Red Hot Chili Peppers - By the Way (2002)

"Cabron" beschouw ik als een éénmalig uitstapje van Red Hot Chili Peppers. Moet kunnen.
"On Mercury" vind ik wel erg sterk.

Het bevat inderdaad weinig vuurwerk, maar ik vind een gemiddeld nummer op deze plaat beter dan de crap die we dagelijks gevoerd krijgen, dus vandaar krijgt ie van mij een voldoende.

--- On Mercury is een steengoed nummer

Lastig om hier een beoordeling aan te geven. Ik heb 3 cd's van de Peppers in mijn kast liggen: BSSM en Californication. Beide cd's vind ik echt een stuk beter dan By the Way.
Er spat inderdaad niet echt het bekende Peppers vuurwerk af.
Misschien is de vergelijking met de andere albums niet eerlijk en is de 2,5 sterren daarom onterecht. Aan de andere kant, als ik zin heb om naar de Peppers te luisteren pak ik zelden deze cd.

Ondanks dat toch wel een voldoende, ik zou een 6 geven als dat kon omdat er toch een paar tracks op staan die lekker klinken, maar niet meer dan dat.

4 lekkere nummers, de rest van het album valt me helaas wat tegen

De Zephyr Song is prachtig, voor de rest staan de mooiste nummers toch wel op het einde van het album, zoals On mercury, Minor thing en Venice Queen. De funky nummers op dit album zijn wel aardig maar helaas een stuk minder dan het oudere RHCP-werk.

mijn favoriete album van de Peppers.

Schitterende plaat, misschien wel mijn favoriet van de pepertjes. Erg veel variatie, zoveel is duidelijk. On Mercury bijvoorbeeld, met de accordeon, is schitterend, maar de pinnacle op deze plaat zit helemaal op het einde. Venice Queen, wat een song. De versie op de Slane Castle DVD is een absolute aanrader trouwens.

Wat me ook opvalt is dat heel wat nummers op deze schijf recht gehouden worden door de schitterende backings van Frusciante, bijvoorbeeld bij This is the Place en ook wel bij Venice Queen.

De laatste twee platen van de peppers zitten zo vol met overdubs en backings dat elk nummer een soort ontdekkingstocht geworden is. Er zit zoveel in dat je ernaar kan blijven luisteren (er zijn uiteraard uitzonderingen) omdat je elke keer wel iets nieuws hoort. Wat is die Frusciante toch een geniaal muzikant.

Persoonlijk vind ik dit de beste peppers plaat. Krijg het gevoel dat ze wat meer over de nummers nagedacht hebben dan bij andere albums, waar de nummers soms als een sporadisch experiment klinken. Nummers als Dosed, Mercury en Venice Queen blijven echte toppers, met de singles als By the Way heb ik iets minder op.

blijft een goed album

Ik vind het wel een grappig nummer, zeker niet slecht uitgevoerd:)

Als Pepper-fan vind ik deze zeker goed, maar toch een stuk minder dan Californication en het latere Stadium Arcadium.

De nummer boeien me niet altijd evenveel, wat bv. bij SA wel het geval is.

Toch 3,5*. Misschien later nog eens opnieuw stemmen.

Zeker niet het beste album van de Peppers, dat zijn Stadium Arcadium en Californication al, maar mag er toch ook zijn. Het nummer Can't Stop is voor mij toch een van de beste nummers van de Red Hot Chili Peppers. Die intro doen ze zo goed live!

BloodSugarSexMagic wel eens gehoord?

Ik vind deze echt niet minder dan 'Californication'. Er staan misschien niet echt hele uitzonderlijke nummers op, zoals wel op de voorganger, maar ik vind het album als geheel uitgebalanceerder. Een mooie mix van gevarieerde, sterke nummers. Misschien ben ik wel niet zo gecharmeerd van dat woeste funkrockgeluid, dat op dit album veel verder weg is. Ik vind dit een hele fijne plaat om geregeld naar te luisteren.

Uitstekend uitgebalanceerd album, ik vind enkel Cabron een draak van een song. En nèt die draaide radio1 (Vlaanderen!) altijd.
Ik vind dat een soort "Vivamboemma, pataaate me sosissen", te onnozel voor woorden, en een echt vreselijk skipnummer, de rest vind ik zéér genietbaar!

echt een vette intro bij cant stop!

Mee eens, en hete hele nummer is echt lekker funky!!! Beste nummer van het album naar mijn bescheiden mening

Dosed

Kippevel.

Cabron wordt niet zo gewaardeerd hier, merk ik. Ik vind dat zo'n beetje hun beste nummer maar ik ben dan ook bepaald geen peppers fan

Dit album borduurt verder op het succes van Californication. Het is voor mij eigenlijk Californication 2. Toch nog wel een bij vlagen sterk album, maar orgineel is anders. Dosed is mijn favoriet.

Erg lekkere plaat.

Valt tegen na Californication. Het album moet toch een beetje 'groeien' na wat luisterbeurten. Venice Queen is een heel goede afsluiter, het titelnummer, Universally Speaking, Can't Stop en Throw Away Your Television zijn mijn favoriete tracks.

Een van de mindere cd's van mijn favoriete band vind ik er staan geweldige nummers op maar soms heb ik het gevoel dat de helft van de cd maar opvulsels is!
By The Way, Can't Stop, Venice Queen, On Mercury en DOn't Forget Me zijn wel bij de beste rhcp- nummers maar de rest vind ik niet top!

3.5(nog altijd goede cd maar deze band heeft er vele betere)

Dit album heeft me positief verrast, ik kende alleen de titelsong By the way en Can't stop. Dit zijn dan ook eigenlijk de enige twee rocknummers, de rest is rustiger maar ik zeker niet minder!
The Zephyr song, wat een prachtnummer is dat , net als Universally speaking en Dosed (mooi refrein).
Wel moet ik zeggen dat de laatste paar nummers van het album mij minder kunnen boeien. Toch een lekker album dat ik regelmatig opzet. 4*

Venice Queen is anders wel een fenomenale afsluiter.

By the Way heeft echt één van de mooiste refreinen ooit.

Die gekke band toch ook, de leden denken dat ze Radiohead zijn. Of beter dan Radiohead. Wat duidelijk is is dat Red Hot Chili Peppers hier mikt op een soort classic rock, ballad-achtig werk met soms een een zogeheten "licht-experimentele" inslag. Het levert, niet zoals bij Radiohead, geen vreselijke pretentieus gezever op, maar net als die ene andere band komt het wel uit op een portie saai geneuzel, maar dan nog een tantje erger.

Kan ik bij Radiohead tegenwoordig al die pretenties absoluut niet meer waarderen, hier is Antonie Kijkdoos het grote euvel: wat heeft die man een slechte stem. Nu kan ik me zulke vreselijke, veel te zware Amerikaanse accenten vreselijk ergeren en dat doe ik hier dan ook. Dan komen we bij de liedjes zelf aan; over het algemeen ook behoorlijk zwak. "Cabron" is gewoon een banaal, stom cuntryliedje, "The Zephyr Song" is zeikerij voor radiostations die rockmuziek voor 65+'ers draaien, "I Could Die For You" is zo zoet dat je er cynisch van wordt.

Dan zijn er gelukkig nog wel enigzins interessante momenten. "Can't Stop" is een leuke poging om Gang of Four toegankelijk te maken voor die eerder genoemde radiostations en "This is the Place" heeft een aardig gitaargeluid en bouwt an sich wel een aardig sfeertje op, maar die zanger had dan weer niet gehoeven. "Dosed", ongeveer hetzelfde verhaal. Kan me niet schelen of dit album heel eerlijk en open is qua teksten, want ik kan daar ook niets mee. Geheel niets. Nergens boeiend, nergens schokkend, gewoon saai en bij vlagen gewoonweg pathetisch.

Rest mij te concluderen dat, samen met die vreselijk lelijke hoes, dit een album is dat aardige aanzetjes bevat, maar qua materiaal nogal te kort schiet, of gewoon te flauw en oubollig is voor woorden. Een voldoende kan ik er niet voor geven.

Slowgaze, je moet je eigen gedachten over de RHCP niet verwarren met die wat jij denkt dat de gedachten van de RHCP zijn. Dat ze andere muziek maken dan jij wellicht zou willen is jammer voor jou maar dit is wat ze willen, mede onder invloed van de teruggekeerde Frusciante. Ze hebben nooit muziek gemaakt voor een bepaald publiek, in het verleden waren het producers als Beinhorn die ze onder druk van de industrie een bepaalde kant op stuurden, zonder veel succes echter. Rick Rubin heeft zich nooit inhoudelijk met hun muziek beziggehouden.
Dat Kiedis niet de beste zanger is weten we allang en hij is zelf de eerste om dat toe te geven. Tijdens de sessies van Freaky Styley heeft Clinton vele uren vissend met Kiedis doorgebracht om hem te te overtuigen van zijn kwaliteiten als zanger.
Bij the Way is een typisch peppers album, niet sterk over de hele linie maar wel echt en gemeend. Geen imitatie Radiohead ofzoiets.

Lol, Als George het zegt zal het wel kloppen, want dat is een fantastische zanger
(begrijp me niet verkeerd hoor, George Clinton is een feest om live te zien, maar ook hij moet het niet hebben van zijn magistrale geluid)

Zeker!
Gemaakt naar aanleiding van de dood van een goede vriendin Gloria Scott. Zij heeft Kiedis geholpen van de drugs af te blijven. Hij had haar net zijn huis verkocht toen ze overleed. Kiedis organiseerde een benefietconcert ter gelegenheid van haar dood om geld in te zamelen voor kankerbestrijding en nodigde zelfs Neil Young en Eddy Vedder uit voor dat concert.