Porcupine Tree - Deadwing (2005)

Minder goed dan Fear of a Blank Planet, maar nog steeds geweldig. Alleen maar geweldige nummers. Nu mijn Opeth verzameling bijna compleet is, ga ik maar eens achter deze band aan.

Inderdaad alleen maar geweldige nummer! De mooiste vind ik Lazarus!

Hoe is deze plaat in verhouding tot Fear of a Blank Planet en In Absentia?

Ik begreep dat deze wat "harder" is dan In Absentia, maar is deze ook harder dan Fear of a Blank Planet?

Ja, ietsjes. Maar 'hard' zou ik het geheel niet willen noemen. Af en toe hoor je de metal elementen duidelijk terug in de gitaren, meer dan In Fear of a Blank Planet, maar wees maar niet bang voor een snoeiharde plaat die voor de helft metal is

Evenwichtiger dan In Absentia, steviger dan Fear of a Blank Planet. Wat mij betreft het beste Porcupine Tree-album van de laatste tien jaar.

Deze is op een geheel andere manier 'hard' dan Fear of a Blank Planet. Fear of a Blank Planet heeft af en toe metal uitbarstingen, terwijl het hier iets constanter aanwezig is. Daarnaast is het geluid bij de uitbarstingen van FOABP veel voller dan het geluid hier.

Luister maar gewoon, chevy, je gaat het wel mooi vinden

Naja, ik ga hem gewoon proberen. Ik heb in ieder geval Lightbulb Sun ook al gedownload. Dat schijnt dan weer hun rustigste plaat te zijn.

Downloaden? Doen muziekliefhebbers dat?
Ik vindt de rustigere platen ook beter en lightbulp sun is een parel.

Vandaag in de platenzaak nog met het gedacht gespeeld om eindelijk eens een plaat van Porcupine Tree te kopen. Het zal voor een volgende keer zijn, want ik had niet al te veel tijd om na te denken welke ik zou meenemen, ik moest nog ergens heen. Volgende keer maakt deze in ieder geval vrij veel kans; mijn favoriete plaat van Porcupine Tree (de andere platen heb ik, toegegeven, nog niet bijster veel beluisterd).

In mijn geval om dingen uit te proberen (al gebruik ik daar sinds kort Spotify voor).
Wat ik goed vind schaf ik eigenlijk nog steeds op cd aan.

Over deze plaat twijfel ik eigenlijk... Moet er niet een halfje af? Ik draai hem niet zo heel veel. Aan de andere kant, PT is nou echt zo'n band waar ik voor in de stemming moet zijn. Ik denk er nog even over na en zet Arriving.... nog maar eens op.

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Wel of niet downloaden? (geen tips!)

Dit is een mooi album en het album en toer waarmee ik een goede vriend van me heb "bekeerd" tot Porcupine Tree. Hij vindt dit dan ook hun beste; terwijl ik er toch altijd wat moeite mee heb gehad.

Er staan een paar ijzersterke nummers op ; zoals Arriving Somewhere But Not Here ( in mijn PT top 10 ) , Deadwing, The Start Of Something Beautiful en Glass Arm Shattering. Jammer alleen van de effecten op Steven zijn stem gedurende The Start Of Something Beautiful; meestal hou ik daar niet zo van.

Halo doet mij op de cd niet zo veel maar dat vind ik dan wel weer een heerlijk live nummer ( en een super afsluiter voor de DVD Anesthetize ) . De overige nummers vind ik beduidend minder en daarom geniet ik ook minder van dit album in zijn geheel dan Fear Of A Blank Planet.

In de buurt van mijn top 3 komt dit al zeker niet ( In Absentia, Stupid Dream en The Incident ).

Een heerlijke PT plaat, de balans tussen wat hardere nummers en de wat rustigere nummers is perfect. De titeltrack is mijn favoriet Glass Arm Shattering moet niet veel onderdoen.
Maar zelfs de rustigste song Lazarus is genieten. Als ik dan toch een wat mindere song moet aanduiden ga ik voor: Mellotron Scratch.

Mijn eerste, echte, geduchte kennismaking met de muziek van PT, en wat een ontdekking is dit toch weer, jongens!!
Ik kende Steven Wilson al vanwege zijn bijdrage aan een aantal albums van Opeth en zijn geweldige productiewerk voor Anathema's We're Here Because We're Here.
Tevens zag ik onlangs de beste man voorbij komen, tijdens een interview met Klaus Schulze.
Op een gegeven moment had ik toch echt het idee dat ik op muziekgebied iets gemist had, nadat ik erachter kwam wat voor een geweldige en invloedrijke band meneer Wilson wel niet onder zijn hoede heeft. Het is toch niet te geloven dat PT al die tijd aan mij voorbij is gegaan.
OK, je kan en hoeft niet alles te kennen, maar aan PT kan gewoon niet ontkomen worden. Dus was het tijd om eens wat uit te proberen, en wel deze Deadwing.
En ik moet zeggen: na Opeth en Anathema, is dit toch wel een erg sterke band die muzikaal een beetje in het verlengde ligt, maar dan toch met een eigen gezicht.
En Deadwing is meer dan een perfecte instapper in de muzikale wereld van PT, athans, vanuit mijn visie. Wellicht dat er betere en interessantere albums zijn van ze, maar vooralsnog kan ik alleen maar concluderen dat ik erg enthousiast ben over Deadwing.
De stijl is progressief, maar met een toegankelijk en in-your-face karakter. Sterker nog, nadat het titelnummer op een positieve manier er bij mij inhakte, kon ik niet anders dan de plaat in één ruk ademloos afluisteren.
Slechts een paar momenten weet de plaat me even niet echt te bekoren en die zitten dan ergens verstopt in de 2de helft van het album. Een nummer als "Mellotron Scratch" doet me bijvoorbeeld niet zo veel.
Maar goed, deze minderheden zijn gelukkig in de minderheid.
Ervoor terug krijg ik louter sterke nummers, met als absolute uitschieters nogmaals het titelnummer, het bloedmooie "Lazarus" (dit nummer heeft héééél lang bij mij op repeat gestaan) en de grootste topper in de vorm van "Arriving Somewhere But Not Here".

Dankzij PT is het toch weer heel erg fijn om te mogen concluderen hoe goed muziek kan zijn !!

Ik ben jaloers op u.

Kort door de bocht geformuleerd was met Deadwing de transformatie van Porcupine Tree van rockband tot metalband compleet. Waar op In Absentia (en in veel mindere mate al op Stupid Dream en Lightbulb Sun) wat heen en weer gezwalkt werd tussen de oude kruisbestuiving van atmosferische prog en alternatieve rock enerzijds en een steviger geluid anderzijds, is hier alles tot een overdonderend totaalgeluid versmolten. Verdwenen zijn de verwijzingen naar krautrockbands en Pink Floyd, veel manifester zijn bands als Tool en Opeth.

Vlaggenschip van deze transformatie is het titelnummer: een bijna tien minuten lange exercitie in onnavolgbare, doch geen enkel moment onnatuurlijke ritmes en breaks. Steven Wilsons performance is wellicht killer dan ooit tevoren en het werkt!

Waar de kwaliteit van het openingsnummer in het ongrijpbare zit, is de rest van de cd vooral aanwijsbaar effectief: een geslaagde ballad die net niet over het randje gaat (Lazarus), een epic dat op het eerste gezicht ook met de helft van de tijd toegekund had, maar dat uiteindelijk gewoon twaalf minuten goed is (Arriving Somewhere But Not Here) en een beuknummer dat fans van het begin af verdeeld heeft (Shallow).

Evenwichtiger dan zijn voorgangers en origineler dan zijn opvolgers: voor mij is Deadwing de beste van de 'nieuwe' Porcupine Tree. Als het niveau van de eerste vijf nummers over de hele cd gehandhaafd was, hadden er vijf sterren ingezeten. Omdat het wat mij betreft na Arriving Somewhere... toch allemaal net wat minder spannend wordt, blijf ik op een nog steeds hoge 4½* steken.

Ik vind dit het minste album ( maar nog steeds een dikke 4 ) van hun "metal"-periode ( vanaf In Absentia ). Voor mij steken er een aantal nummers duidelijk bovenuit ( Arriving, Deadwing en The Start Of.... ). Dan mag In Absentia wat betreft sfeer meer verscheidenheid vertonen ( Lips of Ashes en Prodigal tegenover Blackest Eyes en Wedding Nails en Heartattack In A Layby tussen The Creator... en Strip The Soul ) ; maar het niveau daarvan is naar mijn mening wel van een constanter niveau dan hier. Lazarus vind ik niet zo boeiend ( maar ook niet slecht ) en Shallow, Open Car en Melletron Scratch gewoon beduidend minder dan de rest.

Daar staan topnummers als Arriving Somewhere But Not Here, Deadwing en The Start Of Something Beautiful tegenover.

Halo is voor mij trouwens 1 van die nummers die live 10x beter live zijn dan op het album ( de rest is normaal zo'n 5 tot 6 x beter ) .

De riffs op dit album zijn erg goed, en Steven Wilson's stem mag ik graag horen in combinatie met de soms zweverige muziek van Porcupine Tree. Er zijn momenten dat je de metal-invloeden kan horen, maar laten we daarin vooral niet overdrijven. Dit is geen metal, natuurlijk.

Een steengoeie plaat, 'Deadwing'. Het titelnummer is meteen een geweldige binnenkomer, verder vind ik 'Arriving Somewhere But Not Here' één van hun beste nummers. Ook 'Lazarus' is heerlijk, met dat pianomotiefje.

Ik heb deze vandaag weer eens beluisterd en ik denk er nog steeds hetzelfde over als vorige keer. Ik begin de plaat met een "waarom staat die op slechts een 4,0*?"-gedachte. Zo halverwege wordt het "Is een 4,0* misschien niet te veel?" en eindig met "Inderdaad 4,0* is het perfecte cijfer voor deze plaat".

Geweldige uitschieters als Lazarus, Arriving Somewhere But Not Here en The Start of Something Beautiful. In iets mindere mate het titelnummer, Halo en Glass Arm Shattering. En Shallow, Open Car en Mellotron Scratch die het niveau van de plaat omlaag halen. Hoewel laatstgeneoemde misschien te lijden heeft onder het feit dat die na één van 's bands beste nummers komt.

Ik vind de outro van Mellotron Scratch nochtans één van de mooiste die ik ken. Wat daarvoor komt, duurt misschien net een minuutje te lang, maar o jee, "don't look back into black, don't let the memory of the sound drag you down", hoe kom je op zulke prachtige mysterieuze zinnetjes en hoe doe je het om ze zo emotioneel over te brengen. Alleen SW kan dat, seriously.

Bijzonder dat Mellotron Scratch hier niet zo populair is, dat vind ik toch wel het beste nummer op Deadwing.

ik vind dit ook een van de mooiste nummers dus er zijn er wel meer, gloeilamp !!

Ik zou MS toch ook boven Shallow, Open Car (was natuurlijk uitgebracht als single, altijd wat populairder) en Halo zetten. Hoger wordt moeilijk, aangezien het duizelingwekkend hoge niveau van de andere tracks onvermijdelijk het nog steeds zeer goede MS naar achteren duwt... Maar die outro = one love (zie vorig bericht).

Die outro is inderdaad prachtig, maar had Mellotron Scratch toch wel hoger verwacht! Het titelnummer is ook geweldig.

Het mooiste nummer in mijn ogen ('Arriving Somewhere, But Not Here') heeft in ieder geval de meeste stemmen, gevolgd door 'Lazarus', prachtig nummer. Ach, ik zou 'm gewoon nog eens een keertje moeten opleggen, en belonen met een hoge score.

Hup, beluisteren die handel, of een pot van Olen nor aawe kop!

Arriving... Is inderdaad ook een geweldig nummer. Deadwing vind ik toch wel het beste PT album, gevolgd door Fear of a Blank Planet.

Ik ben 'm nu aan het beluisteren, zo'n pot wil ik niet tegen m'n hoofd krijgen! Leuk dat je ermee bekend bent trouwens, de pot van Olen.

'Deadwing', het album van Porcupine Tree dat ik al het meest beluisterd heb, by far. Het album dat ik ook het beste ken, en waar ik gevoelsmatig de beste band heb. Zever in pakjes, kan je het noemen, maar het is een plaat die me elke keer weer doet huiveren, trillen, maar vooral genieten. De grauwe, intrigerende hoes maakt dat het spreekwoord "Don't judge a book by its cover" hier niet gepast is. Wat ik ook zo geweldig knap vind aan de plaat, is dat het op het eerste gehoor allemaal hetzelfde klinkt, maar eenmaal je er meer en vooral beter naar luistert, dan ga je vanalles opmerken.

'Arriving Somewhere, But Not Here' zal altijd m'n favoriet blijven op deze plaat, maar het liefst van al beleef ik 'm als één geheel. Slappe nummers staan er mijns inziens niet op, ook 'Open Car' en 'Halo' niet. Die zijn misschien niet zo briljant als de allerbeste nummers, maar toch nog altijd erg goed. Steven Wilson en zijn kompanen hebben hiermee voor mij een bescheiden meesterwerkje afgeleverd.

4,5 sterren, en wie weet ooit nog meer..

Ik zet hem ook nog maar eens op denk ik. "Arriving Somewhere But Not Here" is wellicht één van de mooiste nummers ooit .