The War on Drugs - Slave Ambient (2011)

Heerlijk album, de sound leunt erg op eerder genoemde bands, maar dat vind ik wel lekker.

En de whoo-hoo

In tegenstelling tot Walk of Life een heerlijk nummer, net als bijvoorbeeld Black Water Falls en Come to the City. Op de achtergrond klinkt alles sowieso fantastisch, bewust luisterend vind ik sommige instrumentale nummers alleen een tikje overbodig. Toch een prachtige ontdekking! Dank aan Dagblad van het Noorden voor het waarderen van deze plaat met de volle 5 sterren.

Op 'Slave Ambient' bespeur ik mooie melodieën, en qua sfeer is het ook wel redelijk goed. Het vormt een geheel, en blijft ook voor de hele speelduur in ongeveer dezelfde lijn doorgaan. En dat is tegelijkertijd een zwak punt voor mij, want ik vind het ietwat saai worden na enkele nummers. De zanger klinkt ook teveel als een kruising tussen Dylan en Springsteen, terwijl hij geen van beide grootheden feitelijk benadert wat betreft emotie in de zang leggen. Er staan enkele mooie nummers op, zoals de opener, maar ik moet toch zeggen dat het allemaal wat tegenvalt. Maar omdat het toch heel degelijk is allemaal, toch nog een goeie score.

3 sterren

Wat een fraaie plaat is dit zeg! Sferische rock of ambient rock 'n roll met allerlei wendingen en details. Je gaat van een Wall of Sound naar gewone rockmuziek. Synthesizers, gitaren, bas, soms piano, cassettes en de fraaie stem van Adam Granduciel doen denken aan sprookjesachtige of spookachtige Springsteen of Tom Petty. Soms hoor ik ook the Dire Straits erin terug.

Wel heel fraai is het drieluik Your Love Is Calling My Name - The Animator - Come To The City. Deze sferische Wall of Sound gevuld met 2 sterke songs en een mooi tussenstuk is bijzonder fraai. Net als de nummers daarvoor: Brothers en het oh zo mooie I Was There met een prachtige piano. Ook vermeldenswaard is Baby Missiles (wat een titel), watt samen met Original Slaves een meer swingend stuk van dit album vormt, begeleidt door goede drums.

Het gevaar bij dit album is dat het heel soms wat eentonig dreigt te worden. Maar dan volgt weer een volgend stuk (erg) goede muziek of toch een andere wending. Vandaar dat dit Slave Ambient in mijn top 10 voor 2011 terecht komt.

En niet zo'n beetje ook! Alleen maakt Adam Granduciel er een trein van (whoo whoo!) ipv een ´walk´.

Ik hoor ook 'Antichrist Television Blues' van Arcade Fire in Baby Missiles...

Ha, nu weet ik waar het mij aan deed denken! Dank, woutorrmusic!

Ik hoor vooral heel veel The Verve maar wat maakt het uit? Ook die zijn erg lekker en heb ik al een tijdje niet meer gehoord. Nu ik dit album zo hoor heb ik daar ook opeens weer zijn in.

Dat merk ik inderdaad ook bij dit album. Dankzij alle verwijzingen zet je die sneller op dan dit album zelf, terwijl dit toch echt een prachtig album is. Uitgesponnen en sfeervol, maar vooral zo lekker relaxt. Ik denk wel het beste album van 2011 voor mij. Mede dankzij zijn eigen identiteit en de herkenbare sound. Ondanks alle verwijzingen heeft The War on Drugs toch haar eigen geluid. Erg knap!

Wat een killer deze plaat,geweldig gewoon.
Top nummers als 'Best Night' en 'Baby Missles' doen 't 'm.
Maar er staan meer duizelingwekkend goeie nummers op.

Baby Missiles doet me ook denken aan de titelsong van een kinderprogramma dat de jongeren hier wel zullen herkennen, die tekenfilm van die ijsbeer op een 'varend' eiland:

Link

Ik ga mijn stem verhogen tot de maximale score. Het gebeurt niet vaak dat ik een album vind wat ik gedurende een periode van in ieder geval twee maanden bijna dagelijks luister. Het begon al met Baby Missiles, wat ik in november iedere ochtend steevast luisterde op weg naar school en wat me moed voor de dag gaf. Vervolgens raakte ik ook verkocht aan de rest van het album.

Een album wat in iedere gemoedstoestand toepasselijk is. Geen weersomstandigheid is dissonant. In de vroege ochtend als een warme deken. Een dikke laag geluid, gevormd door de stevige productie maakt dat er geen seconde een stilte valt. Op een zonnige middag doen de sterke, herhalende, teksten me baden in warmte. 's Avonds vallen de lange instrumentale stukken op, die het duister om me heen doen leven. Het is een album waar op den duur ieder nummer zijn rol binnen het album prijsgeeft, waarna je "Aha" zucht en ineens begrijpt hoe geweldig het is. Neem It's Your Destiny. Voor mij nou niet meteen een hoogvlieger. Maar inmiddels geniet ik net zo van "With the fire cooking!" als dat ik geniet van "It's just a dream that we had once that went down in the night" of "My friend rides all alone, he's up and down like a new jack tone". Genot zit hem hier net zo veel in het grote plaatje als in de details. Neem het instrumentale interval "Come for it". Heerlijk dreunend droommoment wat van mij zo een paar minuten langer had mogen doorgaan.

Het "Ambient" uit de titel werd me dan ook snel duidelijk, door de electronica invloeden en de repetitieve instrumentale stukken op de plaat. "Slave" dringt echter nu pas tot me door, ik ben een slaaf van dit album geworden!

Album ligt goed in het gehoor en luistert lekker weg. Het zal best allemaal niet even origineel, of een een kruising van zus of zo zijn. Als ik 'm 's ochtends opzet om even in de sfeer voor de dag te komen, maakt me dat eigenlijk bar weinig uit. Come to My City en Baby Missiles vind ik trouwens -zoals velen- de betere nummers van deze plaat.

Ik snap eigenlijk niet goed waarom Brothers niet vaker wordt genoemd als topper. Voor mij komt dat nummer in de top 3 van beste songs van de laatste 10 jaar.

Live in Amsterdam:

Brothers

Baby Missiles

It's Your Destiny

Leuk.

Was een geweldig concert. In aanloop er naartoe heb ik dit album ook weer vaker gedraaid en gemerkt dat er nog wel een halfje bij kan. Bij deze dus.

Wat ik wel een pluspunt vind is dat de nummers zo mooi in elkaar overlopen, waardoor het eigenlijk meer een soort geluidskolk is waaruit dan weer een psychedelische sfeerschets en de andere keer weer een hartscheurende rocknroll-kraker komt bovendrijven.

Heb ik ook aangevinkt als favo hoor

Ik vind het jammer dat de zanger live zijn teksten anders 'zingt' dan op het album. Vooral bij nummers als Brothers en Baby Missiles is het de rappe manier van zingen wat het nummer extra aandrijft. Zoals hij in melkweg zong is het voor mij veel minder dan op het album. Ik hoor dat wel vaker bij artiesten. Het lijkt wel of ze moe worden van hun eigen stem en na 100 keer live het maar eens anders gaan zingen.

mooi. Doet me denken aan Tom Petty. the Animator komt zo uit Blade Runner lijkt het of had David Bowie zo op kunnen pikken op 1 van z'n Berlin B-kantjes...

Dit blijft toch een erg fijne plaat! Luister er nog steeds met erg veel plezier naar.

En ik stoor me nog steeds aan die Dylan-like zang. Muziek is verder prima.

Een heerlijk album, eentje die ik ook nog wel verder zie groeien. Voorlopig krijgt het een zeer goed verdiende 4*, maar als dit album blijft kleven in het komende jaar, dan kan daar op termijn best nog wel een halfje bij gaan komen

Mooie, alternatieve plaat, met enkele duidelijke uitschieters: Brothers, Come to the city, Baby missiles en vooral, vooral... Black Water Falls. Wat is dat een grandioze nabrander. Ik hoor er de melancholische schreeuw in van iemand die constateert dat een nieuwe generatie de fakkel overneemt. Die zang, plus de omlijsting op elektrische gitaar, maakt het voor mij tot een instant-klassieker. Voor de rest: samples, dromerige intermezzo's en muziek dat met veel artiesten en bands te associëren is (Springsteen, Dylan, enz.).

Ben na Kurt Vile dit ook maar eens gaan luisteren en man oh man wat is dit toch goed. Ik had eigenlijk ook niet anders verwacht. Het leek me sterk dat Kurt Vile-solo uit een jostibandje is voortgekomen Ik stoor mij persoonlijk totaal niet aan die "Dylan-zang" waar ik mensen hier over hoor. Vind ik wat vergezocht allemaal. Prima onderhoudende stem.

Ik vind dit eigenlijk veel leuker dan Kurt Vile. Hoor nou niet echt wat daar nou zo speciaal aan is eigenlijk

Niet? Het ligt toch voor een groot deel in het verlengde van elkaar?

Klopt, maar bij Kurt Vile valt het kwartje gewoon niet echt. Heb zijn laatste twee albums en hem twee keer live gezien, maar het mist voor mij de magie en die hoor ik hier dan weer wel.

Op het eerste gehoor toch wel minder dan Lost In The Dream. Die instrumentale nummers hier voegen voor mij niets toe, en zijn wel HEEEEL repititief.

"Your Love Is Calling My Name" vind ik een zwakkere versie van "An Ocean In Between The Waves", alhoewel dit nummer toch nog een sterretje heeft gekregen hier.

3* (voorlopig)

Heb ik hem eindelijk op vinyl ontvangen, blijkt 'ie onbespeelbaar te zijn vanwege een mispersing. De plaat is zo krom dat deze niet te draaien is . Nu maar weer wachten op een nieuwe.

Doet me nog steeds even veel (niet veel dus). Alhoewel ik nu de fijne instrumental 'Original Slave' heb aangeduid als één van m'n favoriete nummers (samen met het zeer fraaie Baby Missiles en het leuke Your Love Is Calling My Name).