Porcupine Tree - Deadwing (2005)

Helemaal mee eens. Bij 'Mellotron Scratch' zou Porcupine Tree iets meer met het goede einde kunnen doen, maar het blijft een sterk nummer. Mijn favoriet blijft 'Arriving Somewhere, But Not Here'. Ik weet geen extra lovende woorden te vinden voor dit nummer die niet door mijn voorgangers genoemd zijn. 'Lazarus' begint fantastisch, de piano ondersteund met zang: "Moonlight is bleeding from out of your soul". Porcupine Tree heeft een zeer solide album afgeleverd, waarin piano, gitaar en zang zijn optimaal zijn gecombineerd. Samen met Illinois (Sufjan Stevens) het beste album van 2005. 4.5*

laat maar ok.. het moet maar eens..ik ben tenslotte toch de persoon die dit album heeft aanbevolen aan louis ^^

echt een perfecte opvolger van In Absentia.
zoals Steven Wilson zelf als zei tijdens het interview wat op Futile staat.
echt alles van de band komt in één nummer naar voren. op In Absentia was dat bij Blackest eyes zo. een hard metal achtig begin, en vervolgens de koor-achtige stemmen. Hier doen ze het weer bij Arriving Somewhere, But Not Here, maar dan spreiden ze het wat over een langer nummer uit.. het psychedelische begin, vervolgens de weer de koor-achtige stemmen dan een harder stuk, waar de gevolgen van de samenwerking met Opeth goed naar voren komen, en dan het geweldige einde.. alleen dit nummer maakt het hele album al geweldig.

en dan de volgende track: Mellotron Scratch.. waar niet iedereen erg over te spreken is, echt een gemiste kans. alleen het stukje vanaf 4:36 vind ik mooi. Eigenlijk begint het nummer dan pas echt.. zonde.

5*

ik vind Mellotron Scratch helemaal niet het minste nummer van dit album. Ik zou dit eerder denken over The Start of Something Beautiful ; maar in feite is hier geen sprake over een echt 'zwak' nummer .

Hoewel ik dit nog steeds een goed album vind (bij vlagen zelfs super), erger ik me toch soms aan de te afgwerkte sound...

Ik vraag me dan ook af of dit "gepolijste" tijdens live-optredens niet in de weg komt te staan van "het spontane"?

Reden van de vraag: ik zou ze binnenkort graag in de AB gaan bekijken...maar ik wil niet geconfronteerd worden met een perfecte maar "ijskille" performance waarbij spontaniteit geen kans krijgt....

Ervaringsdeskundigen: kunnen jullie me vertellen hoe een optreden van Porcupine Tree precies aanvoelt?

Lebowski aan Dudeness: de optredens zijn idd gepolijst, maar dat is totaal geen bezwaar bij PT vind ik. Van zulk vakmanschap valt je bek spontaan open.

Maar dus niet "kil"?

Gezien jouw voorkeur voor Tool denk ik niet dat een optreden van Porcupine Tree jou zal tegenvallen...

ik kan een optreden van PT bijwonen ook zeer zeker aanraden
maar wat ik meegemaakt heb is dat het live wel redelijk afstandelijk is. Dit laatste kan ook komen omdat ik daarvoor Anathema en Riverside live gezien heb en mogelijk door de zaal waar het optreden plaatsvond (effenaar). En kwalitatief is het sowieso het aanhoren/aanzien waard

Deze plaat is inmiddels alweer twee jaar oud, dus ik verwacht niet dat hiervan in tegenwoordige concerten nog veel gespeeld wordt.

dat gebeurt wel

veel in absentia, deadwing en FOBP
jammer genoeg (bijna) geen ouder werk.

vroeger.....

Ok, de dobbelstenen zijn geworpen: ik ga het erop wagen....

Thnx voor al het advies, dudes....

@ voltazy: Toen ik anders in de Melkweg stond, vond ik dat er weinig van Deadwing gespeeld werd. Enkel Halo en Open Car (helaas geen Deadwing, Lazarus of Arriving Somewhere meer dus...). Dat er veel FoaBP gespeeld wordt lijkt me logisch, het is de FoaBP world tour . En veel van In Absentia vind ik absouluut niet erg

Mooie CD. Voor mij geeft de hoes de sfeer van dit album goed weer, namelijk ingetogen en rustig (hoewel er ook wel wat hardere rocknummers opstaan, die overigens ook prima zijn). Hoogtepunt: Arriving Somewhere But Not Here. 4 sterren.

Hier ben ik het eigenlijk niet zo mee eens, want zo rustig en ingetogen vind ik dit album eigenlijk niet, kijk maar eens naar het begin v/d cd met uizondering van Lazarus en pas bij The Start of Something Beautiful vind ik het album iets ingetogener en rustiger worden, niet dat het dan meteen heel rustig is.

Wat de hoes betreft ik vind zelf dat de hij meer de geheimzinnig heid aangeeft van dit album i.c.m. de binnenkant van de hoes, want wat stelt bijvoorbeeld die duiker voor ?

Sluit ik mij bij aan ^^ De hoes is eerder mysterieus, een beetje duister welhaast.

Anyways ik heb deze cd eindelijk besteld voor een 8 tal euro's bij de platenboer, dus de duiker ga ik volgende week eens bekijken!

Recent heb ik dit meesterwerk nogmaals gedraaid (DTS versie) en het was een waar feest. Ik geef deze CD/DVD de hoogste score! Over Arriving Somewhere But Not Here ben ik sinds de release al zeer enthousiast, maar eigenlijk zijn track 1 t/m 5 en 7 allemaal top. Bij het openingsnummer had ik nog de meeste tijd nodig voor ik het echt kon waarderen en misschien volgen de andere tracks ook nog, maar de combinatie van heerlijke ritmes, een prachtig geluidsbeeld (zeker in 5.1), mooie klanken en herkenbare liedjes maken dit één van mijn favoriete albums. Het is prachtig hoe het muzikale landschap van Pink Floyd t/m Metallica door één band tot een onweerstaanbaar geheel wordt gesmeed.

Prachtig album. Ik was even bang dat het tegen het eind een beetje in ging zakken met de nummers 8 en 9 maar dan besluiten de heren het album met het schitterende She's Moved On. Ik ben niet echt een fan van PT gezien de overige albums maar Deadwing is voor mij de bekende uitzondering op de regel. Vooral Lazarus en Arriving Somewhere But Not Here zijn absolute prijsnummers.

luistertip

Thanks!

Ik verhoog mijn score naar 4,5*. Vrijwel elk nummer is nu op zijn plaats gevallen. Erg mooi album, bij vlagen zelfs wonderschoon. Open Car wil ik er graag even uitlichten: topnummer. Ik had eigenlijk min of meer verwacht dat dit album me na een aantal luisterbeurten zou gaan vervelen maar het tegendeel is waar gebleken.

Ik moet dit toch eens gaan luisteren. Zo veel positieve reacties.

vergeet dan ook zeker eerdere PT albums niet

Hoewel ik deze plaat inmiddels al bijna een jaar ken, en hem al die tijd al geweldig vind, lijkt het erop dat hij nu werkelijk al zijn schoonheid aan mij begint tentoon te spreiden. Vooral de sfeer hier heb ik nog nooit zo mooi ervaren als sinds de laatste paar dagen.

De opener, het titelnummer dus, legt gelijk de basis voor het hele album: een mooie, mysterieuze sfeer, zeer strak gespeeld en sterk opgebouwd. Hier wordt ook duidelijk dat Porcupine Tree definitief de hardere sound in is gegaan, voor mij absoluut niet nadelig.
Het nummer daarna, Shallow, hakt er nog wat harder in dan het vorige. IJzersterke, aanstekelijke beginnende riff met een heerlijk refrein. Kort, maar krachtig nummer.
Het nummer wat volgt is dan van een totaal andere aard vergeleken met voorafgaande en latere nummers. Lazarus is een van de mooiste, zo niet het mooiste nummer dat Porcupine Tree op zijn naam heeft staan. Heb verder geen flauw idee hoe dit onder woorden te brengen, dit is weer echt zo'n nummer dat je moet voelen. Perfecte ballad.
Halo is dan weer terug waar we waren. De mysterie van het hele album, en de aanstekelijkheid van het tweede nummer gaan hier perfect samen. Slechts een voorbode op wat er nog moet komen.
Want het hieropvolgende is een waar epos. Arriving Somewhere But Not Here is zijn naam. Alsof je een reis maakt door de wereld van die schitterende hoes: dichtbegroeide bossen, grote meren, in dezelfde donker kleuren. Een waar festijn voor je fantasie is dit nummer.
Mellotron Scratch is dan wat mij betrefd absoluut geen koude douche, misschien alleen omdat het tempo wat lager ligt. Dit nummer loopt perfect over op het vorige, het mysterie verdwijnt ook zeker niet. Een mooie, lieflijke melodie, die zijn hoogtepunt kent rond 4:30, wanneer er weer flink in wordt gehakt.
Dan nog een epos, van slechts 3:46 minuten. Open Car is het hardste nummer van deze plaat. Dat grootse zit hem vooral in de refreinen, werkelijk magistraal. Moeilijk om dan nog van je volume-knop af te blijven en hem niet volledig open te draaien.
Dan een nummer wat alleen ik kennelijk een absoluut hoogtepunt vind. The Start of Something Beautiful kent ook weer een prachtig refrein. Heb zelden een mooier gitaar geluid gehoord: Alsof bergen worden weggezet, rivieren opzij worden geduwd. Ook die opbouw die begint rond de 4 minuten is magisch. Perfect einde van dit avontuur...
Want het laatste nummer, Glass Arm Shattering, doet ook deze plaat in rust eindigen, alsof we na een lange zoektocht die deze plaat beschrijft eindelijk ons plekje hebben gevonden. Het mysterie blijft echter nog aanwezig, mede door de sfeer, maar ook door het open einde...

Schitterende, perfecte plaat, door een al even goede band. Voorlopig staat hij nog niet in m'n top10, maar ik voorspel een grote toekomst voor 'Deadwing'...

Je bent lekker bezig basketballerke! Eerst TOTBL de hemel inprijzen en vervolgens deze schitterende Deadwing. Ik sluit me helemaal aan bij je recensie, geen woord gelogen

Ik ook. Alleen Mellotron Scratch vind ik persoonlijk dan wat minder, maar dat had ik al gemeld. Over The Start of Something Beautiful ben ik 't ook helemaal eens. Mooi

Met alle plezier hemel ik dit of TOTBL natuurlijk op. Beiden staan op het punt om de deur van m'n top10 in te rammen

Dan lijkt de keus mij niet zo moeilijk

TOTBL is ... ?

dit