Riverside - Memories in My Head (2011)

Beetje gezapig hier en daar, het mag van mij wel wat steviger, maar toch wel weer mooi. Fijne EP met drie songs die de moeite waard zijn. Als tussendoortje zeker niet slecht.

Superbe, kwalitatief gewoon een volwaardig album. Ach ja, die korte speelduur, in het vinyltijdperk zijn er ook wel diverse serieuze elpees van grote artiesten (Dylan, Creedence, Simon & Garfunkel) geweest die nog geen 30 minuten op de klok brachten... Het openingsnummer is mooi melancholiek met fraaie instrumentale passages, en het slotnummer is zeldzaam krachtig met een briljante tekst die hard kan aankomen bij wie gevoelig is voor de weemoed van het verloren verleden: "Look at this field my son / Deserted, empty places / Where the dead silence feeds on lost whispers", maar mijn persoonlijke favoriet is toch Living in the past. Geweldig hoe er in het begin opeens een verrassende driekwartsmaat in komt zetten, en als dan de gitaar invalt krijg ik spontaan een brok in mijn keel. Ook verder is dit nummer precies zoals ik mijn prog het liefste heb: voorspelbaar qua heerlijke orgel- en gitaarpartijen, onvoorspelbaar voor de rest, energiek en kwetsbaar tegelijkertijd, hoe zeg je zoiets, en met op het einde (11:25-11:32) een orgel-en-gitaar-loopje waar ik elke keer weer een brede glimlach van op mijn gezicht krijg – dat wordt mijn nieuwe ringtone.
        Invloeden van Pink Floyd zijn natuurlijk onmiskenbaar, maar als deze mannen al bij Waters & Gilmour zouden hebben afgekeken hoe een bepaalde sfeer een hele plaat lang vast te houden, dan hebben ze die les hier wel summa cum laude in praktijk gebracht. Bovendien is het ook wel een passend eerbetoon, want de onverstoorbaar doormarcherende tijd van The dark side of the moon ("And then one day you find, ten years have got behind you") is natuurlijk precies de voorhamer die het koninkrijk van Forgotten land tot stof heeft doen wederkeren. En bij het intro van dat nummer moest ook ik meteen denken aan Cygnus X-1 van Rush (vanaf 1:45), maar het totaal van Memories in my head is toch zo subtiel, zo getuigend van een eigen identiteit en kwalitatief zo hoogstaand dat eventuele imitatio hier toch duidelijk emulatio is geworden. In oktober ga ik deze band voor het eerst live zien – het kan bijna alleen maar tegenvallen. Bijna.