Babe Ruth - Que Pasa (2007)

Comebackalbum van Babe Ruth, dat met hun debuut First Base (1972) en derde, titelloze album uit 1975 enige bekendheid in de Verenigde Staten en Canada vergaarde. Dit met een combinatie van stevige rock en akoestische gitaren met daarbij uitstapjes naar de filmmuziek van Ennio Morricone, met name diens werk voor westerns. Een Amerikaans-Mexicaans geluid van een Britse groep. Focus voor oor én oog is zangeres Jenny Haan, gezegend met een rauwe strot, maar het is vooral gitarist Alan Shacklock die verantwoordelijk is voor de muziek.

Op hun vijfde album Kid's Stuff (1976) speelde niemand van de oorspronkelijke bezetting meer in de groep, waarna wegens gebrek aan succes aan beide kanten van de oceaan de handdoek in de ring werd gegooid.
Herlevende belangstelling komt uit onverwachte hoek als The Mexican van het debuut door dj John Benitez alias Jellybean in 1984 een succes wordt in hiphopkringen, speciaal opnieuw ingezongen door Haan.

In 2005 komt Babe Ruth in Nashville bij elkaar in een bezetting met een mix van hun eerste albums, te weten naast Haan en Shacklock bassist David Hewitt, pianist Dave Punshon en drummer Ed Spevock. Dit om te werken aan Que Pasa, dat een jaar later verschijnt. Hun eerste album in Amerika opgenomen laat horen dat Shacklock na zijn vertrek uit de groep producer is geworden: in een eigentijds geluid wordt gepoogd vroeger aan nu te verbinden.
Nieuw werk van Shacklock wordt afgewisseld met nieuwe versies van oudere nummers. Het album, op streaming te vinden, komt letterlijk zachtjes op gang door de muziek héél langzaam in te faden. Pas na een dikke 70 seconden valt de band in met een fel drumgeluid en orkestrale effecten: 4 Dear Life rockt stevig met een sterke zanglijn. Op het titelnummer klinkt naast een drumbeat een Spaanse gitaar, The Sun, Moon & Stars heeft met melodielijn en zang warempel weg van de Zweedse doomrockers Avatarium en bevat elektrische gitaarlijnen in Spaanse stijl.

In drieslag Mother Tongue pt 1. - Apache - Mother Tongue pt. 2 worden scratchgeluiden gecombineerd met beats, blazers en de instrumentale klassieker van The Shadows. Een gemoderniseerd Babe Ruth. Poprocklied Doncha Wanna Dance klinkt dan weer als de Zweedse hitmachine Roxette. Het gaat dus diverse kanten op, waarmee niet iedereen (ikke!) blij mee kan zijn.
Break for the Border is rockend met beat en bevalt beter, zeker met Haans stem. In Killer Smile de nodige Spaanse gitaar en blazers, 4 Letter Word begint met jazz en wordt dan funkpop, The Blues toont vooral weer de kwaliteit van Haans stem, waarna het in tweeën gedeelde The Mexican in een jasje genaamd Millenium de comeback afsluit, met Santa Ana als instrumentaal tussenstuk.

In 2010 werd opgetreden in Ottawa, Canada. De groep is nog altijd actief, in ieder geval met een Facebookpagina die wordt bijgehouden. Of Babe Ruth nog optreedt is onduidelijk: het bericht over Ottawa is het laatste concertbericht. Wel werd in augustus '23 aandacht besteed aan het overlijden van ex-lid Bernie Marsden én werd ons gisteren een voorspoedig 2024 toegewenst.

Aangezien de groep in een heel andere bezetting eindigde dan waarin ze begon, is het passend dat dit met Que Pasa is rechtgezet. Het album heeft z'n momenten, een krappe 7 van mij.