Red Hot Chili Peppers - By the Way (2002)

Nóg beter als Californication, kom ik net achter. MAN, wat een geweldige nummers, met als toppunt Don't Forget Me. Werkelijk subliem. Ik gooi er lekker 5 sterren tegen aan.

Een saai popplaatje, niet mijn ding, dan waren ze vroeger (10 jaar en verder terug) een stuk beter.

Na het geweldige Californication vond ik deze wat tegenvallen. Wel goed, maar helaas niet zo briljant als verwacht.

Laten we het houden op mening. Dit album is best wel 'oke' maar o wat word ik gek van die eeuwig durende zeik stem!

De songs zijn zeker niet meer wat ze geweest zijn!!

1*

Ok, overdreven. 4,5 dan maar.

Voor mij is dit wel mijn favo peppers plaat.
Ik weet ook wel dat ze een stuk braver zijn dan vroeger, maar de meeste songs zijn gewoon zo mooi, dat het moeilijk is om niet mee te zingen, of emotioneel geraakt te worden

Weer een hele goeie plaat!! maar je kan wel horen dat ze veranderd zijn sinds hun plaat van blood sugar sex magik!!! maar nog altijd steen goed!!

Toen ie net uit was ging ik hem in een cdzaak luisteren; bah wat saai.

2,0*

Je vind dit album wel ok.

Waarom geef je hem dan maar 1 ster?

ja, van 1 keer vluchtig beluisterd te hebben kan je echt wel een waardevolle mening opbouwen hé.

Wie zegt dat ik 'm vluchtig heb beluisterd?
En als dat zo zou zijn: ik weet wat mijn smaak is, als ik hoor wat mij niet aanstaat ga ik toch niet elk nummer afluisteren?

Wat een DRAMATISCHE plaat, echt te erg voor woorden. Ik dacht dat ze niet commerciëler (lees: saaier) konden worden dan Californication, maar het tegendeel wordt hier met verve bewezen. 1,5/5

Ik vraag me af of er RHCP-fans van het eerste uur zijn die de band nog leuk vinden. Hoe kan je een cd als By the way goed vinden als je Blood Sugar Sex Magik in de kast hebt? Lijkt mij onmogelijk, maar misschien heb ik het mis. Nieuwe (lees jonge) fans kennen de oude muziek waarschijnlijk niet zo goed en zijn volgens mij opmerkelijk positief over het recente werk. Zo zijn de heren al aan een tweede genratie fans toe

Het is een album dat wat moet groeien. Ok, Anthony Kiedis' stem zaagt wel wat, en er staan wat te veel melige nummers op, maar By The Way, Zephyr Song en vooral Can't Stop zijn echt wel toppers van de RHCP.

Bij deze: je hebt het mis

Kan ik me dan weer niet zo voorstellen eigenlijk. Ken lang niet alles, maar wat ik er van ken vind ik toch niet zo moeilijk te ontcijferen.



Daar ben ik het dan wel weer mee eens en is ook de oorzaak waardoor ik het niet goed aandurf om dit album aan te schaffen. Maar af en toe een nummertje hiervan vind ik wel oke. Hou het dan toch liever bij het solo werk van J Frusciante.

Mijn kleine zusje (16) bewijst het tegendeel. Fan geworden door Californication en erg rap daarna het complete oude werk leren kennen en waarderen.

Wist je dat 'Venice queen' geschreven is voor een madammetje die gloria heette?? ze was zwaar ziek en wou zeker ni in het ziekenhuis sterven! maar het liefst wou ze sterven op het strand, op één of andere manier had ze dan een huis op het strand en is ze daar gestorven.

zalig!

Erg Peppers - onwaardig album. De invloed van John is veel te groot op dit album ( vergelijk het maar eens met een solo-album van hem ). Er zitten 2 lichtpuntjes op het album: By The Way en Venice Queen. Verder kan het me niet echt raken. CD ligt ook jammerlijk onder het stof.
Erg jammer, ik hoop dat er een deel van de originele Punk/Funk sound terugkomt op het nieuwe album.

2*

Een prachtige, volwassen rockpopplaat met ijzersterke composities. Alleen de allergrootste bands durven te experimenteren en te groeien en daar hoort RHCP blijkbaar ook bij. Wie had dat een decennium geleden verwacht van deze losgeslagen puberale wildemannen?

Blood Sugar Sex Magic is ook een uitstekende plaat daar niet van, maar gelukkig klinkt een RHCP album anno 2002 niet meer hetzelfde als tien jaar geleden. De Peppers laten horen een hoop te hebben geleerd, uitmondend in dit ingetogen, eerlijke album. Ondanks de progressie heeft de band zijn eigen geluid echter niet verloren.

Gelukkig wel, wat een meesterlijke gitarist!

4,5*

De heren hebben hier goed hun best gedaan: de top 10 lelijkste hoezen moet haalbaar zijn.

Dit slaat echt als een tang op een kat. Als volwassen op gemakszuchtig. Als ijzersterk op droevig. Als experimenteel op mainstream. Als inspiratie op 'sell out'.

Go Paalhaas, je hebt gelijk inderdaad. Op Californication was deze trend natuurlijk al ingezet, maar hier doen ze er nog een schepje bovenop.

Want?



Je bent nogal teleurgesteld in de Peppers, begrijp ik?

Want ik hoor precies het tegenovergestelde van wat jij hoort.


Ja, maar die hoes is de minste van mijn zorgen.

Ik hoor een album met een aantal zeer mooie 'liedjes' zoals Universally Speaking, Dosed, Zephyr Song, Midnight, Cabron, Minor Thing etc. Daarnaast zit alles compositorisch goed in elkaar, hebben sommige nummers sterke melodieën (vooral de harmonieuze refreinen!) en zijn de teksten vergeleken met vroeger werk wat meer ‘volwassen’, soms zelfs melancholisch mooi...

Dat de plaat minder funkt, rockt en zeker minder ‘brutaal’ is dan bijvoorbeeld Blood Sugar Sex Magik dat hoor ik natuurlijk ook. Uiteraard kan ik het begrijpen wanneer iets je minder of niet aanspreekt. Echter, ik vind dat je met jouw kwalificaties ‘droevig’, ‘gemakszuchtig’ en ‘sell out’ deze plaat echt te kort doet. Maar de hoes kan inderdaad beter .

Ok, 10 jaar geleden waren ze iets beter maar ik vind dat deze CD echt wel goed meevalt. Maar heeft RHCP zijn succes niet te danken aan het feit dat ze durven experimenteren?
"Zephyr song" en "Throw away your television" vind ik persoonlijk de beste nummers. They did it once again!

Ja, dat was in hun beginperiode, toen deden ze nog nieuwe dingen, maar wie deze plaat en Californication ook maar een greintje experimenteel durft te noemen, die weet niet waar hij/zij het over heeft.

Tja, smaken verschillen. Zephyr song vind ik zo'n afgrijselijk tam, lief liedje met een haast kinderachtig deuntje. Yuck. Met mij doet het in ieder geval hélemaal niets.

Nu val je toch een beetje door de mand, Paalhaas. (hoewel ik niet van jou wil beweren dat je niet weet waar je het over hebt, zoals jij van anderen doet...).

De Peppers zijn sinds midden jaren '80 actief, niet sinds midden jaren '90. In den beginne maakten zij funkachtige punkrock, in een tijd dat crossover bandjes razend populair waren. Goed gebracht, maar niet origineel laat staan experimenteel. Vandaag de dag hebben zij hun eigen geluid weten 'uit te bouwen' naar een meer 'volwassen' geluid en bewandelen ze andere paden. In het kader van hun ontwikkeling bezien kun je dit zeker als 'experimenteel' betitelen.


'By the Way' is zoals ik al eerder heb gemeld, inderdaad een echt 'liedjesalbum'. Gelukkig maar dat smaken verschillen. Dat betekent dus niet direct dat een ander niet weet waar hij/zij het over heeft....

Ahum, mijn opmerking slaat terug op het durven experimenteren, niet op dat 10 jaar geleden. Je knipt daar héél behendig de rest van Finjie's bericht weg. Ik weet ook heus wel hoe en wanneer de Peppers zijn begonnen...