The Smiths - The Smiths (1984)

Ah, duidelijk verhaal. Wist trouwens niet dat hij het pas heeft toegegeven. Blijft leuk om het er over te hebben, vind ik.

Ik kan trouwens wel even neerzetten wat er precies in OOR staat. Is misschien wel leuk. Het is trouwens een interview uit 1984:

Hij drinkt niet, rookt niet, en slaapt met niemand.
'Dat schijnen veel mensen vreemd te vinden, maar het is niet zo sentationeel. Niet meer dan de naakte feiten. Seksualiteit is zo persoonlijk, ik zou niemand mijn levenswijze willen opdringen.'
Insinuaties dat sommige nummers over homofiele relaties zouden gaan, noemt hij 'onnadenkend, een luie manier van interpreteren. Dat is gemakkelijk te weerleggen.'
Wat is dan zijn interpretatie van bijvoorbeeld Pretty Girls Make Graves?
'Die regel heb ik gevonden in een oud Amerikaans woordenboek. Het is een advies aan rechtschapen jonge mannen om ver uit de buurt te blijven van monsterachtige vrouwen en zich te concentreren op hun carriere. Die boodschap heb ik nog nooit in een moderne context gehoord. In de song wordt de man achtervolgd door de vrouw, de mannelijke stem is krachteloos en die van de vrouw heel sterk. Het interesseert me dat er in tegenstelling tot de traditie ook onderdanige mannen zijn. Nog altijd wordt de vrouw voorgesteld als het willoze meisje, dat beeld heerst ook veel in popmuziek. Maar in het moderne leven is dta gewoon niet meer waar. Als vrouwen zichzelf zijn kunnen ze even sterk zijn als mannen, dat idee houdt me heel erg bezig.'

de eerste van The Smiths, en de eerste is niet de beste.

iedere volgende is wat mij betreft beter, met als hoogtepunt de laatste.

The Smiths is de enige band waarvan ik me kan voorstellen dat een reünie iets moois zou opleveren, anders dan sentiment.

Zowel Marr als Moz hebben hun creativiteit anno 2007 in ieder geval nog niet verloren .

Is ook helemaal niet zo hoor. Ik weet niet waar Kaaasgaaaf dat vandaan heeft (Hij/zijzelf waarschijnlijk ook niet).
Nu nog toegeven zou het einde van zijn carriere/geloofwaardigheid betekenen, lijkt me.

Als hij een bron heeft wil ik eht best geloven. Kom maar op.

Een van de weinige platen waarvoor ik gelijk naar de platenboer heb gerend, nadat ik hem hoorde op de radio. Zondagmiddag spleen (vpro) maandag middag spijbelen om de plaat te kopen!
Samen met the queen is dead mijn favo smiths platen

die bron is er niet.......kaasschaaf zit maar wat te ouwehoeren. Hoe belangrijk is het ook........tssss.

Ik zit niet te ouwehoeren en ik vind het een beetje raar dat je daar zomaar van uitgaat. Waarom zou ik? Mij maakt het ook niet uit of hij nu he, ho of bi is en voor zijn liedjes doet dat er inderdaad ook niet zo gek veel toe, ze zijn immers vaak vanuit verschillende perspectieven geschreven.
Het enige wat ik zei is dat ik me verbaasde dat zoveel mensen gissen naar zijn geaardheid, terwijl het toch wel duidelijk moet zijn dat hij een nicht is. Ten tijde van The Smiths is het misschien nog mysterieus, maar op zijn solo-albums laat hij er geen twijfel over bestaan. Dat hij nooit in de pers ''uit de kast'' gekomen is, heeft te maken met het feit dat hij geen homo-icoon wil zijn. Daar heeft hij natuurlijk groot gelijk in!
En zoals gezegd: wat betreft teksten interpreteren, niemand zegt dat Morrissey de waarheid spreek over zijn eigen teksten. Waarom zou hij ook? Iedereen moet er toch zijn eigen verhaal in lezen.
Ik denk wel degelijk dat nummers als Pretty Girls Make Graves en Half A Person over homoseksualiteit gaan. Bij latere nummers als Hairdresser On Fire, I Just Want To See The Boy Happy en He Knows I'd Love To See Him (''When I lived in the arse of the world'') en natuurlijk een albumtitel als Your Arsenal, het geflirt met homo-iconen als Oscar Wilde en het songfestival en de manier waarop hij op foto's poseert en zich op het podium presenteert laten er toch geen twijfel over bestaan dat we hier te maken hebben met een rasechte nicht.

Faspulseboy zegt terecht dat het er eigenlijk helemaal niet toe doet. Helemaal mee eens. De enige reden waarom ik hier over begon is dat ik nooit heb begrepen dat mensen hier zo myserieus over hebben gedaan, terwijl het zo obvious is. En de reden dat ik hierover begon bij deze plaat, is dat het zelfs op zijn vroegste creatieve uitingen toch duidelijk aan bod komt, wat hij er zelf ook over gezegd mag hebben.

Oh, om dus even recht te zetten wat ik eerder beweerde: hij heeft dus nooit letterlijk in de pers gezegd dat hij homo is. Ik dacht dat dat het geval was, omdat bij het uitkomen van ''Ringleader Of The Tormentors'' vele koppen schreeuwden dat Morrissey eindelijk uit de kast was gekomen. Ze bleken zich daarbij enkel te baseren op de songteksten van dat album.
Zoals je zal begrijpen ben ik verbaasd over dat 'eindelijk'. Hij is naar mijn idee niet explicieter dan op eerdere albums.

Waarom?
Ik denk dat het niet zoveel zou uitmaken.
Bij Michael Stipe is het ook een jarenlang mysterie geweest waar hij nou op viel, maar die is wél een paar jaar geleden expliciet uit de kast gekomen. Het heeft hem niet geschaad, omdat niemand er van op keek.
Toch vind ik het wel erg goed dat Morrissey er niets over wil zeggen, omdat het domweg nergens voor nodig is. Het is zijn 'spelletje', hij heeft daar plezier in. Waarom zou je ook alles met het grote publiek moeten delen?
Maar dat een letterlijke 'coming out' het eind van zijn geloofwaardigheid zou betekenen, daarin volg ik je niet. Het is toch niet alsof-ie opeens zou opbiechten zijn leven lang carnivoor te zijn geweest.

Gezeur allemaal weer over Morrissey en sex. Tjezus, dat is toch compleet irrelevant. Al neukt die man olifanten.
Wat zijn er toch een zooi nieuwsgierige aagjes op deze planeet.

The Hand That Rocks The Cradle blijft gewoon één van de briljantste songs ooit van The Smiths.

Vanmorgen de Smiths weer eens een kans gegeven. Het moet gezegd: af en toe briljante composities, maar het feit dat alles klinkt alsof de plaat in een koekblik is opgenomen en de stem van Morrissey maken dit voor mij toch een typisch geval van "jammer"

was dit nou de eerste van The Smiths of was het This charming man?
Dat van dat koekblik hoor ik niet hoor Pinsnijder. Hoe klinkt een koekblik dan?
Wel hoor ik prachtige nummers. Reel around the fountain en Still ill horen al jaren tot mijn favorieten aller tijden. You've got everything now is ook helemaal top. Met dit album hebben ze in ieder geval hun stijl neergezet en werden ze een van de beste Britpopbands sinds The beatles

@ Pinsnider: Lloyd Cole & Commotions vind ik een veel betere band eigenlijk en zetten ongeveer dezelfde stijl neer op hetzelfde moment.. (niet zo'n theatrale zanger ook)

@Bertus: Met het "koekblik-geluid" bedoel ik dat ik het wat blikkig vind klinken allemaal. Naar mijn smaak had het geluid veel voller en vetter gemogen... Het drumstel tikt te veel, de gitaren zitten naar de achtergrond en Morrisseys stem klinkt alsof hij 5 meter van de microfoon staat...
@Orbit: Dank! Ga ik eens uitproberen!!!

The Smiths waren geen band voor een volvet geluid vind ik. Het is geen typisch rockgeluid. Het is een beetje ijl doorzichtig geluid wat juist de Rickenbacker van Marr goed doet uitkomen. Zo moesten The Smiths klinken en niet als een harde rockband. Dit geluid is door veel Britpopbands gebruikt, in tegenstelling tot de altijd wat vettere produktie van de amerikanen

Daar heb je wel een punt, maar als ik dan naar het "vergelijkbare" Blur kijk dan vind ik dat ook veel voller klinken, zonder dat het nou meteen moerasvet wordt.. Het lijkt net of de Smiths 300 meter van de opnamemicrofoon spelen. Maar misschien vinden de fans dat inderdaad juist de charme...

Niet hun allerbeste maar het gaf al duidelijk aan dat we met een klassegroep te maken hadden! De singles zijn zéér straf: Hand in glove, This Charming Man, What Difference Does it Make.Ieder ander muzikant bouwt daar een carrière op terwijl het voor hen nog maar een startpunt was.
Heb hun zeer zeldzame Belgische concert mogen meemaken in 1984 toen deze net uit was in Bree op het Breekendfestival.
De bloemen werden vlot rondgestrooid door Morrissey maar het was toch vooral de heerlijke tjingeltjangelgitaar van Marr die de monden deed openvallen. Elke gitarist in het publiek stierf die avond een stille dood. See Marr and die a little!!!

Lens ik ken je nog niet, maar dit stukje smaakt naar meer. Welkom op MuMe

Ik had al redelijk wat werk van The Smiths maar een aantal topnummers op deze cd had ik nog niet en ik ben dus heel blij dat ik dit album zopas heb aangeschaft.

Ik moet zeggen dat ik het geluid op deze cd slechter verwacht had. Ik kende Reel around the fountain en Still ill bevoorbeeld al, maar in een andere versie die stukken slechter klonk. De versies op dit album vind ik dan ook beter.

Ik geef voor dit album nog niet de volle 5 sterren omdat er toch een paar liedjes opstaan die me minder boeien. Maar al de rest is pure klasse met als favorieten This charming man, Still Ill, Pretty girls make graves en Suffer little children.

Bedoel je de versies op "Hatful of Hollow"? Ik vind Reel Around The Fountain op HOH juist beter dan op het debuutalbum, veel emotioneler...

Maar ieder z'n smaak, natuurlijk.

Senstationeel goed debuut indertijd. In sommige nummers zijn ze er al helemaal. De melancholie van reel around the fountain bijvoorbeeld en ook still ill en you've got everything now. Daarna werden ze alleen nog maar NOG beter. Tot Marr en Morrissey helaas splitsten en beiden nooit meer echt op dit nivo zijn terug gekeerd...naar mijn mening dan

Daar ben ik niet echt mee akkoord. Wat Morrissey betreft vind ik dat een serieus gedeelte van zijn solowerk echt niet moet onderdoen voor The Smiths.

Van Marr moet ik toegeven dat ik hoegenaamd niets van zijn solo werk ken.

Godverdomme wat een album hé, ongelofelijk. Ook al komen hun andere reguliere albums in de buurt (vooral The Queen is Dead) dit blijft voor mij hun beste album. Voor This Charming Man mag er een standbeeld gebouwd worden.

I would go out tonight
But i haven't got a stitch to wear
This man said "it's gruesome
That someone so handsome should care"

Wel een briljant stukje tekst van meneer Morrissey

Ik vind deze regel ook fantastisch:

"Why pamper life's complexities
When the leather runs smooth on the passenger seat?"

Best knap hoeveel Morissey weet te vertellen in ogenschijnlijk weinig tekst.

Misschien een gewoon een stanbeeld voor Morrissey zelf ?

Nou, een mooi beeldje voor lyricschrijven zou hij wel verdienen ja.. standbeeld is ook weer zoiets.

Hij is nooit werkelijk solo gegaan, maar heeft een groot aandeel gehad in Mind Bomb van The The (http://www.musicmeter.nl/album/18570), en is nu lid van de groep Modest Mouse (http://www.musicmeter.nl/album/67798). Ook heeft veel gastverschijningen gedaan op albums van bijvoorbeeld Kirsty McColl en Billy Bragg.

Edit: Hij heeft in 2003 een 'solo'-album uitgebracht (http://www.musicmeter.nl/album/9637). Aardig plaatje, wel is Down on the Corner een briljant nummer.