Metallica - St. Anger (2003)

Voor mij is St. Anger kenmerkend voor de opgedroogde creativiteit en muzikaliteit van Metallica. Na St. Anger, toch al weer 5 jaar geleden, heeft de band ook niets meer opgenomen. Commercieel bestaat de band nog wel en probeert men vooral merchandise en live-opnames van optredens te verkopen via Internet. Het gaat dan toch vooral om het werk van voor St. Anger. Garage Inc. en S&M hadden mooie afsluiters van de carriere van de heren kunnen zijn. Hoewel ik een groot fan ben van alles voor St. Anger is Metallica wat mij betreft niet 'millennium proof' gebleken.

Hulde voor je open mind, aERo. Na enige tijd stof vangen, zit ik dit product ook weer eens te beluisteren, met de insteek dat de absolute minimumscore toch ook wel wat overdreven zal zijn. Dat titelnummer, dat was toch best aardig? En zo zullen er toch nog wel een paar zijn?

Maar nee, wat in de loop der tijd in mijn geheugen toch weer vervaagd was, waren de bekende elementen: de ontstellende geluidskwaliteit en de neiging om elk nummer gevoelsmatig een kwartier te lang te laten duren. Wat was blijven hangen waren die paar catchy momenten tijdens met name de eerste drie nummers.

Een paar catchy momenten tussen al dat pannendekselgerammel leveren geen punten op. Nog steeds een halve ster. Bij een beginnende band was het waarschijnlijk een hele ster geweest.

Deze plaat helemaal uitzitten en vooral op repeat duwen, iemand verplichten deze plaat 10 uur lang te beluisteren... de ultieme alternatieve straf voor boefjes...

ik gaf hem gratis weg, echt, wie wil daar nu nog geld voor geven... deze plaat is zo ondermaats... nochtans heeft Metallica echt goede platen gemaakt, maar ik denk dat ze hun roadies deze plaat hebben laten inspelen.

Er is één troost : het volgende album van Metallica kan alleen maar beter zijn.

Het 'therapie' album van de heren Hetfield, Ulrich, Hammett en Rock. Werkelijk alles is onder het niveau wat je van deze band mag verwachten. De productie, de songstructuren (lang, langer, langst) en de teksten (Invisible Kid, never see what he did). In pakweg 5 songs hoor ik wel wat leuke stukjes of ideëen maar (bijna) nergens een goede song.

Ik heb destijds de versie met de bijhorende dvd gekocht. Op de dvd spelen ze de nummers van St-Anger live met bassist Robert. De dvd zou ik nog weleens uithalen om ze live bezig te zien, maar de cd blijft definitief op zijn plaats zitten en komt er niet meer uit... Met een producer met haar op zijn tanden en ballen aan zijn lijf ging dit geen waar geweest zijn. Wellicht onderdeel van hun therapie om met dit album in hun voet te schieten. Om het met Metallica-termen te zeggen: dit album is The Thing That Should Not Be.

Dieptepunt van de discografie van een hopeloos overschatte band.

Zeg je dat laatste enkel vanwege dit album, of vind je de eerste 4 albums ook niets?

overschat lijkt me wat overdreven

idd, voornamelijk de eerste 4 platen waren baanbrekend in metalland

"Overschat" vind ik schromelijk overdreven. Kill 'em All, Ride the Lightning, Master of Puppets, And Justice For All, The Black Album (of hoe dat dat ding nu ook weer heet) zijn toch prima albums. Vele bands zouden een arm en/of been overhebben om dergelijke albums te kunnen maken. St-Anger blijft voor mij een zeer zwarte vlek op hun palmares: meer nadelen dan voordelen gewogen op mijn weegschaal. Ik beschouw dit St-Anger als hun frustratie-album: het moest eruit en nu zullen ze een killer van een opvolger moeten in elkaar boksen. Voordeel is: lager dan St-Anger kunnen ze niet zakken (ik hoop het alleszins voor hen).

En dan toch nog een 2,5*.
Zoveel is deze heus niet waard hoor.

Wellicht wordt deze St-Anger morgenochtend mijn slachtoffer voor een serieuze verlaging: stay tuned folks!

Waarom niet dan? Hij mag dat toch vinden in deze muzikale democratie hier. Ik kan deze plaat wel een 15 a 20 minuten aanhoren maar dan word ik er flauw van en zet ik hem af. Maar hopen dat het volgende album weer een beetje een goede koers gaat varen, zo niet , dan zal het schip langzaam zinken, en zullen de leden niet meer van een verdrinkingsdood gered kunnen worden vrees ik.

15 minuten. En de plaat duurt 5 keer 15 minuten.

1,0* dus (nog maar te zwijgen over de marteling die je in die 15 min moet doorgaan)

Ik ken het gevoel, ik ben benieuwd hoe lang ik het morgen volhoud. St-Anger begint deze plaat dus het eerste nummer zal al geen probleem zijn. Nu nog dat blikken geluid van onze "meesterdrummer" Lars Ulrich overleven. Zorgen voor morgen.

Hier heb ik een erg voor-de-hand-liggende reactie op, maar dan verwacht ik weer van die tegenreacties enzo... dus laat ik het.

En het wordt een ... vijf (na de komma wel te verstaan): één heel goed nummer en twee die redelijk zijn namelijk Frantic en Dirty Window.
1,50. Het blijft voor mij een verschrikking om dit album uit te zitten. De enige die hier goed gepresteerd heeft blijft Bob Rock: vet betaald om niets te doen.

Dan zit je hem toch niet uit?

Deze keer gesneuveld na een minuut "Shoot Me Again". Ik had precies hetzelfde gevoel als die song. Nooit meer, is niet goed voor mijn tikker.

Shoot me again, I ain't dead yet

mooi man

Qua tekst zit dit nummer nog het best in elkaar.
Ze hadden dit nummer veel beter uit kunnen bouwen.

Some Kind Of Monster en My World starten sterk maar zwakken al snel af.

Bob rock., heeft volgens mij, na de lange stilstand door Hetfields afwezigheid, het album te snel af willen maken. Mischien wilde hij al met andere artiesten aan albums gaan werken. Mischien vond hij het lang genoeg geduurt.
Ik denk dat ze zelf een goede zet hebben gedaan om na deze plaat te breken met Rock.
Als ze na het Justice Album met Rubin in zee waren gegaan , was Metallica mischien minder bekent geworden . Maar waren ze mischien minder afgeweken van hun roots.Het zei zo

Ik durf al bijna met zekerheid te zeggen dat Death Magnetic Veel makkelijker word om naar te luisteren.

Het album wan een van m'n eerste kennismakingen met het hardere werk, dus er zit wat sentimentele waarde aan, vandaar de 2.

De snare op dit album klinkt ronduit slecht, velen vergelijken het met potten en pannen, ik vergelijk het met het eerste drumstel dat ik had. Een occasie van zo'n 350 euro en het klonk bijna zo goed als de drum op dit album...

Waar het voor mij om draait bij metallica zijn de schitterende gitaarrifs en solo's, zoals op MoP en ...AJFA. Helaas zijn deze op dit album niet terug te vinden, soms zit er wel eens iets tussen dat min of meer goed klinkt, maar de schrale goede riffs worden te zwaar uitgemolken (denk maar aan "some kind of monster", die 0-3-5 partij op de 6de snaar wordt te vaak herhaald)

Naast dit alles lijken zijn de teksten ondermaats en kunnen in sommige gevallen best gewoon weggelaten worden. Een tweede nummer als "the call of ktulu" mogen ze van mij altijd eens uitbrengen!

als het geluid nou dik in orde was dan was het wellicht nog wle te doen

maar nee en ik snap ook niet hoe men met 7-8-9 platen ervaring zon fout kan maken

hoewel het op AJFA ook al grondig mis ging

Is daarbij iets mis met het geluid?

nooit het eeuwige gebrom gehoord op die plaat?

bassdrum of bass te hard ingemixt, het irriteerd enorm

Kun je beter wel geven, anders word het ook een saaie boel hier op mu.me. Op een tegenreactie kun je altijd rekenen. Hoort er nou eenmaal bij. Een beetje popiejopie doen hoort nou eenmaal ook bij een discussie site als deze.

ja, ik vind dat eigenlijk juist goed klinken.

popiejopie doen?

enfin...

poep in de oren ron s?;)

het geheel klinkt kut door dat gebrom maar als jij dat juist ok vind, fine with me

Er is helemaal geen basgitaar te horen op AJFA. Ik denk dat dat gebrom gewoon komt om het gebrek aan de bas te compenseren door met het gitaargeluid te zitten klooien.

Gooi de riff van Eye Of The Beholder maar eens op 11: tedede-broem-broem-broem-tede-tedede tedede-broem-broem-broem-tede-tedede... etc.