Neil Young & The International Harvesters - A Treasure (2011)

Dit is dus deel 9 in de Neil Young Archives Performance Series, met live materiaal van zijn tournee van 84 tot 85. Er is alleen materiaal gebruikt van de twee Amerikaanse tours, dus de tour met International Harvesters en Crazy Horse van Australie en Nieuw-Zeeland begin 1985 is niet gebruikt.

Persoonlijk vind ik dit een van de beste tours van Neil Young, afgaand op zijn optredens bij Nashville Now en Austin City Limits, van beiden staat er een nummer op deze CD. Ook op Live Aid kregen we te horen waar deze band tot in staat was, al was het maar een nummer (Nothing is Perfect).

Mijn favorieten: It Might Have Been, Southern Pacific en Grey Riders. De laatste is een instant-klassieker.

Een preview is hier te zien: http://www.shakeypictures.com/nyat/NYAT_Tech_Notes5a.swf

Op 12 April gaat deze in pre-order bij o.a. Amazon, vanaf 24 mei is de limited Edition vinyl te verkrijgen, met op kant 4 een 'picture disc'. Vanaf 14 juni is de CD/Blu-Ray verkrijgbaar, maar ook als losse CD, MP3 en Stream.

Een release om naar uit te kijken!

Wat de band betreft: dat is een combinatie van the Stray Gators* (met wie hij Harvest maakte) en Shocking Pinks (van de wat dubieuze LP Everybody's Rocking).

Aanvankelijk dus:
Karl Himmel: Drums
Ben Keith*: Steel Guitar
Tim Drummond*: Bas
Rufus Thibodeaux: Viool
Anthony Crawford: Gitaar, Mandoline en Banjo
Larry Craig*: Banjo
Spooner Oldham*: Piano
Joel Bernstein: Gitaar

Later, in 85, zijn Drummond en Oldham vervangen door Joe Allen en Pig Robbins (de laatste drie tracks).

Harm kun je dat deel met dit is even uitleggen..
Wat Is dit nou precies:

- een ontbrekend deel van de eerste Archives 1
- een onderdeel van een nog uit te komen deel van de Archives ( waarschijnlijk Archives 2), dus dit is vast een voorproefje op Archives 2 ( en kunnen we dus rustig wachten om het later bij Archives 2 alsnog aan te schaffen?)
- dit is het nieuwe deel van de Archives?
- of is dit een op zich zelf staande uitgave?

Op basis van bootlegs weet ik al wel wat ik kan verwachten, en dat is niet mis. Leuk dat Neil er voor kiest om een wat afwijkende live plaat uit te brengen (country), dat voegt op die manier toch weer wat nieuws toe aan zijn oeuvre.

@Oldfart:

Het is nogal complex.

In 1995 waren alle albums van Neil Young op CD te krijgen, op zes na, te weten: Journey Through the Past, Time Fades Away, On the Beach, American Stars 'n Bars, Hawks & Doves en Re-Ac-Tor. Waarom juist die zes (ook wel de missing six genoemd) niet waren uitgebracht is me een raadsel. Enfin, het was dus de bedoeling dat ze dat jaar, geremasterd uit zouden komen op HDCD, om de een of andere reden is het nooit verder gekomen dan proefpersingen.

Acht jaar later, in 2003 dus, worden vier van die albums, On the Beach, American Stars 'n Bars, Hawks & Doves en Re-Ac-Tor alsnog op HDCD uitberacht, de andere twee zijn omwille van 'mastering-problemen', waarvan de oorsprong ligt in het bronmateriaal dat gebruikt werd voor de originele mastees niet uitgebracht.

Die vier albums zijn onderdeel van de Neil Young Archives (NYA) Digital Masterpiece series. Daarvoor is de naam NYA al gebruikt op de cover van Lucky Thirteen (contains previously unreleased recordings from the NYA 1993). De Digital Masterpiece Series zijn een serie die onderdeel is van NYA.

Na veel oponthoud komt in 2006 eindelijk Live at Fillmore East 1970 uit, die deel uitmaakt van NYA, maar dan weer een andere serie, de Performance Series, bestaande uit live materiaal dat een indruk moet geven van een bepaalde tour. Fillmore East is deel 2, Live at Massey Hall is deel 3. Ze zijn chronologisch genummerd.

Dan komt eind 2008 ineens Live at the Canterbury House uit, een concert uit 1968. Het was nooit de intentie om dit deel uit te laten maken van NYA, om wat voor reden dan ook, waarschijnlijk was de kwaliteit niet goed genoeg, maar ineens werd besloten het alsnog uit te brengen als deel 0 van de Performance Series (PS).

In juni 2009 komt dan eindelijk het langverwachte Neil Young Archives Vol. 1 uit, met daarin gebundeld zo'n beetje alle (on)uitgebrachte nummers, live versies, alternatieve mixen, etc, van Neil's carriere tussen 1963 en 1972. De twee eerder uitgebrachte PS CD's (#2 en #3) en als bonus ook PS00 zitten daar in, evenals PS01, Live at the Riverboat 1969.

Dan komen ook de remasters uit van de eerste 4 solo albums van Neil Young, wederom een aparte serie van NYA, dit keer de OfficialRelease Series. Time Fades Away en Journey Through the Past blijven nog steeds 'out of print'.

Dan wordt er ineens gerept over een 'verloren' album met Crazy Horse uit 2000, genaamd Toast. Neil vond het zonde om de nummers van dat album te laten verdwijnen in NYA Vol. 4 en dus werd de Special Release series in het leven geroepen, waarin het hele album, alsnog zou worden uitgebracht. Later voegde hij eraan toe dat ook nooit uitgebrachte albums als Homegrown (1974), Chrome Dreams (1976) Odeon/Budokan (Crazy Horse Live 1976) en Oceanside/Countryside (vroege versie van Comes a Time uit 1978) als Special Release series uitgebracht zouden worden. Ook werd er gerept over een Time Fades Away II, met materiaal uit de eerste helft van de tour van begin 1973 met de Stray Gators, terwijl het reguliere TFA album alleen de tweede helft documenteert. Zal ook wel een Performance Series worden, deel 04 ofzo.

Ondertussen is ook NYA PS12 uitgekomen, Dreamin' Man Live 1992, met alle nummers van Harvest Moon, maar dan live. Hiervan is gek genoeg alleen een CD versie uitgekomen en een LP versie, geen Blu-Ray of DVD, omdat ze digitaal zijn opgenomen (in plaats van analoog, zoals bij NYA Vol. 1 het geval was) en er dus qua geluidskwaliteit niks meer te winnen valt, ook niet met upsampling, wat overigens wel werd toegepast bij het remasteren van een paar tracks bij Greatest Hits uit 2004.

Qua tijdsperiode valt PS12 dus in NYA Vol. 3 (1983-1992) evenals deze CD/Blu-Ray die PS09 is. Volgens Archives Guy, een medewerker in het NYA project zal deze in tegenstelling tot PS02 en PS03 later niet alsnog deel uit gaan maken van NYA Vol. 3.

Natuurlijk kan dat altijd veranderen. Maar ik ga er maar vanuit dat deze en deel 12 niet in NYA Vol. 3 zullen zitten.

Je hebt dus Neil Young Archives en daarin heb je verschillende series:
Digital Masterpiece Series (2003 remasters van vier albums, zal het ook wel bij blijven)
Official Release Series (2010 Remasters van eerste vier albums, zal worden aangevuld nadat volgende box sets verschijnen)
Performance Series (Live compilaties van diverse tours, op zijn minst 13 delen tellend, al zijn ze nog niet allemaal uitgebracht, tot nu toe allen 0 - 3, 9 en 12)
Special Release Series (onuitgebrachte albums e.d.)

En box sets die 10 jaar bestrijken, als eerste dus NYA Vol. 1 in 2009 (1963-1972)
Daarna elke 3 jaar ofzo een volgend volume van 10 jaar, NYA Vol. 2 (1973-1982), etc.

Opmerkelijk is dat Live at Massey Hall in 1971 al als opvolger van Gold Rush had moeten uitkomen, en dus feitelijk ook een Special Release Series had moeten/kunnen zijn.

Het is allemaal wat vaag, maar er zit wel een lijn in.

Afgaande op de setlist lijkt dit me prachtig,vooral gelukkig omdat Nothing Is Perfect & Grey Riders eindelijk officieel uitgebracht worden, eerst was er sprake van dat deze nummer op Farm Aid EP gingen uitgebracht worden...

Neil's jaren 80 waren voor mij zowieso sterk en dit lijkt hij eindelijk nu ook te beseffen, iemand enig idee wat op DVD komt, is het net zoals bij Chrome Dreams II gewoon album in DVD sound of zijn er wel degelijk videoopnames? (lijkt me moeilijk aangezien de nummers van verschillende opnames zijn)

ahja trashersweat vermeld als releasedatum 14 juni

hmmm blijkbaar toch video....

Neil Young Unearths “A Treasure” For May/June Release « The Second Disc - theseconddisc.com

Op de Blu-Ray staan concertbeelden uit 84 en 85, verkregen via internet. Zijn niet beelden van het daadwerkelijke optreden, maar gesynchroniseerd.

Zie ook: NYAT Tech Notes - shakeypictures.com

Op de dvd staan die beelden niet?

Dank je Harm voor de heldere en uitgebreide uitleg

Inderdaad. Ik snapte er namelijk ook niks meer van op een gegeven moment en was eerlijk gezegd te lui om het uit te pluizen.

Dan heeft Neil's tactiek weer gewerkt.

Volgens mij trekt hij zich soms gewoon terug in z'n schuur op de ranch en gaat hij bedenken hoe hij het ons nu weer onduidelijk kan maken. De man is een levende puzzel.

Voor zover ik kan opmaken komt er geen DVD, alleen CD, CD/Blu-ray, Vinly, mp3 en stream.

Zoals al een beetje wordt uitgelegd in de video zijn de mensen van Neil Young's Archives team naarstig op zoek geweest naar video en foto materiaal uit 84 en 85, toen de tour met de International Harvesters plaats vond. Dit hebben ze gedaan via onder andere de Rust List. Zo zijn ze allerlei foto's en video's op het spoor gekomen, waaronder beeldmateriaal van Nashville Now, Farm Aid 1985 en Canadian National Exhibition Grandstand, Toronto, Ontario, Canada 17/8/85.

Nu komt het mooie: alleen in het geval van Amber Jean, het eerste nummer, past het beeldmateriaal bij het geluid. Met andere woorden, je ziet Amber Jean van Nashville Now en je hoort ook datzelfde optreden. Voor de andere nummers zijn er voor de audio diverse data gebruikt, naar gelang wat Neil zelf de beste performance vond en hebben ze gebruik gemaakt van het beschikbare beeld materiaal om een beeld te geven hoe ze er toen uitzagen. Nu wil dus het geval dat Get Back to the Country heel snel is gespeeld, veel sneller dan op het beeldmateriaal van dat andere optreden. Dus hebben ze het beeldmateriaal versnel om het passend te krijgen.

Voor andere nummers, waaronder Grey Riders en Southern Pacific hebben ze beelden van Toronto gebruikt. Die zijn vanuit het publiek opgenomen en dus niet al te best van kwaliteit. Wederom, om tenminste iets te geven om naar te kijken. Wat ziet klopt dus niet (helemaal) met wat je hoort. Zo zie je soms Joe Allen en Pig Robbins bas en piano spelen, terwijl je Tim Drummond en Spooner Oldham hoort. Of je ziet Anthony Crawford mandoline spelen, terwijl je hem Banjo hoort spelen.

Wat nummers betreft waar geen bewegend beeld van is, daar hebben ze de album hoes gebruikt of foto's. Een beetje zoals in de stijl van Live at Massey Hall dus, waar ze overigens ook beelden van een ander concert op de audio van Massey Hall hebben gezet en een tape recorder lieten lopen als ze niks hadden.

Om het beeldmateriaal hoef je het dus niet aan te schaffen, sowieso als je geen Blu-Ray speler hebt, al zouden er nog wat aardigheden op die Blu-Ray kunnen staan, zoals wellicht het complete Nashville Now optreden (drie nummers, waaronder een met Waylon Jennings en een interview), Farm Aid 85 en de 'originele' video's van het gebruikte beeldmateriaal. Bij de blu-rays draait het uiteraard om geluidskwaliteit, die is op Blu-Ray vele malen beter dan op CD (al zijn sommige tracks 16 bits DAT tapes).

Neil Young legt het overigens veel beter uit in het filmpje waar ik naar gelinkt heb. Opmerkelijk vind ik dat ze wel audio hebben van Austin City limits, maar geen beeld, terwijl dat wel op TV is uitgezonden (ik heb em ook op DVD). Dat is echter maar een special van een uur, terwijl het hele concert 1,5 uur duurt. Zou ook zomaar kunnen dat hij de rechten niet kreeg, of dat alleen van het uitgezonden beeld iets bewaard is gebleven, zoals bij het BBC concert in 1971 het geval is (daar is ook alleen maar van het half uurtje (8 nummers) wat bewaard gebleven). It Might Have Been is in ieder geval niet uitgezonden. Er is wel een soundboard van in omloop, van dat Austin City Limits concert, die ik ook graag mag opzetten.

Ik heb dat filmpje gezien inderdaad. Het beeldmateriaal is niet zo heel erg goed, maar wel interessant. Ik heb echter geen blu-ray speler, en ga daar voorlopig ook nog niet aan beginnen, dus dan maar gewoon een cd.

Ik download wel ergens een blu-ray rip van de videobeelden.

Ga sowieso de CD/BR kopen, al moet ik tegen die tijd wel een 'echte' baan hebben

Le Noise op Blu-Ray staat ook nog op het lijstje.

Thanks Harm, voor de heldere uitleg op 8 april. Ik stop met het aanschaffen van al die losse albums en wacht wel op de Archives-releases. Als er albums dan nog niet bijzitten, kun je ze altijd nog voor een prikkie aanschaffen .

Wil je werkelijk zo lang wachten op dit album dan? Natuurlijk kun je het tot die tijd doen met MP3 (of FLAC), maar hij is op CD maar 14 dollar (minder dan 10 euro):
Neil Young & International Harvesters | Contests & Surveys - neilyoung.warnerreprise.com

Ik download 'm eerst, want hij komt sowieso als origineel in mijn collectie hoor . Ben alleen een beetje klaar met Neil om eerst albums apart uit te brengen en vervolgens weer in een box... Als het dan op zichzelf staande albums zijn, dan vind ik de kwaliteit weer bedroevend (doelend op zijn laatste 2 'projectjes').

Dit album is wel inderdaad een tijdperk die zeer interessant is vanwege de country-stijl, dus een reminder.

Ik vind Le Noise juist een van de sterkste albums van de laatste 10 jaar. Maar dat is een andere discussie. De releasedate is overigens opgeschoven naar 7 juni voor de LP, maar blijft 14 juni voor CD en CD/BD.

Overigens staan er voor dit jaar weer concerten in Massey Hall gepland, die Jonathan Demme weer gaat filmen, dat gaat dan het derde deel uit de trilogie worden (na Heart of Gold en Trunk Show).

Overigens is dit album op CD-Wow te koop voor 10,99, betreft wel CD-only.

Neil Young is de laatste jaren zijn kelderkast flink aan het uitstoffen. De ene na de nadere bootleg brengt hij als regulieren CD op de markt. Heeft dit te maken met het financiële ' eruit persen wat er nog in zit' of wil hij zijn eigen nalatenschap nu al regelen?

Dat laatste, vergeet niet dat hij het idee voor The Archives al in de jaren 80 had (inclusief hoe dat er uit zou komen te zien, met die archiefkast). Destijds heette het gewoon nog Decade 2, maar dat idee is dus geëvalueerd over de jaren. Denk dat ook wel een rol speelt dat de man veel meer heeft gemaakt dat hij uit kon (of wilde) brengen. In de jaren 80 zat zijn maatschappij hem echt dwars en verboden ze hem op een gegeven moment zelfs de studio in te gaan.

En de classificatie 'bootleg' gaat bij Neil Young niet op, alles is van de hoogst mogelijke kwaliteit, vandaar ook de keus voor Blu-Ray en 24 bit 192 kHz audio. Kijk, van Fillmore East en Massey Hall waren er wel bootlegs, maar de kwaliteit daarvan liet zeer te wensen over, helemaal als je naar de kwaliteit van het uiteindelijke product kijkt. Van Sugar Mountain en Riverboat was nog nooit iets 'gelekt' en Dreamin' Man ook niet. Van deze CD zijn alleen Amber Jean, It Might Have Been en Grey Riders gelekt (van Southern Pacific en Nothing is Perfect weet ik het niet zeker), maar reken maar dat de geluidskwaliteit releases als CSN Demos en Just Roll Tape van Stephen Stills omver blaast.

Meer info over de geschiedenis van NYA: http://home.roadrunner.com/~thrasherpass/NYArchives/timeline.htm

Zoals een medewerker van Neil al zei op de Rust List: Neil calls the shots, we make it happen. Dat is wel honderd keer beter dan al die droevige Jimi Hendrix releases van de afgelopen jaren. Wat alles wat in het kader van NYA is uitgekomen is van de hoogste kwaliteit, muzikaal en geluidstechnisch. Op een paar Squires opnames en demo's uit de vroege jaren 60 na misschien.

Ja, Neil is naar eigen zeggen erg goed gemanaged en zit daarom niet om geld verlegen. Volgens mij verkopen al die archive-releases ook niet heel denderend. Van Massey Hall heb ik eens gelezen dat die vrij goed verkoopt, maar ik zie nergens dat 'ie goud is gegaan.

Overzicht van Neil's gouden albums staat op de website van de RIAA.

Ik heb eerlijk gezegd mijn twijfels over hoe up-to-date die lijst is. Daarnaast vind ik wereldwijde cijfers veelzeggender, maar daar heb ik nog geen site voor gevonden.

Ik ga er van uit dat de site van de RIAA wel behoorlijk betrouwbaar en up to date is en ook via Billboard kun je aardig wat info verkrijgen.

En dan is er nog een site, waar ik natuurlijk nu niet op kan komen

Dit soort albums verkopen toch niet zo heel goed aan het grote publiek, die zijn meer van de Greatest Hits, die wel goud haalde. Neil Young is een 'grote naam', waar je op zijn minst 'iets' van in huis moet hebben denken de meeste mensen, en met Greatest Hits, waar voornamelijk zijn vroege jaren 70 werk opstaat van Harvest, EKTIN en met CSNY doet het dan goed.

Dit album zal populair zijn onder de fans en goede kritieken gaan scoren, zeker als het vergeleken wordt met Old Ways, maar goud of meer zal het niet halen.

Van de Austin City Limits show staat een uur op Youtube.

Er is wat meer info over de Blu-Ray, er zou ook een interview uit 1985 op staan in het kader van Old Grey Whistle Test van de BBC. Ik heb dat interview ook ergens op DVD en er zit ook muziek bij, de beelden van Get Back to the Country zijn in ieder geval gebruikt. Het meest interessante is de live versie van Down by the River, al staat daar maar een klein stukje van op, het is echt een geweldige jam tussen Neil en Pig Robbins, de (blinde) pianist.

Het concert zelf is nooit uitgezonden omdat OGWT kort daarna van de buis ging. Heel erg jammer, want de muziek was zeker de moeite waard.

Er staat overigens ook een trailer voor Neil Young Archives op die Blu-Ray, maar geen idee of dat voor Vol. 2 is of Vol. 3. Ik denk de laatste, wat dus zou betekenen dat Vol. 3 eerder uitkomt dan Vol. 2. Is niet heel verrassend, aangezien PS#09 en PS#12 ook uit die periode komen (1983-1992).

Als de gemiddelde artiest de ene na de andere bootleg opgepoetst uitbrengt, wordt deze toch minstens creatieve armoede of het spekken van zijn financiën verweten. Als Neil Young de ene na de andere bootleg regulier uitbrengt, is iedereen bijna hilarisch en is kritiek not-done en is er altijd wel een positieve verklaring voor.
Normaal gesproken zijn het de nabestaande ( Hendrix, Lennon, Buckley etc.) die iedere financiële druppel eruit persen en van alles op de markt brengen. Hier is het Neil Young zelf die zijn zakken onbehoorlijk aan het vullen is. Voor deze daad een *

Dat is echt onzin. Van deze tour zijn talloze bootlegs, en deze worden unaniem geprezen onder Young fans.

Wij weten al wat we kunnen verwachten, en hebben dus al iets om deze positieve verwachtingen op te baseren. Elk nummer van deze cd heb ik al eens gehoord in deze countrysetting.

Het siert Young dat hij zijn archieven openstelt voor wie dat leuk vindt (hij steekt daar namelijk onwijs veel tijd in, en verdient er weinig aan). Het is een andere zaak als hij telkens vrijwel identieke concerten (of setlisten) zou uitbrengen.

Dat doet hij enigszins ook door eerst albums apart uit te brengen en vervolgens deze weer in de Archive te gooien om het als onderdeel van een box te laten bestaan. Hoe bedoel je geld uitzuigen...

Maar...!!

...het is dan weer de keus van de fan/ koper om het enkele album te laten liggen en te wachten op Archives II of III enz. (zoals ik zei de gek). Wel ben ik het met devel-hunt eens dat kritiek op Neil Young op MuMe een lastig verhaal is (om het maar taktisch te bewoorden ). Terug naar dit album: zeer benieuwd, want de tracklist bestaat uit goede niet alledaagse nummers met ook nog eens mijn (bijna) all time favorite Amber Jean en Flying on the Ground Is Wrong.