ook demo's ben benieuwd hoe een dergelijk Hell debuut 20 jaar geleden had geklonken.

Ik moet er wel bij zeggen dat ik de demo's pas na het album ben gaan luisteren en voordat deze plaat uitkwam nog geen noot van Hell had gehoord. En ik moet er nog is een keer echt de tijd voor gaan nemen.Daarbij vind ik het ook goed dat ze op het album alle eindjes aan elkaar vast hebben geknoopt dit was bij de verzameling demo's natuurlijk niet te doen omdat daar ook het een en ander live is opgenomen.

Bedankt voor de uitleg.

Ik vind het een erg leuk album maar heb toch nog enige reserves bij de zang. Storen doet het mij niet maar ik word er ook niet meteen enthousiast van. Wel vind ik alle nummers goed. Ook de meer gewone NWoBHM zoals Save Us from Those Who Would Save Us.

Het bijzondere verhaal achter deze CD is mooi, maar het gaat naturrlijk gewoon om de muziek. En die mag er best wezen! De demonische zang klinkt onheilspellend over de verder prima productie. Die zang is het speerpunt van de band en is erg bepalend. Persoonlijk vind ik het erg sfeervol en geslaagd. Dat Mercyful Fate als referentie wordt genoemd begrijp ik heel goed en is geen schande. Hell doet niets nieuws, maar het is leuk dat dit toch nog na zoveel jaren is uitgebracht.

Ik had het album een tijdje links laten liggen en vanochtend toevallig weer eens opstaan. Ik denk dat het toch wel een blijvertje is. Opzienbarend is het niet, maar het voelt wel als een warm bad voor liefhebbers van traditioneel aangeklede, op NWOBHM leest geschoeide heavy metal.

De aparte voordracht van de vocalist vind ik toch wel een hoogtepuntje. De Mercyful Fate achtige riffs (ja echt Mercyful Fate, geen Sabbat) is een ander hoogtepuntje. Het algehele occulte aura completeert het plaatje waardig.

Als Mercyful Fate fan was ik natuurlijk helemaal enthousiast over een nummer als Blasphemy and the Master maar bij deze cd waan ik mij helemaal weer in de jaren 80. Het satanische aspect maakt deze cd tot iets aparts en daar hoort een stem bij zoals zanger David Bower heeft.
Verder is deze cd behoorlijk heavy met heerlijke gitaarriffs en prachtige soli. ook het gebruik van stemmetjes, sinistere geluiden dragen bij aan een morbide sfeer. Andere hoogtepunten zijn het spijkerharde Save Us from Those Who Would Save Us, Macbeth met doedelzakspel en het afwisselende The Devil`s Deadly Weapon. Een van de hoogtepunten van 2011 al was het alleen maar vanwege de geslaagde poging om een jaren 80 geluid modern te laten klinken.

Beste Britse heavy metal plaat van de laatste jaren. Ook ik vind MF invloed wel meevallen. Zang heeft natuurlijk wel wat weg van KD en er zitten veel breaks in maar qua riffs is het veel meer Priest. Gaan dit jaar touren in voorprogramma van Accept. Wordt geweldige avond!!!!!

Ik ben het wel met de commentaren eens, dat dit eigenlijk niet meer kan. Dit laat echter onverlet dat deze plaat enorm lekker in elkaar zit. Het is fout, maar ook ontzettend catchy en zelfs bijna sexy te noemen. Alleen bij The Quest gaat het écht mis, dat is gewoon debiele cheesy powermetal en slaat zowel qua sfeerzetting als thematiek als een tang op een varken tussen de rest van de nummers. Eigenlijk komt de band deze dip niet meer helemaal te boven, Macbeth en No Martyr's Cage steken eveneens wat bleekjes af tegen de eerste helft van het album.

Toch mag ik dit Hell wel en ik ga het ongetwijfeld nog vaker draaien.