Porcupine Tree - Deadwing (2005)

Aha, dank je frank

Overlaatst heb ik deze nog eens terug geluisterd & ik moet zeggen dat het toch allemaal wat minder is dan voorheen. Deze & In Absentia bevatten voor mij net niet genoeg om boeiend te kunnen blijven. Daar zit Arriving Somewhere natuurlijk voor een groot stuk tussen. Vind ik persoonlijk 1 van de minst interessante nummers van PT. Mellotron Scratch vind ik daarentegen een absoluut hoogtepunt op dit album. Was best blij dat ze dat speelden in juni & niet Arriving... Voorlopig blijft dit wel op 3*, maar niet langer naar boven kijkend.

Voor jou idd niet nee, ik zal er nog over moeten peinzen

Ook voor mij geldt dat ik In Absentia en Deadwing onderhand de minste studioalbums vind. Deadwing krijgt voorlopig nog de voordeel van de twijfel door het magnifieke Arriving Somewhere But Not Here, Deadwing, Lazarus en het feit dat er meer saamhorigheid op dit album te vinden is dan op In Absentia. Toch vind ik op Deadwing enkele van Porcupine Tree's meest tenenkrommende nummers. Het niveau na The Start of Something Beautiful is niet bepaald hoog te noemen en Open Car (sorry aan de vele liefhebbers van dit nummer, ik weet dat het er veel zijn )vind ik zelfs om te huilen.

Geef mij maar gewoon het psychedelische The Sky Moves Sideways, het rustige Stupid Dream en Lightbulb Sun of juist het aanzienlijk ruigere Fear of a Blank Planet.

Edit: verlaging naar 3* heeft daadwerkelijk plaatsgevonden.

Nu moet je eigenlijk alleen nog even ontdekken dat juist The Sky Moves Sideways een vrij zwakke plaat is.

Of jij moet ontdekken dat het juist een sterke plaat is . Ik vind hem eigenlijk met elke luisterbeurt mooier worden. Hij staat al onderhand op de derde plaats favoriete PT albums, waarbij enkel Fear of a Blank Planet en Stupid Dream nog ingehaald moeten worden. The Sky Moves Sideways (Phase I) vind ik samen met Russia on Ice en Anesthetize ook nog eens het mooiste nummer van Porcupine Tree.

Tja, dat kan natuurlijk. Als losstaand nummer vind ik TSMS I ook nog wel redelijk sterk, maar als geheel vind ik de plaat, ook na herhaald luisteren, veel te veel van hetzelfde.

Deze Deadwing heb ik nu op 4½ staan. Dat is ooit op 4 begonnen, gezakt naar 3 (een krappe 3 zelfs) en toen langzaamaan weer toegenomen. Er is dus nog hoop zullen we maar zeggen.

Deadwing heeft een aantal ijzersterke nummers maar kent tegen het einde een lichte terugval. Wat ik wel jammer vind is dat She's Moved On een re-recording is. Als dat nummer "nieuw" zou zijn geweest dan had ik dit album het volle pond gegeven.

Dat nummer is dan ook een bonustrack en staat er bij mij niet op.
Volle pond kan je dus alsnog geven.

Nou, ik ben er niet een hoor. Volledig met je eens. Dat ze ooit zo'n irritant nummer hebben kunnen maken.

Tsja, wat kan ik zeggen, uiteindelijk is dit album geniaal. Verhoogd naar 5* daarom.

Open car is natuurlijk niet een van de beste nummers op het album, maar om het nou om van te huilen te noemen

Hun meest recente album heeft toch wat minder pieken en dalen vind ik. Desondanks blijft deze natuurlijk ook geweldig. En de heerlijke gitaarriff in Shallow is zo vreselijk aanstekelijk.

*4,5

De reden dat ik geen PT album in mijn top 10 heb staan is dat het zo ongelofelijk moeilijk kiezen is. Alle albums die ik ken zijn schitterend. Ik ga toch maar voor deze, vanwege de lekkere balans tussen stevige nummers en lekkere relaxte, chill-out songs.

Deze klimt echt heel snel in mijn top 10. Ik ben nog niet zo lang geleden begonnen met het Porcupine Tree, maar dit is echt een van de beste en meest in balans zijnde albums die ik ooit hebt gehoord. Van Deadwing via Shallow naar het rustige Lazarus, het is echt briljant allemaal. Om nog niet eens te spreken van Arriving Somewhere But Not Here, met die geweldige riff rond 6:20. Kortom, een dikke 5* en een plaats hoog in mijn top 10.

Erg sterk album! Ik zit nog steeds te twijfelen of ik deze of Fear of a Blank Planet nou het beste vind. Hoogte punten zijn zeker Start of Something Beautifull en Glass Arm Shattering.
Gavin Harrison is weer geweldig op dit album. Beste drummer aller tijde.

Ik houd doorgaans niet van lange rock-nummers (eigenlijk ook niet van lange nummers in het algemeen). Ben meer het Hives-type, kort maar krachtig en vooral to-the-point.
Maar ik ben toch benieuwd waarom dit album zo'n hoge waardering krijgt en waarom het langste nummer blijkbaar favoriet is. Dus ga het een kans geven.....

Om maar niet te spreken van Anesthetize op Fear of a Blank Planet.... :O

Vele mensen vinden open car blijkbaar slecht en irritant. Maar als je naar Porcupine Tree luistert is het niet verwonderlijk dat je ongebruikelijke zangstijlen tegenkomt.
Trouwens. De afwisseling in dit nummer vind ik echt geweldig.
Dit album in zijn geheel is werkelijk héél evenwichtig en elk nummer is evenwaardig in het grote geheel

Geweldig mooi album. Ik ken Porcupine Tree al lange tijd van naam, en vond het wel eens tijd worden om het een luisterbeurt te geven. En dat hebben we geweten. Puur genot! Absolute favoriet is wel Lazarus, geweldig mooi nummer. Prachtig gedaan dat piaoloopje. Verder is Shallow ook zeker het vermelden waard. Heerlijk riffwerk en een geweldig refrein. Maargoed, eigenlijk is elk nummer wel het vermelden waard. Open Car vind ik niet het beste nummer, maar ik vind hem verre van slecht. Heerlijk album

Porcupine Tree wordt steeds populairder onder mume-gebruikers. En terecht hoor.

Porcupine Tree is ook een band die ik dankzij MuMe heb leren kennen, ik zag die naam hier redelijk vaak vallen. Momenteel staat Arriving Somewhere But Not Here hier weer eens op. Geweldige opbouw.

Arriving is mijn favoriet van deze plaat. Inderdaad ook om die spanningsopbouw.

aaaah Deadwing!

Fantastisch album! Ik had nog nooit iets van Porcupine Tree gehoord totdat iemand uit mijn klas me er op attendeerde. Ben ik even blij dat ie dat gedaan heeft. Schitterende muziek maken Steven Wilson, Gavin Harrison, Colin Edwin en Richard Barbieri (John Wesley). Persoonlijke hoogtepunten: Arriving, Shallow,Mellotron Scratch en Lazarus.

Dit is echt een immens lekker album. Fantastisch melodieus, en de langere, meer instrumentaal gerichte nummers worden perfect afgewisseld met stevige, maar ontwapenende rockers.
Het album opent al zo mooi met dat dreigende Deadwing, dat voldoende variatie kent om de volle 10 minuten spannend te blijven. Daarna een prachtig drieluikje van kortere nummers, waar het ene nummer niet moet onderdoen voor het ander - hoewel Lazarus toch wel een ballad van héél hoog niveau is. En dan volgen mijn twee lievelingsnummers, waarin postrock en metal elkaar vinden en perfect complementeren. Tot het bittere eind een prachtexemplaar, hoewel het me wel allemaal wat te simpel voordoet. Zeer melodieus, zeer meeslepend, maar te easy-listening. Ik heb zo het voorgevoel dat deze band nog zoveel mooiers heeft geproduceerd. Zal ik maar ns gaan graven in het oudere werk?

ja !!!

Jup zeker weten! Stars Die- The Delirium Years is erg goed. Als je nog niets van het oudere werk kent, is dit een goede introductie.

Daar sluit ik me helemaal bij aan. Stars Die had voor mij ook diezelfde functie nadat ik In Absentia en Deadwing vol verbazing en bewondering had gekocht aan aangehoord.
Overigens prachtige top 10 heb je, Tijmen!

Weer een prachtig album van Porcupine Tree.
Ik luister nog niet zo gek lang naar ze, maar dit is toch echt een van de mooiste albums. Vooral "Halo" en "Open Car" zijn echte snoepertjes voor het gehoor!

Mijn favoriet is toch nog altijd Arriving Somewhere... ik vind dat nummer zelfs beter dan Anesthetize, omdat die laatste toch wat duidelijker uit drie losse stukken bestaat. Begrijp me niet verkeerd, ik vind Anesthetize nog steeds een killer, maar Arriving Somewhere... is toch wel net iets meer te bejubelen vanwege zijn opbouw en hoe alles na middenstuk weer op zijn plek valt. En het intro vind ik van een onaardse schoonheid.
Verder is deze CD van net zo'n hoog niveau als FOABP.