Arctic Monkeys - Suck It and See (2011)

Could not agree more!!
Tuurlijk klinkt Library Pictures als een track van het debuut (en derhalve ook ijzersterk) maar dit nummer is van ongekende schoonheid.

Plaat begint heel aardig, maar na Library Pictures kakt hij genadeloos in. Alleen Piledriver Waltz stut de boel nog een beetje. Nipte voldoende voor de minste Arctic Monkeys-plaat.

Wat een GEWELDIGE B-Side bij single The Hellcat Spangled Shalalala, met guest vocals van Miles Kane, onder de naam The Death Ramps

The Death Ramps - Little Illusion Machine (Wirral Riddler)
Death Ramps (Arctic Monkeys) & Miles Kane - Little Illusion Machine (Wirral Riddler) - YouTube

Ja he, ik vind hem ook erg goed

More like black treacle/ than tar

Het was een eigenaardige move voor een band waar zo veel belangstelling voor bestaat als voor de Arctic Monkeys: het eerste nummer wat lekte van de nieuwe plaat werd gezongen, of eigenlijk gescandeerd, door de drummer. Vervolgens brachten ze als eerste single een absurde exercitie in melige stonerrock uit, omdat (ik citeer Alex Turner): ‘It’s loud. Riffs. Funny.’

Toegegeven: het getuigt van zelfrelativering, en, nog belangrijker, een fijne fuck you houding naar iedereen die klaar staat om de band de grond in te stampen, of juist dweperig de hemel in te prijzen. Het is waarschijnlijk de enige gezonde manier waarop je als jonge rockband kunt omgaan met succes, waarmee je je onafhankelijkheid kunt bewaren. Een band met een songschrijver als Alex Turner in de gelederen, verdient het ook zeker om in alle rust, onder hun eigen voorwaarden, te groeien.

Een songschrijver als Alex Turner, die na zijn Last Shadow Puppets-avontuur misschien gedacht heeft: ‘no way dat ik terugga naar die brutale, snelle rocksongs die we eerst speelden.’ De eerste twee vrijgegeven nummers van Suck It And See, Brick By Brick en Don’t Sit Down Cause I’ve Moved Your Chair, zijn dan ook niet representatief voor de plaat. De nadruk ligt hier juist op dromerige, melancholieke songs met rijke, zwierige melodielijnen.

Het is me onduidelijk wat de rest van de band , stoere jongens uit Sheffield, vindt van deze nieuwe stijl. Denken ze: ‘wat mooi, die verworven diepgang’? Of bijten ze op hun tanden tijdens het reperteren: ‘gingen we maar weer eens lekker rocken.’?

Oordelend naar Suck It And See lijken de andere bandleden de nieuwe songs wel degelijk te voelen. Van nature speelt de band luid, intens, vrij agressief, en dat wordt ook niet weggepoetst op deze plaat. Soms zit deze natuurlijke stijl de liedjes wel een beetje in de weg, zoals op Reckless Serenade. Maar overwegend weten ze de sfeer van Alex Turners woorden en zanglijnen goed te ondersteunen, en bouwen ze eigen lagen van diepgang in de liedjes.

Een songschrijver als Alex Turner: onbetwistbaar een van de beste tekstschrijvers onder de jonge rockmuzikanten. Tijdens sommige momenten op Suck It And See lijkt hij wel een beetje te verslaafd te raken aan zijn talent voor oneliners, en soms dringt ook de vraag zich op die zorgde dat Humbug net geen meesterwerk werd: ‘Moet je niet iets minder blowen, vriend?’

Neem nou dit stukje tekst uit (het verder prachtige) That’s Where You’re Wrong:



Best aardig verwoord, hoor, maar wat betekent het in godsnaam?

Daar tegenover staat dan weer het beslist Leonard Coheneske (!) Love Is A Laserquest:



Het valt op dat Suck It And See als geheel frisser klinkt dan het toch wat zwaar op de maag liggende Humbug. De beste vergelijking is misschien, dat als Humbug Queens Of The Stoneage was, is deze plaat The Smiths. In het veelvuldige gebruik van rinkelende gitaarlijnen in combinatie met dromerige, poëtische zanglijnen, lijkt het tandem Morrissey/ Marr mij de meest voor de hand liggende referentie.

Ik heb niets met The Smiths, heel eerlijk gezegd, en van die vijf Smiths-klonen die jaarlijks op ons losgelaten worden als next big thing moet ik al helemaal niets hebben. Misschien dat ik daarom deze plaat eigenlijk geen klap aan vond, toen ik hem voor het eerst beluisterde op de Luisterpaal. Een paar weken later verscheen hij op Spotify, en kreeg de plaat een tweede kans. Hoewel ik nog steeds moeite had mijn aandacht de volle veertig minuten bij de plaat te houden, merkte ik dat bepaalde stukken me begonnen te raken. Ik begon hem bijna dagelijks te draaien, niet zozeer omdat ik stug wilde doorbijten of ‘het begrijpen’, maar omdat ik elke keer als ik terugkeerde naar deze rare liedjes, getroffen werd door fraaie details, die me nog niet eerder waren opgevallen.

Een paar dagen geleden heb ik hem aangeschaft op plastic schijfje, en inmiddels ben ik er dol op, zonder echt hoogte van de plaat te hebben gekregen. Lekker dus: deze plaat gaat nog wel een paar maanden mee, waarschijnlijk.

Ik geef uiteindelijk dezelfde waardering in sterren als voor Humbug, hoewel ik deze momenteel nog wel zie stijgen, terwijl de voorganger meer richting de 3,5* neigt. In ieder geval weer een sterk album van de Arctic Monkeys, de vierde op rij. Poeh, poeh.

Nu nog even doorbijten met The Queen Is Dead van de Smiths

Tot nu toe vind ik alleen de teksten echt goed. Voor de rest een nogal standaard indierock plaat. Ik hoop dat de heren weer een beetje terugkeren naar hun oude sound want met deze plaat zijn ze een bandje uit duizenden.

Mee eens, heb sommige nummers al 6 keer gehoord en ze groeien tot nu toe niet.
Ook Alex zingt niet meer zo spannend als op de vorige platen.

Het lijkt stiekem wel een beetje of ze er geen zin meer hebben en enkel de fans tevreden willen houden. Waar is het enthousiasme? Ik wil Alex horen bleren!

Ja soms krijg ik ook dat gevoel, het is logisch dat ze het niveau van het debuut niet meer halen maar Suck It And See is wel een STUK lager.

Het is gewoon minder energiek dan de eerste twee albums. Ik vind juist dat Alex Turner met de jaren een betere songwriter wordt. De tweede helft van de plaat vond ik aanvankelijk de minste, maar nu is het andersom. Vooral de titeltrack en Love Is A Laserquest zijn echt gegroeid.

Ik hoor anders maar bij vlagen zijn briljante teksten terug.

home sweet home, home sweet home, home sweet booby-trap

Ik heb geen idee wat het betekend maar het klinkt tof!

Makes me wanna blow the candles out, just to see if you glow in the dark.

Deze zin is supergeniaal.

Inderdaad, maar hij schreef op WPSIA beter.

Vond de teksten op WPSIA scherpe observaties, op deze plaat zijn de teksten nog steeds goed gevonden maar wel vaak een stuk kinderlijker.

Inderdaad! Dat hele nummer heeft gewoon een briljante tekst. Vooral de zin I took the batteries out my mysticism and put them in my thinking cap vind ik geweldig.

Je hebt van die bands die meteen scoren, met hun eerste plaat. Die de harten van miljoenen tieners veroveren, terwijl ze zelf nog tieners zijn. Arctic Monkeys is zo'n band. Hun debuut was een enorm succes, en frontman Alex Turner en zijn kompanen waren meteen idolen. In 2006 was dat. Vijf jaar later bewijzen ze ook nog eens dat ze nog niet bepaald opgebrand zijn, want het is toch al hun vierde plaat. Er zijn trager werkende bands, bedoel ik maar.

Turner is het grote uithangbord van deze band, natuurlijk. De eerste twee platen vind ik persoonlijk nog altijd de beste, met snedige popsongs, niet zelden voorzien van een scherpe tekst. Een zijproject met Miles Kane werd ook bijzonder goed gesmaakt (Last Shadow Puppets). 'Humbug' was een wat obscuurder plaatje, met Josh Homme aan de knoppen (duidelijk te horen). En nu is er dus 'Suck It and See', een logisch (of toch niet?) vervolg op 'Humbug'.

Men keert wat meer naar de oude sound terug, zonder te vergeten wat ze getoond hebben met 'Humbug'; dat ze daadwerkelijk de potentie hebben om dat soort songs te schrijven. Dit is dus een volgende stap, het is allemaal minder donker dan 'Humbug'. Enkele vaste ingrediënten zijn hier natuurlijk ook weer terug te vinden. De stem van Turner, de soms idiote songtitels ('The Hellcat Spangled Shalalala'; 'Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair') en de simpele doch efficiënte gitaarriffs.

Tot nu toe zou je denken: dit is gewoon weer zo'n sterke plaat van Arctic Monkeys. Daar heb ik toch mijn bedenkingen bij. Het songmateriaal vind ik heel wat zwakker, de teksten zijn ook niet meer wat ze geweest zijn (al heb je af en toe nog wel een geniale zin of halfzin, zoals degene die stoepkrijt hierboven aanhaalt) en die simpele, efficiënte gitaarriffs klinken me soms wel iets te efficiënt in de oren; zo boeten ze gedeeltelijk aan kracht in.

Maar je kan het talent van zo'n Turner toch niet wegstoppen, wat je ook doet. Op elke plaat die hij maakt zal minstens één song staan die meer dan de moeite waard is. Dat is hier ook het geval. 'Piledriver Waltz' is een bloedmooi nummer, en mijn favoriet van deze plaat. Het laat "een andere kant" zien, vind ik. Verder heb je ook nog 'The Hellcat Spangled Shalalala', dat ondanks zijn wat vreemde titel gewoon een heerlijke popsong is, die het ongetwijfeld goed doet op een festival. Van dezelfde makelijk is 'Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair'; ook zo'n idiote titel, en bij uitbreiding ook een idiote tekst. Maar het is wel catchy, je gaat het vanzelf meezingen.

Een laatste bemerking is dat dit wat meer leunt naar Last Shadow Puppets; die 60's-invloed hoor je er toch in. Zo'n nummer als 'She's Thunderstorms' is beladen met dat typische soort romantische geluid, waar ik niet echt een etiket op kan plakken. Bij vlagen zou je gedesinteresseerd wegdromen, maar ten gepaste tijde wordt je toch weer bij de les gebracht door bijvoorbeeld een snedige gitaarpassage.

Arctic Monkeys hebben met 'Suck It and See' geen hoogvlieger in hun oeuvre afgeleverd, maar toch een meer dan degelijke plaat. Ik verwacht echter wel meer van Turner, hij heeft zeker het talent. Ik blijf dan ook uiterst nieuwsgierig naar de toekomst van deze band uitkijken.

3 sterren

Mooie recensie ook vertel je precies wat ik over deze plaat denk.
Alleen geef ik 3.5* en jij 3*.

Ik hoor een volwassen band die vrede neemt met zichzelf. Geen wilde uithoeken, soms ruig maar geen dansvloer weddenschappen. Wat wel blijft zijn de lekker riffjes en de geweldige zanglijnen. Die Alex Turner heeft best wel wat talent.

Tot nu toe ben ik niet echt onder de indruk, het is me allemaal wat 13 een dozijn achtig naar mijn mening. Ook lijken de nummers erg veel op elkaar , elke nummer heeft een bepaald tempo en de gitaarriffs komen op hetzelfde neer. Het luistert wel allemaal lekker weg maar het is weinig bijzonder allemaal.

Vaker luisteren, precies mijn eerste reactie, en die van vele anderen

Heb hem al 4 keer beluisterd, maar zal dat nog een extra keer doen.

Dankje Timo.

Ik heb ingezet op 3.5 *. Ondanks dat ik het toch veel van hetzelfde blijf vinden zijn er toch weinig zwakke momenten te bespeuren. Het luistert lekker weg maar een favoriet album van mij zal dit nooit worden. Dit was trouwens mijn 1e Arctic Monkeys , en zo te zien zijn die andere beter, misschien dat daar wel een favoriet bij gaat zitten. Die gitaren zijn een beetje Interpol achtig of zeg ik nu iets verkeerds ?

je eerste Arctic Monkeys? Doe jezelf een plezier en luister hun debuut album of hun 2e, dat is nog zoveel beter dan dit!!!

Ja ik kon uiteraard wel een aantal nummers van die albums maar heb die nog nooit volledig beluisterd.

Je zegt iets verkeerds

Heldere guitarsound,mooie popmelodieën,ik vind dit veruit de beste plaat van een band die risico's durft nemen,Alex Turner croont er heerlijk op....

Welk risico wordt er hier dan genomen? Het is gewoon standaard indierock!

nou, als ze voor de gemakkelijk weg hadden gekozen dan waren ze gewoon weer naar de sound van hun debuut gegaan.

nu, doen ze lekker hun eigen zin, veranderen hun sound weer lichtjes. waar natuurlijk de kans bestaat dat ze terug een deel van hun fans dreigen te verliezen.

Ik ga overigens totaal niet akkoord met kobe bryant fan. Ik vind Alex nu net wél een aardig tekstschrijver geworden. vind hem op de laatste 2 platen veel beter schrijven dan in de beginjaren. het enige (grote) minpunt is dat hij dat niveau niet een hele plaat kan aanhouden.