Arctic Monkeys - Suck It and See (2011)

De eerste Arctic Monkeys plaat die ik lager dan 5 sterren ga geven. Ze missen 'iets', dat ik niet goed kan beschrijven. Er staan hier meer Cornerstones op dan Crying Lightnings en voor mij zou het omgekeerd moeten zijn. Ook het einde van de plaat zakt wat in zonder een krachtig nummer zoals Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair. Voor de muziek en de melodielijnen geef ik een 3.5 maar ik ga dit cijfer met een halfje verhogen door de lyrics van Alex Turner. Die vind ik echt geniaal deze keer, hij heeft werkelijk zichzelf overtroffen.

Witte hoezen met minimale teksten zijn in dit jaar. Ikzelf prefreer een mooi vormgegeven hoes boven zo een kale bedoening...maar uiteindelijk moet de muziek spreken...dus met een titel als suck it and see...is er het e.e.a. dat dan nog waar gemaakt moet worden. Dit album is het 1ste van Arctic Monkeys wat ik luister en ben nooit er verder in gedoken. Op basis van dit suck it and see, is mij ook niet veel ontzegt. Het klinkt wel aardig, af en toe lekker ruw en ik kan eruit ophalen dat ze op zich wel goede nummers kunnen maken...al vond ik Last of the Shadow Puppets beter uit de verf komen. Dit is m.i. geen album dat voor mij ver boven het maaiveld uit zal steken.

Iedereen zegt dat er op suck it and see geen uitschieters/hits staan.
Maar 'don't sit down caus I've moved your chair' staat nu al 2 weken
op nummer 1 in de afrekening van stubru.

Wacht even: de afrekening van Studio Brussel soms? Gokje. Wat voor lijst is dat dan?

PS: gokje was goed. Lijkt mij een soort Alternatieve Lijst.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Okee, dit album is voor mij echt gegroeid!!! Wat een topper is het zeg.
Waar Humbug lekker donker was is deze weer erg licht en zomers, maar kwa geluid beide lekker vol!
Ik zie ze dan ook als 2 broertjes als waar de eerste 2 albums dat ook waren.

4,5* vind ik deze wel waard.. Ik zou het een maand terug 2,5* hebben gegeven.

0.5 verhoogd! Brick by Brick klinkt steeds beter!

The Hellcat Spangled Shalalala is de nieuwe single, videoclip staat al op youtube

Wat waren ze goed op Werchter. Album wel nog niet veel geluisterd maar hij klonk alvast heel goed na twee of drie luisterbeurten.

Even een kort berichtje over hoe fenomenaal de tweede helft van dit album is. Ze worden echt ouder, en vooral veel beter. Het titelnummer, de afsluiter en vooral Love Is A Lazerquest zijn fantastisch. Graag door op deze weg!

Wat een album. Eerst vond ik het maar niks maar nu vind ik het al de beste van ze. Ik luister hem al weken non-stop.

Toch verlaagd naar 3.5 ster.
Suck it and See ervaar ik zelf als een mix van de voorgaande albums waarbij ze weinig nieuwe elementen toevoegen aan hun nummers. Waarbij nummers als Don`t sit down cause i`ve moved your chair en All My own stunts meer naar de Humbug kant neigen, had Library pictures daarentegen makkelijk op FWN kunnen staan.

Op dit album staat weliswaar geen enkel slecht nummer, maar daarbij staat er ook geen echte toppers bij. Ik mis een nummer als A Certain Romace op WPSIATWIN, 505 op FWN of Dance Little Liar op Humbug. Verder is Brick by brick in mijn mening veruit de slechtste single die de aapjes tot nu toe hebben uitgebracht, en is de pret er bij Chair na enkele luisterbeurten ook van af. Ook vind ik deze versie van Piledriver Waltz veel minder dan de (in mijn ogen) meer sfeervollere versie op de Submarine EP.
Om dan toch bij deze score uit te komen maken de toppers Black Treacle, Hellcat, Library Pictures en All my Own stunts een hoop goed en maken de rest van de nummers dit album toch nog tot een goede plaat.

Conclusie: Minste van de 4 albums, maar zeker geen slechte plaat.
Ben benieuwd hoe het 5de album gaat klinken.

Ik had het na AM's debuutalbum niet meer zo met de Indierock van deze band. "Suck it and See" gaf me echter weer hoop in de band. Vooral Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair is een waanzinnig nummer. De soms ietwat te poëtische teksten van ze hadden iets minder gemogen. De teksten komen gewoon niet meer zo goed over, als bij ouder werk van hen. Al bij al een lekker albumpje geworden, die ik vaker dan één keer per week kan opzetten. Ga zo door, Monkeys.

Toch apart hoe de nummers die me aan het begin nog niet direct raakten nu uitgegroeid zijn tot de pareltjes van dit album: Love is a Laserquest en Suck it and See, geweldig!

Don't sit down... en Library Pictures zijn dit uiteraard ook nog steeds!

Ik weet het! Het is zo goed dat je meer en meer wilt horen. Conclusie: de plaat is te kort.

Hehe, dat zou indd ook min of meer het enige zijn dat ik kan verzinnen

Bij het eerste en tweede album waren er zoveel mensen die spraken van een hype(en naar mijn idee het soms alleen daarom al niet goed vonden). Jammer dat ik hier nog geen een bericht heb gelezen van mensen die daar op terugkomen. Niet dat je dit goed moet vinden, maar na 4 succesvolle albums en een goede live reputatie, kan van een hype allang geen sprake meer zijn.

Ik wordt soms een beetje moe van die mensen die alles gelijk tot een hype bombarderen.
Typische voorbeelden van gehypte artiesten zijn in mijn ogen artiesten die even heel populair zijn en waarvan je naarmate de tijd verder verstrijkt er weinig tot niets meer van hoort.
En dat het vaak muziekaal ook allemaal niet bijzonder veel voorstelt.

Ik noem een Kooks, MGMT, Tokio Hotel (ok dees gaat wel heel ver), Panic at the Dico, Justin Brieber.

Damn The Kooks en MGMT met Tokio Hotel en Justin Bieber vergelijken dat vind ik straf.
Ik kan echt nu nog The Kooks en MGMT waarderen en ik vind het net spijtig dat ik er bijna niets meer van hoor..

Het is geen vergelijking, gewoon een opsomming van wat zogenoemde hypes die muziekaal niet superveel tot niets voorstellen.
Er zijn veel artiesten die vele male beter zijn en niet gehypt worden, of een grote marketingmachine achter zich hebben.

Hm oké true that

Wat een geweldige plaat het ene nummer is keihard en het andere is weer heel rustig.
Nummers als brick by brick en the black treacle.
wat ik persoonlijk ook leuk vind is de witte hoes.daarom heb ik dit album 4 sterren gegeven.

MGMT heeft vorig jaar nog een erg fijn album uitgebracht, zeker de moeite waard om die even te luisteren.

Deze van Arctic Monkeys vind ik eigenlijk niet echt boeiend. Ik schrijf hem nog niet af, want tot nu toe vond ik al hun vorige releases (vooral Humbug en Favourite Worst Nightmare) erg goed. Tot nu toe maakt het echter bijzonder weinig indruk.

Dat is makkelijk scoren bij jou. Een witte hoes is dus voldoende om 4 sterren te geven.

Op naar The White Album dan.

Dit album boeit me compleet niet. Nog een keer opgezet maar na 4 nummers had ik wel weer genoeg van. Geef mij maar het energieke debuutalbum.

Dit album boeit me compleet wel!

In het korte ritje naar m'n werk heb ik altijd maar een half uur en dan zet ik hem meestal direct op nummer 5, omdat het van daar tot het eind geweldig is. Black treacle op zich ook wel, maar ja, je moet toch kiezen he...

Maar ja, waarschijnlijk dus de verkeerde 4 geluisterd!

Ik vind het album juist heerlijk beginnen met She's Thunderstorms en Black Treacle. Op zo'n Brick by Brick zit ik dan absoluut niet te wachten. Mijn aandacht verslapt dan al meteen en wellicht schat ik het album dan niet goed op waarde. Al gebeurt het vaak dat er dan toch wel weer een erg boeiend nummer bijzit en dat hoor ik hier niet meteen.

Ik verlang altijd heel erg naar het nieuwe album van de Arctic Monkeys. Toch blijken de verlangens altijd een andere richting uit te gaan dan het album zelf. Alleen bij Whatever People Say was het liefde op het eerste gezicht, en het is waarschijnlijk nog steeds diezelfde liefde die ervoor zorgt dat ik de opvolgende albums niet meteen in een hoek smijt, als ze niet klonken als hun voorganger. Hoewel, eerlijk gezegd doe ik dat wel, alleen zorgt de liefde er voor dat ik de albums weer uit de hoek pak, en een nieuwe frisse kans geef (misschien wel 2!).

Om nog een beetje voor mezelf op te komen; album 2 en 3 hadden ook wel redenen om in de hoek te belanden. Toen ik hoopte op een 2de puberale Whatever People Say, werd ik geconfronteerd met het duistere en angstaanjagende My Favourite Worst Nightmare. Toen ik die eenmaal gewend was maakte het mij niet meer zo veel uit hoe de derde zou klinken, zolang het maar rock was. Een grote tweede teleurstelling onderging ik dus toen Humbug aan elkaar hing van de experimentele frutsels. Ik nam mij dus voor om dit keer dan maar helemaal geen verwachting te hebben voor de nieuwe Arctic Monkeys.

Toch lag ook Suck it and See na een aantal luisterbeurten in de hoek. Mijn grootste kritiek punt was dat het allemaal veel te dromerig klonk. Gloomy gitaargeluiden en een nette ritmesessie was niet iets dat mij de Arctic Monkeys hoorde, vond ik. Ze hadden hun brutaalheid verloren, eigenlijk datgene dat zo karakteristiek was aan hen.

Het was toch weer de oude en onsterfelijke liefde voor Whatever, waardoor Suck it and See zijn weg terug vond naar de CD-spelert. Ik ben toch niet gewend geraakt aan de sound. De reden dat ik deze plaat toch nog kan beoordelen met een ruime voldoende is, dat onder dat dromerige geluid eigenlijk best wel goede liedjes verborgen zitten.

Het meest awesome nummer van dit album is natuurlijk het 142 seconde durende Library Pictures. Het rockt wel zo hard dat het eigenlijk een beetje het vreemde eendje op dit album is op dit album (het had ook zo op My Favourite Worst Nightmare kunnen staan). De andere echte rocknummers doen mij echter een beetje tegenvallen. De nummers Brick By Brick en Don't Sit Down 'Cause I Moved Your Chair (waar we van tevoren al kennis mee mochten maken) vind ik gewoon hulpeloze nummers wat mij ertoe doet besluiten dat dit geen echte rockplaat is.

Maar dat is niet erg. De kracht van deze plaat ligt dan ook in de nummers zoals Black Treacle en Reckless Serenade (die laatste is eigenlijk een typisch AM nummer, maar is vanwege het irritante gitaargeluid niet als zodanig te herkennen). Het zijn lekkere popy nummers die rustig voortkabbelen en waarbij de schoonheid ook niet direct opvalt als je het als achtergrondmuziek gebruikt. Pas als je goed luistert kun je eigenlijk niet anders dan zeggen: “hm, ja, tja, eigenlijk is dat best wel een aardig nummer.”

Mijn allerlaatste conclusie? Ik ben stiekem de hemel dankbaar dat ik NIET naar Lowlands ga. Waarom? Het beste nummer deze CD hebben ze heel stiekem geplaatst aan het eind en heet That's Where You're Wrong. Nu is dit nummer goed omdat het een een bepaald karakter heeft wat heel dramatisch en afsluitend klinkt. En stel je nu eens voor dat AM de afsluiter is van de dag (of van het festival) en je hebt een heel gezellige dag (of festival) achter de rug met je beste vrienden. Vervolgens eindig je met de Arctic Monkeys die (heel misschien) wel als laatste nummer That's Where You're Wrong spelen. Vanwege het dramatische karakter zou ik dan nooit meer deze plaat kunnen draaien zonder aan Lowlands te denken en hoeveel beter daar alles was in vergelijking met nu. Ik zou ontzettende heimwee krijgen en deze plaat dus niet meer kunnen draaien. Ik moet kiezen tussen Suck it and See of het festival. Weet je wat? Suck it. Ik ga voor de plaat.

Ik zag echt net een interview met Alex Turner, waarin hij ingaat op de kritiek van fans dat dit album te soft zou zijn. Hij zegt: "ik zou het eerder sweet willen noemen. Sommige songs hebben meer die inslag, in het verlengde van Cornerstone, de laatste song die ik schreef voor Humbug."
Goed opgemerkt dus My Addiction.

Verder zegt hij dat er heel bewust tevens ook flink wat rock 'n roll op deze plaat staat. Zo willen ze ook hun setlist deze tour samenstellen: met verschillende insteken en tempo's. Gelukkig kiezen ze toch voor een meerderheid aan steviger nummers live (en ook nog vaak de goede tracks).

Voor mij zijn de eerste 2 albums briljant, maar de 2 opvolgers nog altijd - ondanks de wat rustiger insteek soms - erg goed.