The War on Drugs - Slave Ambient (2011)

Leuk plaatje. Puur sonisch dik in orde. Aangenaam zweverige gitaar rock, fijne melodieën en gewoon in z´n geheel een fijn sfeertje. De zanger kopieert alleen maar al te duidelijk de stijl van Dylan (en in sommige uptempo nummers Springsteen) en mist daarmee een eigen smoel. Ook een wat eentonig stemgeluid bij vlagen. Daarom geen topscore, kom voorlopig niet verder dan 3,5*

De plaat lijkt een soort van Dylan bijgestaan door Simple Minds geproduceerd door Cocteau Twins. Oftewel: een goede combinatie!

Vooralsnog een 3,5.

The War On Drugs bracht in 2008 met hun debuut al een fijne mix van psychedelica en folkmuziek, en verandert met Slave Ambient niet veel aan dit concept. Slave Ambient is zeer repeterend en klinkt daardoor hypnotiserend en bezwerend, zonder daarmee aan toegankelijkheid in te boeten. Integendeel, door de heldere productie luistert dit album makkelijker weg dan Wagonwheel Blues. Talloze syntheziser- en gitaarlagen worden gestapeld op een monotoon stuwend ritme waarover frontman Adam Granduciel met zijn nasale stemgeluid zingt zoals Dylan dat in zijn jonge jaren deed. Door gebrek aan echte uitschieters klinkt Slave Ambient bij vlagen misschien wat te repeterend, maar het geheel is zo meeslepend dat dit eigenlijk niet stoort.

The War On Drugs bewijst met haar tweede plaat dat zij zonder ex-bandlid Kurt Vile, die eerder dit jaar het bewierookte Smoke Ring For My Halo uitbracht, nog minstens zulke goede nummers kunnen schrijven.

The War On Drugs – Slave Ambient | INDIE INDIE - indieindie.nl

Wat een fantastische plaat is dit zeg. Spannend en bezwerend. Come to the City is van zeldzame klasse!

Ben ik de enige die Dire Straits en dan meer bepaald The Walk of Life hoort in Baby Missiles? Dat orgeltje!

Lekker , Lekker en nog eens lekker. Een plaat met tempo en bevat een kruising tussen The Verve , Bruce Springsteen , en het shoegaze genre. Echte uitschieters zitten er niet op vind ik, maar echte zwakke nummers ook niet. De plaat blijft op niveau en verzaakt geen moment en blijft boeien van begin tot eind. 4* voor deze goede plaat!

Lekker monotone stem, minimale (synth)begeleiding en mooie nummers. Ik hoop ze in Perron 55 te gaan zien! Weet iemand of deze band en dan met name dit nummer live een beetje uit de verf komt?

Ik vind dit echt zo'n Radiohead hoes

Heeft ook wel wat weg qua sfeer van O.K. computer. Vandaag dit album op vinyl gehaald. Binnenkort ook kaartjes halen voor Perron. Ben benieuwd of de sfeer van dit album ook live overeind blijft.

Hier ben ik inderdaad ook erg nieuwschierig naar. Een ingetogen sfeer als deze is altijd lastig te houden in een poppodium ....

Ik vind de sfeer op O.K. computer heel anders maar goed. Hier zitten toch behoorlijk wat 'vrolijke nummers' op , die ik op O.K computer niet kan bespeuren. Baby Missiles bv , zou toch echt niet passen op O.K computer.

Ik bedoelde dan ook de sfeer van de hoes...

Baby Missiles klinkt als Arcade Fire met Bruce Springsteen als zanger.

Gister deze band live gezien. En als je de nummers uitgevoerd wilt krijgen zoals op cd kan het je erg tegenvalen. Maar ik was positief verrast. Het wordt een grote luistertip. Vergelijkbaar met de psychelica uit de jaren 60. Geweldig. Hoewel de zaal aardig leeg liep op take root zat ik met mijn vader te genieten.

Na nu een paar keer geluisterd te hebben, ben ik er nog niet helemaal uit....heeft het mij ingepakt of blijf ik toch nog een beetje op afstand. Het is Springsteen on drugs op de mondharmonica thuis bij Bob Dylan, die wat jonge gasten heeft uitgenodigd om eens na te gaan hoe ze die huidige gruizige vibe vast weten te leggen. Dat werkt soms wat vervreemdend, maar ook ergens wel weer lekker. De sfeer is vrij constant...maar daar loert ook weer een bepaalde vorm van vlakheid om de hoek. I.i.g. een plaat die uitnodigt tot wat diepere beluistering.

Meer nummers op dit album doen me enigszins aan de Dire Straits denken.

mJa, ik heb moeite met vergelijkingen met De Baas, Ik ben er niet en DS.. ik denk dat het goed is ook naar de eerste platen te luisteren omdat daar naar mijn idee toch meer de authentieke ideeën van de maker aanwezig zijn. Ik was in den beginne enthousiaster over dit album dan nu, en ik had er net iets andere verwachtingen bij maar gezien de promotie die deze plaat krijgt moet er bij Secretly Canadien ook weer eens een keer geld verdient worden, ik doe maar een gooi, waardoor het album een tikkeltje meer commercie in zich heeft dan de groep ooit waar kan, of wil maken. Of eigenlijk.. stiekum hoop ik daarop want dan kan het nog goed komen.

Sorry maar ik vind de muziek zelf echt totaal niet commercieel. Dat is het laatst waar ik aan moet denken.

Goed lezen wat er staat blonde redhead.

Er staat dat het album:
- veel promotie krijgt
- meer commercie in zich heeft

Als blonde redhead reageert op het tweede is dat niet zo raar. Blijkbaar ziet hij de commerciele potentie niet die jij er wel in ziet. Ik krijg trouwens ook wel een beetje een Bruce Springsteen-gevoel bij het beluisteren van deze plaat, maar echt erg vind ik dat niet.

Gisteren naar een concert van deze heren geweest, waarin ze geslaagd zijn om het dromerige, gelaagde geluid live ook over te brengen. De Dire Straits die hier eerder ook genoemd zijn, is niet zo ver van huis, als je zou denken. Vooral ook omdat zanger Granduciel die ook zelf aanhaalde, alsook meerdere andere namen. Verder een symphatieke verschijning waarbij hij zelfs ook iemand uit het publiek op het podium uitnodigde voor het meespelen van een nummer. Hij vond nederland wel een geweldig land....ws. voor de coffeeshops, want her en der liet zijn geheugen hem wel wat in de steek.

een Bruce Springsteen-gevoel..

Heb ik ook altijd als ik naar de zus van jan smit moet luisteren, dus als jij zegt dat het niet raar is.. zal het wel zo zijn.

Ik zie dat je Wagonwheel Blues in je top 10 hebt staan, maar overtreft deze plaat het debuut niet volgens jou? Ik zelf denk van wel nl., terwijl ik Wagonwheel ook al geweldig vond. Slave Ambient stijgt daar wat mij betreft zelfs bovenuit. Topalbum!

Ten tijde van OK Computer misschien maar dan heb je de laatste albums zeker niet meer gekocht...

Kurt Vile is voor mij dé ontdekking van 2011. Zijn laatst soloproject vind ik gewoonweg fantastisch. Kurt was ook de reden waarom ik dit album heb geprobeerd. Het klinkt goed, dat is waarmee ik eerst wil beginnen. De psychedelische nummers zetten de sfeer goed en de zanger kan er wat van. Alleen mis ik de stem van Kurt Vile wel, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Ik geef het een 3,5 omdat mijn gevoel zegt dat dit een goede keuze is.

Hele fijne verassing voor mij...
Samen met The Boxer rebellion de verassing van 2011voor mij!!!!

Heerlijk..

Heb heel wat referenties voorbij zien komen hierboven waar ik me wel in kan vinden: Bob Dylan, Dire Straits, Bruce Springsteen, Simple Minds, Tom Petty, The Verve, Arcade Fire...

Het is een beetje alsof de band in 1984 is ingevroren, pas twee jaar geleden weer ontdooid is, wat naar de Arcade Fire heeft geluisterd, zelf wat heeft gerepeteerd, en voila! Dat het album ook maar niks naar 90's proeft - ok, het ruikt een beetje naar de Verve - dat maakt het wel een aparte luisterervaring. Pakkende liedjes en sferen die bij de eerste luisterbeurt al beklijven... ik vrees dat het niet echt een groeiplaat gaat worden, dat er weinig rek in zal zitten... we zullen zien. Mooiste track? Het instrumentale The Animator... De zanger is de zwakste schakel dus. 3,5*

Wat een onwijs lekkere ontdekking dit... (lang leve musicmeter). Staat de laatste dagen behoorlijk op repeat, en het zou me niks verbazen als dit in mijn top-3 van 2011 beland. Nogal fijne zeurstem, gedragen door nogal fijne zweefklanken. Top!

Kaartje voor hun optreden in de melkweg is inmiddels in de zak, ben benieuwd wat ze er live van maken.

4,5*

En Baby Missiles nomineer ik bij deze tot nummer van het jaar