Admiral Freebee - Songs (2005)

Wat mij betreft kan deze Songs zich moeiteloos meten met Van Laeres debuutinspanning. De rockende nummers zijn iets scherper dan op Admiral Freebee, getuige daarvan onder andere het ziedende The Worst Is Yet To Come en waanzinnig catchy deuntjes als Lucky One en Oh Darkness. De rustige liedjes op hun beurt weten als vanouds te ontroeren en bewijzen 's mans talent als songschrijver. Recipe For Disaster, Boy You Never Found, Carry On, Afterglow, Framing The Agony en Baby's Chest: bloedmooie pareltjes die van Freebee één van mijn meest gekoesterde inheemse artiesten maken.

In mijn eerste reactie schreef ik al "Songs is een groeiplaat". Wel, ik heb 'm de laatste weken in de cd speler later liggen en er regelmatig de meetlat naast gelegd. En of ie gegroeid is.

Deze plaat heeft even tijd nodig. De eerste luisterbeurten was het te veel het ene oor in, het andere weer uit. En vond ik Major Tom als artiestennaam toepasselijker dan Admiral Freebee. Die rangorde is inmiddels hersteld. Ik moet met m'n gedachten elders geweest zijn.

Songs klinkt afwisselend gruizig en subtiel. Stevige rootsrockers worden afgewisseld met kleine ingetogen juweeltjes.

Voor deze plaat trok Admiral Freebee naar de Verenigde Staten. Wellicht op zoek naar de roots van Neil Young en Bob Dylan (de levende geesten van deze grootheden dolen van begin tot eind door dit album) verzamelde Tom Van Laere een stel muzikanten om zich heen die De Laatste Showband van de mat afspelen. Er werd gerommeld met versterkers, er werd met kloten gespeeld en de liedjes en verhalen van Admiral Freebee hebben hét.

The Worst Is Yet To Come is de spectaculaire eerste Song. Als een grungende Neil Young stuitert Admiral Freebee door de studio. Rammelende rock van de bovenste plank.

Oh Lucky bruist van de summer vibes. Een zalige laid back meezinger. Een zinderend autorrijnummer ook, volumknop op max, raampje open, de wind in je haren...

Admiral Freebee klinkt groots en stevig, maar komt af en toe ook heel intiem uit de hoek. De singles Recipe For Disaster en Boy You Never Found zijn de beste voorbeelden van dit ruwe bolster, blanke pit gehalte. Prachtige luisterliedjes.

Maar waarom, waarom, waarom is Sad Rebel niet op single uitgebracht? Een dijk van nummer met een machtig refrein. De gitaarpatserij wordt netjes afgeroomd door mooie pianoklanken en zo voor een groot (radio)publiek toegankelijk gemaakt. Een parel die mee mag doen voor de beste track van het album.

Al blijft het absolute hoogtepunt Oh Darkness, energieke stamprock met gierende gitaren en een klassieker in de dop. Neil Young in optima forma. De Keep On Rocking In The Free World van Songs.

Deel twee van het album haalt het duidelijk niet bij de eerste 30 minuten. Carry On is een van de laatste echte hoogtepunten. Bij Wating For Nothing en Murder Of The Sun gaat het volume nog even omhoog, maar deze nummers missen de overtuiging van de start. Misschien moet 'kant B' ook nog even groeien.

Aangezien we inmiddels weten wie Freebee is en wat hij kan, zal deze opvolger nooit de impact kunnen hebben van het debuut. Op z'n eigen merites beoordeeld is dit echter een uitstekend album, met voor mij slechts één zwak plekje (het melige Hope alone) en verder over de hele linie redelijke tot zeer sterke songs. Net als bij het debuut is de eerste helft het sterkst, met als hoogtepunten Lucky one, Sad rebel en Oh darkness, maar de tweede helft houdt toch ook een vrij hoog niveau, met twee stevige Crazy Horse-achtige rockers (Waiting for nothing en Murder of the sun) en een sfeervol slotnummer. Een uitstekende tweede worp.
 

Niet voor het laatst trekt Admiral Freebee met andere muzikanten de studio in. Uiteindelijk is het vooral Tom Van Laere die nu eenmaal mensen rond zich nodig heeft om de muziek te brengen. Andere crew is een wat andere sound die hier toch minder ziel heeft. Muzikanten die hun job kennen, maar duidelijk keken naar de lead zonder meer, op weg naar de volgende job.

Het album mist een ziel en is toch wel een teleurstelling na het sterke debuut. Enkele nummers zijn wel sterk. Vooral Recipe For Disaster en Oh Darkness doen het ook bij zijn optredens nog altijd goed. Maar op het album springt enkel Hope Alone I er wat uit als een nummer waar hij echt zin in lijkt te hebben.

Slecht is het niet, maar toch minder dan zijn eerste album. En het mag wat meer rock 'n roll terug.