The Smiths - The Smiths (1984)

vandaag eindelijk binnen gekregen!

This Charming Man gister gehoord, prachtig, wat een akkoorden

Ja, briljant nummer, alleen staat hij niet op dit album.

Een sterretje lijkt me hier wel op zijn plaats...

Op mijn exemplaar staat die er wel op.

@ johan de witt: Kijk nog maar eens goed hoor!

Niet op de originele LP, op cd is het een bonusnummer.

Nou ja, bonusnummer? Hij staat wel midden in de tracklist. Vaak staan bonusnummers aan het eind.

Vaak, dus niet altijd.
Bonus = extra

Wel een mooie plaat dit, hoewel het 3e en 4e album een stuk beter zijn.

4 sterren

"I would go out tonight
But I haven't got a stitch to wear
This man said "It's gruesome that someone so handsome should care"

"A jumped up pantry boy
Who never knew his place
He said "return the ring"
He knows so much about these things
He knows so much about these things"

Dit klinkt erg homosexueel Waar gaat het over?

prahctplaat!

om het mysterie rond this charming man even op te helderen: op cd is dit idd een bonusnummer. de originele lp bevatte this charming man niet. enkel de eerste zoveel exemplaren bevatten een extra 7" met this charming man er op...

Mooie cd, maar kan iemand mij in hemelsnaam uitleggen wat de reden is dat Morrissey op het eind van het 3e nummer, Miserable Lie, zo omhoog schiet met zijn stem?
Mocht hier geen reden voor zijn, zeg ik: Tenenkrommend irritant.

Plaat met een aantal goede nummers. Maar nogal over geproduceerd. Heel jaren '80. Vind ik jammer. Minder echo, normalere drums en minder chorus, dat zou deze plaat al een stuk beter maken. Maar ondanks dat 4 *

Een reden heb ik nooit gevonden, maar ik vond het zelf eigenlijk altijd "mooi eigenzinnig". Maar ieder zijn mening, natuurlijk...

In een aantal biografieen wordt dit overigens ook aangehaald: "...waarbij de zanger moeiteloos overschakelt op kopstem...". Hierbij heb ik altijd voornamelijk "Miserable Lie" in gedachten en het laatste gedeelte van "What Difference Does It Make?"

Ik heb besloten mijn 300e stem hier op MuMe uit te reiken aan een groepje dat ik het voorbije jaar steeds meer ben gaan koesteren. Ik herinner mij nog de dagen dat Morrissey z'n stem mij koude rillingen kon bezorgen en ik helemaal niet hoorde wat het is dat hem en zijn kompanen zo uitzonderlijk maakt.
Daar is ondertussen verandering in gekomen. Dit is het tweede album van the Smiths dat ik heb beluisterd, en het beviel mij zo mogelijk nog meer dan het eerste (de klassieker 'The Queen is Dead'). Meer dan op 'The Qeen is Dead' kabbelen de nummers op dit album maar wat verder, onvoorspelbaar en spannend. Stuk voor stuk zijn het poëtische uitvallen die op meesterlijke wijze ondersteund worden door Marr's catchy en inspirerende gitaarspel.
Uitschieter is zonder twijfel 'This Charming Man', misschien wel hét beste Smiths-nummer, - maar ook de rest van het album is van uitzonderlijk hoog niveau. Hoedje af voor Morrissey en Marr. Zonder twijfel 5 sterren.

'It's time the tale were told'. Over hoe het met mij en de Smiths eigenlijk zit. Mij niet al te positieve review op The Queen Is Dead en mij 2* voor meat is murder tegenover de 4,5's voor dit album en Hatfull Of Hollow. Ik zal een poging wagen.

Die twee albums hebben een soort magie die bij mij voor de rest van de albums eigenlijk ontbreekt. Morrisey zou nog een hoop geweldige teksten schrijven maar het werd muzikaal stukken minder. Deze plaat zit vol met geweldige gitaarspel van Johhny Marr en de basgitaar van 'naam' daartegenover ook nummers als What Difference Does It Make en This Charming Man.

Het heeft allemaal een onschuldige charme die bij Meat Is Murder voor mij er af was. Wat voor charme? De toch veel hoekiger geluid en Morrisey die diep uit zijn hart een aantal van zijn beste teksten ook muzikaal naar een geweldig niveau brengt.

Een jongen uit een mijnwerkers/autofabriek 'surub' in England met een voorliefde voor Oscar Wilde en Engelse romantiek(tulpen bijvoorbeeld, die hij legendarisch bij Top Of The Pops, This Charming Man in playbackte). Een jongen met een hoop gedachten die eruit moeten in zijn teksten. Geen man maar ook ging tiener meer, gekeeld in goedkope wijde kleren en zijn bandje vol met dezelfde personen. Hij is het gezicht, hij is the Smiths.

Het klinkt allemaal nog zo...onschuldig en geweldig bewegend. Waar The Queen is Dead in mij ogen als een monotone te zwaarmoedige plaat is wordt zwaarmoedigheid hier met geweldige vrolijke gitaarrifs samengebracht. Geen kreten als vlees is moord of de konigin is dood maar een jongen die zingt; 'I am not the man you think I'm. And sorrow's nature son, he would not smile for anyone' en daarna een aantal hogen uithalen lanceert. Hij zou 24 jaar later nog steeds de erfenis van die ene band op zijn rug dragen en zal sterallures hebben. Jongens groeien op, Morrisey en zijn band deden dat in de spotlichten.

Meer heb ik over deze plaat te zeggen. Ik zet What Difference Does It Make even weer in de replay en ga meezingen en een beetje meedansen. I rest my case, laat de opmerkingen maar komen.

Een mooi verhaal, en het is leuk (al eens eerder gezegd door iemand) om eens vanuit een ander oogpunt te bekijken. Die eerste twee platen (debuut en Hatful of Hollow) hebben inderdaad een gigantische charme, en het geluid van een ambitieuze band spelend in een industrie-stad, voor wie zelfs een uitje naar het strand geen plezier meer oplevert.

Deze fotosessie past echt prachtig bij dit album en die periode:
http://foreverill.com/gallery/categories.php?cat_id=39&page=1

Mijn favoriet:
http://foreverill.com/gallery/details.php?image_id=1608

mooi verhaal.........
maar hoe vaak moet er nog worden duidelijk gemaakt dat het
MORRISSEY is met twee r-en en twee s-en.
(hehehe, kleinigheidje maar toch....)

Waarom kon hij geen normale naam nemen . Maar goed bedankt voor die link naar de fotosessies, geweldig zien die eruit . Een andere oogpunt ja, ik ben niet zo fan van de latere Smith maar hiervan kan ik niet ontkennen dat dit briljant is van de eerste minuut tot de laaste minuut . Zo goed dat deze en hatfull op het randje van een vijf staan.

nou ja, nemen...soms neemt men een pseudoniem, maar hij is gewoon geboren onder die naam.

Veelbelovend debuutalbum van één van mijn favoriete bandjes uit de 80's; weg van de postpunk/new wave, waar ik niet zo veel mee heb (alhoewel het de muziekstroming van mijn jeugdswas). Het is echter wel mijn minst favoriete Smiths album en ondanks een paar prachtige nummers maakte deze plaat het Smiths 'vuur' nog niet in me wakker.( vanaf Meat Is Murder)

The Smiths zullen altijd één van mijn favoriete bands blijven. Hier debuteren ze zeer sterk met pakkende melodieën zoals hun generatiegenoten U2 en R.E.M. dat konden. Voeg daarbij de poëtische teksten van Morrissey en zijn breekbare stemgeluid en de passende gitaarrifs van Marr en je krijgt een album die je niet loslaat. "This Charming Man" en "What Difference Does It Make" horen gewoon tot de beste popsongs in de jaren '80.

Ik hoor niemand over you've got everything now, still ill en pretty girls makes graves. Deze nummers vind ik in het rijtje van this charming man en what difference does it make thuishoren als we het hebben over de beste popsongs in de jaren '80. Het moge duidelijk zijn dat hun debuutalbum met afstand mijn favoriete album van deze legendarische band is.

What Difference Does It Make is geen favoriet van mij (al is de outro wel erg sterk), van de bandleden zelf ook niet trouwens. Dan vind ik het eerder gek dat Hand In Glove niet genoemd wordt. En Suffer Little Children natuurlijk.
Pretty Girls Make Graves is inderdaad fantastisch. Maar zijn
I Don't Owe You Anything en The Hand That Rocks the Cradle dat ook niet?

Wat een oeuvre hebben The Smiths neergezet. Hun4 reguliere studioalbums zijn allen sterkt tot zeer sterk. En dit debuutalbum is misschien wel stiekem het beste. Pakkende songs, waarbij de kleuren van Marr's gitaar en Morrissey's stem zo mooi in elkaar draaien. De liedjes grijpen je echt vast en laten niet meer los. 'The Hand That Rocks The Craddle' is zo waanzinnig mooi!!

Tuurlijk maar de Hand In Glove versie op Hatfull is gewoon veel veel beter.

Niet half zo goed als het later zou worden, maar nog altijd 'erg goed'. Miserable Lie is verschrikkelijk en de plaat is niet altijd even boeiend, maar nummers als This Charming Man en Hand In Glove zijn magistraal. Vier hele dikke sterren.

iemand anders BBC1 afgelopen weekend gezien? Morrissey live op de Jonathan Ross show met zijn nieuwe single I'm Throwing My Arms Around Paris (van zijn nieuwe album die deze week uit kwam) en ook als afsluiter van de show een live versie van This Charming Man!
deze album met halfje verhoogd omdat toch wel een 7.5 uit 10 waard dus afgerond op MusicMeter

Ja was bijzonder leuk, ook al vindt ik Paris echt niet bizar veel. Jammer genoeg wel een van de beste van zijn nieuwste plaat.

Mooi debuut maar het was duidelijk dat het beste nog komen moest

Iemand enig idee waar What Difference Does It Make over gaat?