Red Hot Chili Peppers - By the Way (2002)

Die gekke band toch ook, de leden denken dat ze Radiohead zijn. Of beter dan Radiohead. Wat duidelijk is is dat Red Hot Chili Peppers hier mikt op een soort classic rock, ballad-achtig werk met soms een een zogeheten "licht-experimentele" inslag. Het levert, niet zoals bij Radiohead, geen vreselijke pretentieus gezever op, maar net als die ene andere band komt het wel uit op een portie saai geneuzel, maar dan nog een tantje erger.

Kan ik bij Radiohead tegenwoordig al die pretenties absoluut niet meer waarderen, hier is Antonie Kijkdoos het grote euvel: wat heeft die man een slechte stem. Nu kan ik me zulke vreselijke, veel te zware Amerikaanse accenten vreselijk ergeren en dat doe ik hier dan ook. Dan komen we bij de liedjes zelf aan; over het algemeen ook behoorlijk zwak. "Cabron" is gewoon een banaal, stom cuntryliedje, "The Zephyr Song" is zeikerij voor radiostations die rockmuziek voor 65+'ers draaien, "I Could Die For You" is zo zoet dat je er cynisch van wordt.

Dan zijn er gelukkig nog wel enigzins interessante momenten. "Can't Stop" is een leuke poging om Gang of Four toegankelijk te maken voor die eerder genoemde radiostations en "This is the Place" heeft een aardig gitaargeluid en bouwt an sich wel een aardig sfeertje op, maar die zanger had dan weer niet gehoeven. "Dosed", ongeveer hetzelfde verhaal. Kan me niet schelen of dit album heel eerlijk en open is qua teksten, want ik kan daar ook niets mee. Geheel niets. Nergens boeiend, nergens schokkend, gewoon saai en bij vlagen gewoonweg pathetisch.

Rest mij te concluderen dat, samen met die vreselijk lelijke hoes, dit een album is dat aardige aanzetjes bevat, maar qua materiaal nogal te kort schiet, of gewoon te flauw en oubollig is voor woorden. Een voldoende kan ik er niet voor geven.

De Red Hot Chili Peppers zijn te vergelijken met de Calypso; het octopusachtige kermisattractie.
In het begin wel spannend, maar durf je er nog niet goed aan.
Een paar jaar later vind je het geweldig; en geeft het een flinke adrenaline kick.
Na weer een langere periode wordt je al misselijk als je er aan denkt.
Dat gevoel heb ik nu bij dit album.
Vanuit een spannend funky geheel door gegroeid tot een mega act met nog steeds goede songs tot het slappe; inspiratieloze productiefoutje By The Way.
Kiever en Frusciante als een soort van Beavis en Butthead werkzaam bij de McDonald’s.
Je krijgt een mooi uitziende Big Mac voorgeschoteld, waarvan je nog niet weet dat er op gespuugd en overheen gepist is.
Pas na de eerste hap proef je dat er iets niet klopt.
Het titelnummer lijkt nog van enig nivo, maar deze opener blijkt een bedorven versie van oude successen.
De verwachtingen tot een sappig geheel blijkt iets te zijn waar totaal geen smaak aan zit.
Houdbaarheidsdatum allang overschreden.
Waar is de pittige peper gebleven die het geheel afmaakt?
Het is een uitgemolken vleeskoe die vervolgens geslacht wordt en in kleine deeltjes aan het publiek wordt verkocht.
Muziek voor de massa.
Hap, slik, weg.
Keerpunt in hun carrière.
Belang van een album staat niet meer voor op.
De iPod zoekt alleen dat ene nummer.
En draait moeiteloos Can’t Stop tussen Heb Je Even Voor Mij van Frans Bauer en Als De Morgen Is Gekomen van Jan Smit.

Naar aanleiding van het verschijnen van hun nieuwe album: 'The Getaway', een paar dagen geleden dit album ('By the way') weer eens aangezet. En vandaag nog een keer.

De eerste 11 nummers konden al een heel goed album hebben gevormd, wat dan goed was geweest voor 4,0*. Daarna wordt het jammer genoeg een beetje teveel van het goede.
Wie weet ligt het aan mij, maar bijna alle beste nummers van dit album zijn in de eerste helft te vinden: Met name 'By the way' en 'The Zephyr song' zijn mijn absolute favorieten van dit album. Ook 'Dosed' en het ondergewaardeerde 'Midnight' liggen heel goed in mijn gehoor, evenals 'Universally speaking'.