Neil Young & The International Harvesters - A Treasure (2011)

Dat past denk ik niet in het format van NYA Performance Series, maar we zullen het maar niet hebben over wat er allemaal niet op dit album staat, dat deden we bij Live at Fillmore East immers ook niet. Daar ontbrak namelijk de akoestische set en (geheel terecht overigens) Cinnamon Girl van de elektrische set. Ik blijf erbij dat dit, samen met de Bluenotes periode van 1987-88 de meest creatieve periode is van Neil Young in de jaren 80. Naast de vijf niet eerder uitgebrachte nummers (voor het gemak tel ik daar Nothing is Perfect, wat al op de Live Aid DVD staat, even bij) zijn er nog genoeg andere nummers over om nog een album mee te vullen, denk hierbij aan Comes a Time, Field of Opportunity, Old Man, Heart of Gold, Powderfinger, Down by the River en Helpless. Als ik de mensen van Neil's team mag geloven hadden ze best twee of zelfs drie cd's kunnen vullen met International Harvesters materiaal. Maar er moeten nu eenmaal keuzes gemaakt worden, en je kunt beter verlangen naar meer dan verzadigd raken, nietwaar?

Dus blijven de twaalf nummers over die op 'A Treasure' staan. De naam is bedacht door (wijlen) co-producer Ben Keith, die bij het horen van dit materiaal opperde dat het 'a Treasure' was en gelijk heeft hij. Zoals gezegd zijn er vij niet eerder uitgebrachte nummers op dit album te horen, te weten Amber Jean, Let Your Fingers Do The Walking (ook wel bekend bij bootleggers als Good Phone), Soul of a Woman, Nothing is Perfect en Grey Riders. Daarnaast hoorden we It Might Have Been pas voor het eerst op Neil Young Archives Vol. 1, live met Crazy Horse en staan nummers als Motor City en Southern Pacific op het relatief onbekende album Re-Ac-Tor en is het arrangement dusdanig omgegooid dat ze bijna onherkenbaar zijn; hetzelfde geldt voor Flying on the Ground is Wrong, een Buffalo Springfield song. De twee Old Ways nummers uit deze periode zijn dan weer met de passie gespeeld die op het album ontbrak.

Datzelfde Old Ways, dat nogal een moeilijke geboorte had (zie ook mijn commentaar bij Everybody's Rockin') is nou niet een van Neil's beste albums, zwaar overgeproduceerd en wars van alle passie van de live shows uit die periode. Ik roep dit al jaren, maar behalve een selecte kring mede fans gelooft niemand me, denk ik. Ik riep bij de aankondiging van dit album dan ook al dat ik er wel eens vijf sterren aan zou kunnen gaan uitdelen, en dat was niet eens heel voorbarig. Deze periode is een van mijn favoriete periodes van Neil Young en dit album bewijst (ook al is het feitelijk incompleet) waarom. De 'nieuwe' nummers zijn minstens zo sterk als zijn beste materiaal, zeker in deze live setting en de andere nummers barsten van de energie die zijn platen uit de jaren 80 ontbeerden.

Zoals ik al eerder zei ga ik dit album beoordelen op de nummers die erop staan en niet wat er ontbreekt, al had dat voor de score niets uitgemaakt, want ook al zijn nummers een tikje fout (Let Your Fingers Do The Walking), ze zijn gewoon zo ontzettend lekker om naar te luisteren, om maar te zwijgen over de laatste drie nummers van deze CD. Als een stoomlocomotief raast hij erdoorheen. Southern Pacific is hier te horen in de definitieve versie, Nothing is Perfect is zo 'in your face' dat je er niet omheen kunt en Grey Riders, met die fantastische solo in het midden is een instant klassieker. Het samenspel tussen Rufus Thibodeaux, Young, Ben Keith en Anthony Crawford is werkelijk geweldig, van begin tot eind. Amber Jean is een gevoelig nummer, geschreven voor zijn dochtertje en It Might Have Been, in welke uitvoering dan ook, is een dijk van een nummer, ook al heeft hij het zelf niet geschreven. En de opening van Are You Ready for the Country? Om je vingers bij af te likken!

Krijgt dit dan 5 sterren? Niet meteen. Ik vind het jammer dat de prachtige harmonica solo van Amber Jean die het liedje opent eraf is gehaald. Ook vind ik Let Your Fingers do the Walking niet per se de beste versie die er is, maar dat kan ook gewoon zijn omdat ik nu eenmaal gewend ben aan de bootleg versies, van onder andere Austin City Limits, die ik al jaren heb. De editing had ook net wat strakker gekund, dat gepingel aan het begin van Are You Ready for the Country had niet perse gehoeven, verder wel een leuke uitvoering, waar hij wat lyrics van Waylon Jennings overneemt.

Waar ik overigens wel zeer over te spreken ben is de mix. Daar is veel aandacht aan besteedt. Zelfs bij de Austin City Limits bootleg is de mix nog gitaar-heavy, hier komen drum, bas, viool en steel veel meer naar voren. Verder staat dit album bol van de kleine kippenvel momentjes, zoals de piano-solo van Spooner Oldham op Amber Jean en de harmoniezang van Anthony Crawford op Flying on the Ground is Wrong.

Maar goed, zijn die paar puntjes van kritiek nu zo groot dat er een half punt af moet? Omgerekend naar de schaal van 10 zou dat een vol punt schelen en dat is misschien wel erg drastisch, een 10- is misschien wat realistischer. Ik kan me erger storen aan de mix van Weld op CD dan aan het feit dat de nummers op deze CD wel een goede impressie geven van de ontwikkeling van de International Harvesters als Band, maar niet per se van een typisch concert. Daar opende Neil Young meestal met Are You Ready for the Country en kwam Amber Jean wat later aan bod. Dit is nu eenmaal het format waar Neil voor gekozen heeft. De nummers staan namelijk chronologisch op CD en van elk nummer is dit, volgens Neil Young, de beste uitvoering, zo ging het met Dreamin' Man en hier dus ook.

Dus nu ben ik een luisterbeurt of 7 verder (heb mijn MP3 speler heen en weer naar Utrecht opgehad) en gezien de geweldige kwaliteit die hier tentoongespreid wordt, op het gebied van geluidskwaliteit (en dan zijn dit nog maar MP3-tjes!), performance en songwriting is 5* gewoon niet meer dan terecht.

Kom maar op met die Blu-Ray (weten we ook wat die NYA Trailer inhoudt!)