The Red Hot Chili Peppers - One Hot Minute (1995)

Meest interessante Peppers cd.

Nee, By The Way of Stadium Arcadium, da's pas boeiend...

Het valt mij ook op dat de pre-Frusciante-albums altijd weer in het verdomhoekje zitten. Freaky Styley en vooral Uplift Mofo Party Plan zijn heerlijk, maar blijkbaar totaal niet relevant.

Zonder dit album was er geen Californication gekomen. De Peppers gingen qua geluid verder waar dit album eindigde, niet waar Mother's Milk eindigde.
Frusciante zo belangrijk element?
Onzin.
Als Flea weg zou gaan, dan pas zou er een groot probleem ontstaan.

Around The World is als opener te vergelijken met Warped; alleen is Warped sterker; zo ook de vergelijking van My Friends met Otherside; zelfde verhaal. Ook hier een nummer van One Hot Minute wat beter klimkt.

Tearjerker is een schitterende hommage aan Kurt Cobain, waarmee ze goed bevriend waren naar het schijnt.

Best wel een goede plaat en de gitaarpartijen zijn uitstekend.

navarro drukt een bijna net zo grote stempel op het pepergeluid als frusciante, bewijst deze plaat, alleen denk ik dat je met navarro een minder creatief typje in huis hebt en en het peper niet zon lang leven beschoren zou zijn geweest met hem

een flea is ook vervangbaar, zo uniek is dat spel van hem dan ook weer niet, alleen mis je dan het 'character'

navarro probeert hier wel het typische funky gitaargeluid te produceren maar komt niet in de buurt, een aeroplane bewijst dat

luister naar het gitaarwerk en je weet dat frusciante delzelfde akkoorden gespeeld zou hebben met veel meer ziel en creativiteit en zeker veel meer funk

Ik zie het dus echt anders.

Ik vind Frusciante echt verder gaan waar The Peppers op One Hot Minute eindigden. Californacation is zijn invulling van hoe hij One Hot Minute zou laten klinken (tenminste bij een aantal nummers), ik ben er ook van overtuigd dat hij echt wel naar One Hot Minute heeft geluisterd. Hij heeft altijd beweerd dat hij dat niet heeft gedaan.
Met het gitaarwerk zitten namelijk te veel raakvlakken, terwijl One Hot Minute duidelijk anders klonk als voorgaand werk.

Navarro is behoorlijk creatief, maar keek net als Frusciante erg op naar Kiedis. Dit zegt Kiedis zelf ook in zijn biografie Scar Tissue.
Luister maar eens naar het gitaargeweld op de albums van Jane's Addiction.

Flea is als character zeker uniek, maar heeft ook een eigen manier van spelen, ik ken geen muzikant die met hem te vergelijken is.

Maar het kan natuurlijk ook dat wij dit album allebei op een totaal verschillende manier beleven, dat is weer het mooie van muziek.
Ik heb gewoon een zwak voor dit album.

kweenie of het duidelijk was maar ik hoor veel liever frusciante dan navarro

ik vind de plaat niet heel slecht, maar de meste nummers missen toch een bepaalde sprankeling

ik stel me voor hoe de nummers het live zouden doen en dan ben ik bang dat het middenmoot blijft

Ik zag aan je stemlijst dat je Frusciante beter vind; ik vind hem op Mother's Milk ook erg goed, maar vanaf Californication helaas weer elk album minder worden.

Ik ben ook zeer benieuwd hoe deze nummers live zouden klinken, uitgevoerd door Frusciante (vooral Warped en My Friends), jammer dat ze zich hier niet aan wagen.
Me & My Friends (wat ze opnamen met Hillel Slovak spelen ze bijvoorbeeld wel nog live).

ik baseer mijn voorkeur idd ook vooral op het solowerk van frusciante

geef de man 3 akkkoorden en er vloeien parels van nummers uit zijn brein zonder dat het op elkaar gaar lijken

ooit krijgt frusciante de produktie die hij verdient en wordt het solowerk echt beluisterbaar , maar das waarschijnlijk nu net wat hij niet wil

Gewoon jammer dat Kiedis te veel zijn stempel op de band drukt, en te vaak een oordeel over de rest van de bandleden heeft.

Ik vind dit album echt een stuk beter dan hun laatste 2 albums. Ik heb niet het idee dat Frusciante daar een geweldig groot aandeel in heeft ( al vond ik Dani California wel weer goed).

das ene ander verhaal, de laatste pepper platen doe mjj ook weing, ben zoals zovelen zon beetje afgehaakt na bssm en deze

wel vreemd, kiedis is de minst getalenteerde heb ik de indruk

Kiedis heeft het minste talent, maar bepaalde wel vaak de sfeer.

Ben ik het eigenlijk wel mee eens, het is wel de persoon met de meeste uitstraling natuurlijk. Daarbij is zijn technisch verre van perfecte zang toch vrij uniek. Zijn funky raps zijn toch wel erg gaaf vind ik en passen uitstekend bij de muziek van de Peppers. Hoge nootjes willen echter nog wel eens verkeerd uit zijn strot komen!

anouk, in the dark, maakt in dat nummer prima gebruik van de kenmerkende rap van kiedis

ach de man zingt live onnoemelijk vals maar dat mag de pret niet drukken, tis wel een prima frontman

Het sterke aan Kiedis is z'n (anti?)houding.
Die man, die stáát er, weet je. Unieke uitstraling.
En z'n stem werkt uitstekend bij het funky materiaal.

Hij is inderdaad wel een persoonlijkheid.

Hele aardige Peppers cd die net even wat anders klinkt dan ik van ze gewend ben. Deze wordt vaak over het hoofd gezien maar over de gehele linie vind ik hem zeker niet slechter dan Californication.
het geluid van Dave Navarro past eigenlijk best goed bij de Peppers en de iets donkerdere sfeer is prima te pruimen, al zijn de Peppers toch net iets beter als ze vrolijker zijn.

Ik vind deze plaat ondergewaardeerd. Ik vind het zeker geen slechte plaat. 4*

Of misschien onderwaardeert gij andere Peppers-platen.

Ik vind het ook zeker geen slechte, maar als ik nen top 50 zou
maken, dan stond ze daar nog niet in.

Zonder frusciante vind ik er niets aan.

Definieer 'niets aan' eens...?
'Niets aan' in de zin dat er variatie in het materiaal zit en het allemaal niet de geijkte paadjes bewandelt?

Ongewaardeerde plaat. Jammer, maar ik denk dat vooral mensen dit zeggen vanwege John Frusciante. Warped, Aeroplane, My Friends, Coffee Shop, Tearjerker en Walkabout; Allemaal topnummers.

Ik vind het erg jammer dat de Peppers altijd worden afgerekend op hun Frusciante-loze platen. Hoewel ik Frusciante een zeer begaafd gitarist vind, is hij zeker geen JC of Moses.

God? Nee... da's Clapton

clapton?

ga je mond spoelen, overgewaardeert figuur zeg

frusciante speelt gewoon anders dan navarro op deze, andere stijl,niet beter niet slechter , al vind ik john's spel wel prettiger int gehoor en creatiever dan andere peppersgitaristen

Daarbij mag Slovak ook wel eens genoemd worden. De man zag er duidelijk minstens 10 jaar ouder uit dan z'n leeftijd vanwege z'n nogal buitensporige levensstijl (dit verschijnsel kwam vaker voor bij deze band), maar z'n Clash-achtige stijl bevalt mij ook zeer.

Tuurlijk, die mag zeker niet onbreken

Nee, absoluut niet, maar ik zal verder maar m'n mond houden voordat de Frusciante-lynchmob me weet te vinden...



Getuige m'n bootleg van Rotterdam, 1995 (Slap Happy) zeker niet!

Toen je dit postte was The Empyrean nog niet uit, maar op die plaat staan de nummers Enough of Me en One More of Me... exact dezelfde akkoorden! Maar twee totaal andere nummers...!

Ik ben het geheel met je eens!

Wat betreft OHM, ik vind het geen misselijke plaat, het is echter een andere stijl die later enkel nog wat terug te horen is in Storm in a Teacup van Stadium Arcadium. Navarro is ook gewoon een steengoede gitarist, maar qua stijl gewoon anders dan Fru!

Top 5:

1. Tearjerker zeker om aan te raden
2. My Friends
3. Walkabout
4. Coffee Shop
5. Warped