Red Hot Chili Peppers - By the Way (2002)

Je snapt het niet of je begrijpt het verkeerd. Clinton was zoals je weet producer van dat album. Kiedis had problemen met de cover van een oud Sly and the Family Stone nummer en durfde het niet te zingen. Het gaat niet over de capaciteiten van Clinton als zanger maar om zijn kwaliteit als producer en overredingskracht om Kiedis ondanks zijn matige zangtalent toch aan het zingen te krijgen.

bobbee toch, je ziet toch wel dat mijn mijmeringen ongeveer zeggen wat ik denk over het geluid? En eigenlijk, maken ze andere muziek dan ik wil? Neen, want ik heb het sowieso niet echt op hen, hoewel ze toch best een redelijk getalenteerde drummer, bassist en gitarist hebben.

Redelijk getalenteerd... Kom op, nou moet je ze niet expres gaan onderschatten.

Je hebt het wel over Flea en Frusciante, hè. Dat zijn echt topmuzikanten (hoewel ik vind dat Frusciante soms te veel Hendrixje speelt).

Dat wel, en soms toch net teveel van het goede, gegoochel met de gitaar..
Maar echt niet slecht en het talent is er zekers, live is het alleen een drama.
Relatief...
Ik vind dat dat nooit goed afgesteld word, zo zat Frusciante altijd erg op de voorgrond, nu was hij wel Pepper nummer 1, maat toch.
Live heeft hij een dun stem geluid en komt dat het totale geluid niet altijd ten goede, en vind ik het gewoon raar dat je je leadzanger achter de gitarist zet, maakt Anthony gewoon een bij figuur of achtergrondzanger.

Terug naar de plaat, ik weet niet meer of ik hier al had bijgeschreven, maar nu dan nogmaals.

In eind 2005 kwam ik in aanraking met de RHCP, Stadium was opkomst en ze zouden Pinkpop gaan headlinen.
Dani California steeds op de radio en TMF, fantastisch vond ik het.
Nou, dat was jammer, ik zou ze gaan zien op Pinkpop, auto vol geen plek voor mij... balen.
Vond Stadium erg duur, en zag deze.
Ik kende voor de rest niet zo veel van de Peppers, had ooit Uplift gehoord en vond dat verschrikkelijk, rond uit bagger.

Toen kwam ik deze tegen bij de FRS voor een 10tje en zag ik Can't stop er op staan, dat was dan ook mijn fav. van de RHCP.
Met dit album kwam ik er achter dat dat nog maar ene beginnetje was, en er ook nummers als Dosed en This is the Place e.d. bestonden.

Heerlijk jeugd sentiment, maar ben het toch een beetje ontgroeid, en vind het toch een beetje een studiobandje, want live is het maar zo-zo

Oké, spelen kunnen ze, maar laat ze nu maar eens fatsoenlijke liedjes produceren.

By the Way

Je snapt het nog niet hè, Rick?

Ik snap je wel, ik wilde alleen een bijdehante opmerking maken.

Het grote euvel van dit album is de tijdsduur (zoals zo vaak bij RHCP). Net gedraaid, en na 'Cabron' had het écht lang genoeg geduurd. Op zich staan er geen slechte nummers op, maar veel nummers lijken qua stijl wel erg veel op elkaar. Waar Californication weinig samenhang vertoonde is het hier juist een tikkeltje te veel van hetzelfde (wat door de tijdsduur ietwat gaat storen).

Programmeerknop erbij, en dan is dat probleem in ieder geval opgelost.

Het album is inderdaad veel te lang. De nummers 12 t/m 15 hadden er van mij wel af gemogen, dan had je eens sterk album van 12 nummers.

Begin maar eens met dat niet meer te doen en het zal niet lang meer duren voordat je eindelijk wijsheid zult bereiken.

een beetje aanmatigend misschien, oude wijze man van 19?

Dan heb jij die wijsheid ook nog niet bereikt gezien je opmerking over de George Michael concerten

Ben dit album nu nog eens aan het luisteren, maar eigenlijk is het droefheid troef...

By the way en Can't stop zijn heerlijk... en dat was het dan.... Komt nooit meer goed tussen mij en dit album...

Ik vind Can't Stop eigenlijk het slechtste nummer op dit album, tergend irritant nummer dat maar niet op wilt houden. Misschien vind ik het wel zo tergend dat ik het het minste RHCP nummer vind

Dan laat je hun eerdere periode zeker buiten beschouwing?

Nee, dat is juist mijn favoriete periode.

liedjes zijn te lang. maar er staan zeker een paar goeien op

enkele geweldige nummers (By the Way, Universally Speaking, This is The Place en Can't stop) , de rest vind ik vrij matig, meestal ook veel te tam. Het is duidelijk dat het niveau van de Peppers bij dit album zwaar aan het zakken is, geld ook voor hun opvolger.

Ik vind dat dit album zo'n depri sfeertje heeft wat me erg tegenstaat ondanks dat er wel een aantal sterke nummers op staan. Voor mij horen de peppers gewoon vrolijk en energiek te klinken. Ik vind de opvolger juist weer een vooruitgang ten op zichte van By the Way, al is die ook wel wat wisselvallig.

ik heb geen idee waar ze hier mee bezig zijn, maar wat een vreselijk album...
by the way en dont forget me gaan nog wel, cant stop is wel goed, en de rest is gewoon erg slecht vind ik, waar ze bij nummers als cabron mee bezig zijn weet ik ook niet maar goed...

Dit album is eigenlijk te kort, op mijn hoesje zit een stickertje met "over 70 minutes of music", maar er staat maar 68 minuten op.... ik heb me hier altijd over verbaasd, had ik nou een verkeerde cd in een verkeerd doosje gekregen??? Maar nee, hij schijnt echt zo te zijn.... (de echte hier genoemde bonussen natuurlijk niet meegerekend...)

Best een goeie cd. Wat minder lang had gemogen. Nummers 9, 11; 12 en 13 zijn er voor mij teveel aan.

Deze week herondekt. Ik weet niet hoe het komt maar ik luister deze cd dagelijks. Hoewel deze wat meer gevoelige nummers heeft dan bijv. Californication is dit toch wel een goed schijfje.

Als klein jongetje luisterde ik naar dit album. Geweldig. Dosed, The Zephyr Song, Universally Speaking, Cabron etc. werden meermalen luidkeels meegezongen in de auto op weg naar wintersport. Muziek is een geweldig iets, en dat bewijst dit album nogmaals. Zin in juni in Goffertpark!

Don't Forget Me, Venice Queen en Can't Stop zijn bij verre de beste nummers van dit album. Verder staan er nog toppertjes als By The Way en Dosed op. Keerzijde is dan toch het dramatische nummer cabron. Verder staan er allemaal zeer goede nummers op. Khiedis mag dan niet de beste kwalitatieve stem hebben, maar ik vind het hemels om naar zijn stem te luisteren.

Dit album komt bijna in de buurt van stadium arcadium, wat naar mijn mening toch echt hun beste is. Maar sowieso 4 sterren. Hopelijk spelen ze ook throw away your television op 28 juni in het goffertpark. Zin an

Ik vind Cabron juist een leuk zijstapje, klinkt erg zomers. Kan ik beter pruimen dan de nummers van hun laatste album waar de Peppers gewoon aan herkauwen toe zijn (opvolger Stadium Arcadium bevat al doorslagjes van eerder werk).

De Red Hot Chili Peppers zijn te vergelijken met de Calypso; het octopusachtige kermisattractie.
In het begin wel spannend, maar durf je er nog niet goed aan.
Een paar jaar later vind je het geweldig; en geeft het een flinke adrenaline kick.
Na weer een langere periode wordt je al misselijk als je er aan denkt.
Dat gevoel heb ik nu bij dit album.
Vanuit een spannend funky geheel door gegroeid tot een mega act met nog steeds goede songs tot het slappe; inspiratieloze productiefoutje By The Way.
Kiever en Frusciante als een soort van Beavis en Butthead werkzaam bij de McDonald’s.
Je krijgt een mooi uitziende Big Mac voorgeschoteld, waarvan je nog niet weet dat er op gespuugd en overheen gepist is.
Pas na de eerste hap proef je dat er iets niet klopt.
Het titelnummer lijkt nog van enig nivo, maar deze opener blijkt een bedorven versie van oude successen.
De verwachtingen tot een sappig geheel blijkt iets te zijn waar totaal geen smaak aan zit.
Houdbaarheidsdatum allang overschreden.
Waar is de pittige peper gebleven die het geheel afmaakt?
Het is een uitgemolken vleeskoe die vervolgens geslacht wordt en in kleine deeltjes aan het publiek wordt verkocht.
Muziek voor de massa.
Hap, slik, weg.
Keerpunt in hun carrière.
Belang van een album staat niet meer voor op.
De iPod zoekt alleen dat ene nummer.
En draait moeiteloos Can’t Stop tussen Heb Je Even Voor Mij van Frans Bauer en Als De Morgen Is Gekomen van Jan Smit.

Na het energieke Californication een wat meer ingetogen en melancholischer By The Way, twee verschillende recepten die mij beide heerlijk in de mond liggen.

Met Venice Queen als absolute uitschieter, wat een track!

Dit is echt een steengoed album! Ik heb er altijd een apart gevoel voor gehad en 't heeft echt een unieke sound. Het album verschilt fel ten opzicht van californication en zeker BSSM maar moet zeker niet voor ze onderdoen!
Dosed is prachtig, the zephyr song eveneens en Cabron is zo'n heerlijk tussendoortje
En Venice Queen... Zalig!

Het begin van de neerwaartse spiraal,het nummer "By The Way" is erg goed,"Can't Stop" is erg leuk,"Cabron" is een apart riedeltje,"Venice Queen" een mooi nummer,de rest zuigt,veel te mainstream en gewoonweg saai.
Kan er verder niets van maken.