Pink Floyd - Is There Anybody Out There? (2000)

Klopt rudiger,dit is wat live albums betreft toch echt top 10 werk,vind je ook niet?

Heb je helemaal gelijk in ricardo, ik vind dan ook dat de studioversie van The Wall niet aan dit livealbum kan tippen

Hier nog één

Prachtige live plaat waar de waarde in het luisteren meer waard is dan wat ik er 5 jaar geleden voor betaalde.

(dat was niet veel)

mezelf vanmiddag getrakteerd op dit album.
Wat een geweldige plaat is dit! En wat een goede geluidskwaliteit.
Kom er nog op terug!

Proficiat Swieb met deze aankoop , krijg je geen spijt van .

Zonder enige twijfel (na de studio-versie van 'The Wall' misschien) veruit de allerbeste dubbel-cd die ik ken, voorzover mijn muziek kennis reikt. Commentaar over dat dit meer Roger Waters is dan Pink Floyd, dat je halverwege of bij sommige 'mindere' nummers er wel een keer eentje zou willen skippen, snap ik werkelijk waar niet.
En mocht het grootste deel van dit album wel uit Waters z'n grijze massa gevloeid zijn, dan denk ik dat hij niet veel onder doet voor Einstein, al is het op een ander vakgebied. Als je zoiets in elkaar weet te zetten, waarbij naar mijn mening alles (en dan vooral op het live-album) perfect op elkaar aansluit, waar kan je dan in vredesnaam nog op bekritiseerd worden?

De intro is van het album is fenomenaal en erna zit ik direct in het verhaal. The thin ice, heerlijk nummer om eigenlijk mee te beginnen, waarna je rustig doorgevoerd wordt naar het eerste van drie delen 'Another brick in the wall'. Vloeit uit in een helikopter lawaai waarna er actie komt, harde vocalen, duidelijke taal, vervolgens uitvloeiend in een kinderkoor en een minuten durende prachtige gitaarsolo. Kippenvel. Dan weer twee rustigere nummers, waarna het duistere 'Empty Spaces' opdoemt dat uitmondt in een zo kort, maar o zo krachtige climax (een van de velen, maar deze staat niet op de studio-versie, helaas, helaas). Rustig verdergevoerd waarna de woede er weer uit komt in het laatste en derde deel van 'Another brick in the wall', waarna het voor cd 1 bijna gedaan is.

Je afvragend, hoe het kan dat dit nog maar de helft is, en hoe het tweede deel minstens even goed kan zijn, gooi je snel die tweede cd in je stereo... drukt op play, gaat op bed liggen en je houdt je ogen dicht. Kippenvel. Alweer. Die, op het eerste gezicht, niet al te ingewikkelde solo van 'Is there anybody out there' vloeit uit de boxen. Als er mensen zijn die over een minder deel van dit album spreken, neem ik zelf altijd maar aan dat dat over de daarop volgende drie nummers gaat. Zelf ben ik het gaan leren luisteren en vooral van 'Nobody home' geniet ik. De andere twee nummers zijn niet heel erg lang, en even rust tussen alle kippenvel om tot bezinning te komen is ook niet verkeerd. Heb je ook wel nodig, want dan beginnen te eerste tonen van 'Comfortably numb' en zit je weer in een trance te luisteren naar hoe de hoge tonen, die ook tegen de pijngrens aan zitten maar er doorheen willen komen, door je kamer vliegen en overal tegenaan lijken te botsen. 'In the flesh II', nog beter dan de eerste en dan denk je, zo begon het dus zo zal het ook eindigen, maar nee. Hooguit een tweede begin, dit maal het begin van het einde. 'Run like hell'... wat moet ik daar nog over zeggen, heerlijk samenspel, alles lijkt op deze live-versie te kloppen, en dan te bedenken dat de band in die periode ruzie had. Ongelofelijk. Dan het orchestrale einde van drie nummers die uitmondt in een enorme onweersbui en luid gejuich van het publiek. Is het voorbij? Word ik wakker uit een droom? Nee, zelfs dat doet Pink Floyd voor je met het laatste nummer, waardoor je langzaam weer tot bezinning komt en je je realiseert dat het inderdaad maar muziek is.

Het moge duidelijk zijn, dit album is (voor mij) pure ontspanning, terwijl je na intens luisteren toch bijna het zweet op je voorhoofd hebt staan omdat je het album zo ongeveer beleeft. Hoe mensen Pink Floyd, Waters, of de mengeling tussen beiden ook willen duiden, dit album is pure klasse. Waarom, na dit verhaal, dan toch op nummer 3 in mijn top 10? Omdat de andere twee als album zijnde nog meer indruk hebben gemaakt. Niet meer, niet minder.

5/5

Dit album is echt ontzettend goed, en wat een vooruitgang tov de kille studio-opnamen. Veel voller geluid, Gilmour geeft zijn gitaar er ook goed van langs.

Welke versie is dat dan? Is dat die SACD met die lelijke blauwe cover?? En zit daar dan een 2e CD bij?

Ben deze momenteel aan het luisteren , en concludeer dat het studio materiaal totaal niet kan tippen aan deze schitterende live Spectakel , op deze 2 schijfjes worden alle middelen in de strijd gegooid , op muzikaal vlak dan.
Sommige nummers worden compleet anders gespeeld , zo is de solo in Mother langer en Young Lust is een lust voor het oor .
Ik ben de gelukkige bezitter van de cd`s in de boek vorm .
5 sterren had ik al gegeven , dit is 1 van de beste live platen ooit .

Helemaal mee eens. Zie dat ik vergeten ben om hier op te stemmen. Hup de volle mep.
*****

Inderdaad een super goed live concert, en 1 van de besten ooit, je kunt er ook goed op horen hoe omvangrijk en groots de concerten waren die Pink Floyd destijds gaf.

Hét Pink Floyd album, dat live nog beter is dan in de studio. Zo horen we het graag. Dit is gewoonweg magistraal en verdient de plek in mijn top 3 dan ook ruimschoots. Ik moet er eens over na gaan denken of deze misschien zelfs nog een plekje (of twee) omhoog moet.

Das toch niet zo moeilijk , gewoon doen en wees nou eens eerlijk dit is toch stukken beter dan dat bandje Radiohead en ook dan SP .

Is There Anybody Out There? eindelijk op de hoogste plaats in mijn top 10, waar hij thuis hoort. Na het doorluisteren van mijn favoriete albums maakt dit toch veel meer indruk dan Siamese Dream, door het thema, de teksten en de muziek, die allemaal buitenaards zijn. Gewoonweg een briljant dubbelalbum wat niet meer geëvenaard gaat worden en voorlopig wel op de hoogste plaats blijft staan.

Daar waar ik de studio versie van The Wall al erg goed vind, vind ik dat de live versie, de studio versie met gemak omver blaast, wat een groots concert moet dit destijds geweest zijn. Als je de studio versie van The Wall al in bezit hebt en hem erg goed vind, dan zou je dit album eigenlijk niet mogen missen. Welcome to Earls Court, we have a great show tonight, luid de aankondiging, en daar is geen woord van gelogen.

Inderdaad een groots concert.
Zoals ik al op 9 oktober 2006 heb geschreven, ben ik in de gelukkige omstandigheid geweest,dit concert zelfs 2 x (op 2 verschillende locaties) te mogen meemaken.
Heeft toen veel indruk gemaakt en de beelden en natuurlijk de muziek zal mij altijd bij blijven.
'k Was dan ook prettig verbaasd, dat dit concert op CD werd uitgebracht. Staat op nummer 1 in mijn Live-top lijst.

Toch jammer dat van deze legendarische optredens nooit een DVD is verschenen

Er zijn in 1980/1981 een aantal shows gefilmd, maar kennelijk beviel de kwaliteit van het beeldmateriaal niet en dus hebben de jongens van Floyd er nooit meer iets meegedaan.

Spijtig, want samen met Frank Zappa's ROXY DVD (die ook nooit eens verschijnt...) staat deze bovenaan de lijst van Bij Voorbaat Al Geniale DVD's !!!

Authentiek magistraal tijdsdocument wat mij betreft. Meer scherpe rand dan de studioversie en de latere ''verwaterde'' versies en een must voor iedere PF collectie.

Prachtig live album inderdaad, en 1 van de allerbesten die ik in huis heb. Ik heb ongeveer 70 live albums org in huis, maar deze hoort bij mijn beste 10 wel vind ik.

Zeker weten. Ik heb em weer eens de speler laten proeven maar wat een inzet hoor je hier. Vergeleken met de veel meer geperfectioneerde concerten van latere data heeft dit toch een bijzonder sfeertje. Wat gaat die Waters lekker provocerend tekeer en Gilmour speelt zich de blaren. ''Eigenwijze'' keyboardimprovisaties van Wright die al aan de kant was gezet. De artistieke ''edge'' was hier nog volop aanwezig. Ook een van de eerste nog bezielde Comfortably Numb liveuitvoeringen is toch heel wat anders dan de latere veel gladdere en geroutineerde versies compleet met dameskoortje.

Jazeker, deze uitvoering klinkt mooi "fris en fruitig" en puur.

Evenals het album, een belevenis. De uitvoering van Run Like Hell is tegen het maniakale aan. Wat is Waters daar in bloedvorm!

''This is for all the weak people in the audience. Is there anyone who is weak ? Pathetic... This one's for you, it's called Run Like Hell !!!''

En dan die ijzingwekkende schreeuw van Waters...episch

Dit is dus eigenlijk het studio-album live
Is dit beter dan studio

JA

Geweldige live plaat is dit, ik prefereer deze dan ook ver boven de studio plaat!

Valt me zeker niet tegen mischien zelfs nog wel beter dan P*U*L*S*E

Sowieso.

Fantastische live uitvoering vande The Wall. Persoonlijk vind ik hem (zoals meer hierboven) mooier dan de studio versie. Mooiere gitaarsolo's (bijvoorbeeld Mother, waarvan de studio versie geen solo bevat en hier een prachtige solo heeft)

Ik heb een keer de prachtige luxe box op de kop getikt, wat een ontzettend mooie uitgave is dat zeg!