Porcupine Tree - Deadwing (2005)

Ik ben me weer helemaal aan het verdiepen in PT, en alle andere projecten van Steven Wilson.
Weet iemand of er nog andere nummers uit de Deadwing-tijd te vinden zijn?

Misschien de 1e Blackfield plaat??

Ik zou zeggen de bonustracks van Deadwing: "Revenant", "Mother and Child Divided", "Half-Light" en "So Called Friend". Naast deze tracks zijn er volgens mij geen Deadwing-gerelateerde nummers te vinden. Behalve misschien in Steven Wilson's studio...

Oke bedankt voor de info! De bonus-tracks ken ik al, en zijn inderdaad ook erg sterk.

De DVD 'Arriving Somewhere...' is zeer goed, veel van de Deadwing songs in een live versie! Zeer goed uitgevoerd. Op Rockpalast kan je ook Mellotron Scratch live horen, ik vind het een meer dan geslaagde versie - vooral die prachtige vocale outro.

Ik heb daar ook al een deel van gezien, maar ben dan vooral benieuwd naar Mellotron Scratch die ik nog niet gezien heb. Porcupine Tree is live ook verschrikkelijk sterk, met name op Anesthetize.

De vorige keer dat ik Porcupine Tree checkte, kon het me niet meteen enorm smaken (eerder wat neutraal), maar deze plaat had me van de eerste luisterbeurt volledig beet. Geweldige plaat, en Deadwing is een enorm beestig nummer.

Het blijkt dat ik hier in al die jaren dat ik deze plaat ken alleen nog maar een zuur bericht over Open Car heb geplaatst. Dat kan natuurlijk beter.

Dit was mijn kennismakingsplaat met Porcupine Tree en in hun discografie is dit voor mij ook wel de uitschieter. Hoewel ik verreweg het meeste van de band goed kan aanhoren, blijft het daar ook bij en wordt het - om voor elk album weer andere redenen - zelden hoger dan een drie-en-halfje. Hier is echter bijna alles goed (duurt die opener echt bijna 10 minuten?) en is de plaat met de eerste vijf nummers hard op weg naar de volle mep van 5 sterren. Het idee dat je naar 'een verzamelaar luistert van een zooi bandjes' (vrij naar Joy) krijg ik dan ook nooit: het is ondanks de diversiteit van hard, zacht, kort en lang een zeer knap geheel. Ook Arriving Somewhere weet nog altijd te boeien en verveelt ondanks zijn lengte geen minuut. Daarna gaat het niveau (inderdaad Casartelli) wat omlaag, en bij het begin van Open Car heb ik het meestal even helemaal gehad: dat nummer wordt geskipt voordat de eerste tonen uit de speakers komen. Het blijkt eigenlijk alleen te gaan om de eerste regels van de coupletten die ik niet mooi vind, dat is dus genoeg.

Maar vandaag deed ik iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden: terwijl het nog stil was in huis en ik elk ander nummer had kunnen opzetten van welke band dan ook, koos ik voor Open Car. Het nummer dat toevallig in mijn hoofd zat en daar klonk het niet eens zo slecht. En al met al, mits ik ervoor in de stemming ben, is dat toch wel een best goed nummer. Toch maar eens vijf sterren? Dan moet Glass Arm Shattering met zijn clicheruis ook nog even een herwaardering krijgen. Wie weet.

Lazarus blijft toch een prachtig nummer

Haha ik vind alle nummers prachtig

Mooie album in het begin vond ik het al goed maar ik vind persoonlijk Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet iets beter.

Wat blijf ik toch van deze Deadwing genieten. Werkelijk geniaal.

Ik vind Opeth en Dream Theater geweldig, is dit een beetje diezelfde richting, heb veel over deze band gehoord, met name omdat ze progressieve metal maken(?)

Met welk album zal ik beginnen?

Met deze!!!!

Enneh... gewoon echt doen, dit is ook een wat steviger plaat dan gemiddeld van Porcupine Tree, mijn favoriete plaat van ze iig.....

Fear of a Blank Planet of deze lijken me het best om mee te beginnen, maar je verwachtingen wat betreft progressieve metal kan je maar beter helemaal terugschroeven.

Dit heeft eigenlijk weinig of niks met metal te maken. De onterechte associatie met metal is voor mij zelfs enige tijd een sta-in-de-weg geweest om van de muziek te kunnen genieten.

De beste omschrijving die ik ooit heb gelezen over hun muziek (in deze periode) is dat het de perfecte mix is tussen Pink Floyd, Led Zeppelin en Radiohead.

Van Pink Floyd is de uitgesponnen dromerige sfeer vaak aanwezig, van Led Zeppelin komen af en toe de stevige gitaarrifs met onweerstaanbare hook voorbij en van Radiohead de wat zeurderige zang en het veelgelaagde hedendaagse geluid.

Ik vind de stevige gitaarstukken, die er zeker zijn, toch wel behoorlijk anders klinken dan die van Led Zeppelin. En de zang van Thom Yorke en Steven Wilson hebben wat mij betreft helemaal niet veel met elkaar te maken. Hoewel, misschien kun je zeggen dat het gitaarspel hier een combinatie is van het gitaarspel van Led Zeppelin en die van Radiohead ten tijden van Ok Computer... Maar dan toch weer iets 'metaliger', want al is het geen echte metal, de invloeden zijn er wel degelijk.

Weet je wat Hunter, ga maar gewoon luisteren, je zult er waarschijnlijk geen spijt van krijgen

Ik zou met deze of Fear of a Blank Planet beginnen. Ook ik kwam via Opeth en Dream Theater terecht bij Porcupine Tree, misschien vind je Steven Wilson's solowerk dan ook goed.

Hoewel ik geen expert ben op het gebied van Opeth en Dream Theater zeg ik dat Deadwing gevoelsmatig het meest vergelijkbaar is. Fear of a Blank Planet is toch meer prog rock dan prog metal, daar waar Deadwing dat bij vlagen veel meer is. Maar het heeft inderdaad zeker geen hoog metalgehalte. Metal light, zeg maar.

Ik ben via Porcupine Tree bij Opeth en Dream Theater terechtgekomen en vind PT nog steeds ruim de kroon spannen, dus ik denk niet dat je teleurgesteld zal zijn. Zoals anderen hier reeds meldden, deze of FOABP zijn meer dan goede starters. En dan volgt de retrograde ontdekking van het eerder werk, prijs je gelukkig!

Ik verhoog hem met een halfje, de opener blijft een van mijn favoriete PT songs, de riff is geweldig en het gefluister van Mikael is geweldig. Lazarus is het perfecte rustpunt en Arriving Somewhere But Not Here mag zich ook aan het rijtje beste PT songs toevoegen van mij. Wat een compositie, de intro zuigt je in de song. De riffs zijn opnieuw geweldig en de zang van Wilson blijft fantastisch, ik snap ook niet direct de kritiek dat hij zonder gevoel zingt.

Heb ik ook niet echt begrepen. Muziek is nu eenmaal Wilsons leven. Dit alleen zegt al genoeg.

Je kunt niet ontkennen dat Wilsons stemgeluid nogal ééndimensionaal / statisch is (gebrek aan karakter). Vandaar dat hij nogal eens gebruik maakt van vervorming van zijn zangpartijen om het wat meer te dynamiseren.

Nou hoeft dat geen probleem te zijn, er valt immers muzikaal genoeg te genieten, en op dit album valt het m.i. nog mee.

Als je On The Sunday Of Life waardeert, dan waardeer je met heel veel respect ook alle andere Porcupine Tree platen, naar mijn zeggen.

Afgelopen week een mooie 24 bit versie binnen gekregen en het album weer eens uitgebreid beluisterd. Wat een talent heeft die Steven wilson toch. Deadwing zit echt goed in elkaar. Spannend, pakkend en zo subtiel afgewogen ...gek dat je zo'n juweeltje enkele jaren onaangeroerd in je cd kast laat staan. Vooral Lazarus en Arriving somewhere zijn van buitengewone klasse. Heerlijk.

Ik zou nog verder willen gaan met deze plaat. Een mijlpaal in de muziek historie.

Het is best een goede plaat. Maar nogal standaard.
Ik zie niet in, waarom dit een mijlpaal zou moeten zijn.

Ik ben dan ook benieuwd, naar je beredenering....

Er valt weinig te beredeneren, alleen maar van te genieten! Ik vind dit bepaald geen standaard plaat. De songwriting van een heel hoog niveau en een prima sound, productie en mix. Er staat niet een middelmatig nummer op. Als ik kijk naar de gemiddelde waardering hier dan vinden heel veel mensen dit een waanzinnig goede plaat. Een moderne hoogvlieger uit een genre die haar hoogtijdagen al ver achter zich heeft liggen.

Prima, maar ik ontken toch niet dat het een goede plaat is.

Jij vindt het een mijlpaal in de rockgeschiedenis.
Ik vecht dat aan.

Het kan me ook niet schelen hoeveel mensen deze plaat zo waanzinnig vinden. Muziek is namelijk altijd persoonlijk.

Ik ben nochtans erg benieuwd waarom deze plaat een mijlpaal is.

Wat voor de één een mijlpaal in de muziekgeschiedenis is, zal voor de andere dat totaal niet zijn. De term mijlpaal is eveneens iets persoonslijks.

Voor de één is Deadwing een mijlpaal in de muziekgeschiedenis, voor de andere niet. Voor de ene is Revolver van The Beatles een mijlpaal, voor de andere dan weer niet, enz ... .

Daar ben ik het dan ook weer niet mee eens.

Als je zegt: "het is een mijlpaal in mijn leven", prima.
Als je zegt: "het is een mijlpaal in de muziekhistorie", dan ben ik het er nog steeds niet mee eens.

Ik zie/lees nog steeds geen steekhoudende argumenten.

Er wordt gesteld dat Deadwing een mijlpaal is in de muziekgeschiedenis. Niet zo moeilijk dat te onderbouwen, als je dat ook écht geloofd, toch?