The Police - Zenyatta Mondatta (1980)

De derde van The Police. Beetje een tegenvaller. Wat de heren op Outlandos d'Amour en Reggatta de Blanc klaarspeelden was natuurlijk niet misselijk, en het kan gewoon niet altijd feest zijn.

Het ontbeert Zenyatta Mondatta aan een paar prachtsongs, nummers zoals Roxanne, Message In A Bottle of Walking On The Moon. Nummers die een album onsterfelijk maken en waarvan de kwaliteit een graadmeter vormt voor alles wat komen gaat. Feit is dat The Police de lat erg hoog heeft gelegd.

Er zijn maar een paar songs die kunnen tippen aan het niveau van de eerdere platen. Het dichtst in de buurt komen single Don't Stand So Close To Me en het prachtige Driven To Tears.

When The World Is Running Down is lekker jazzy en een nummer zoals Voices In My Head, met opzwepende reggae uit de categorie Masoko Tanga en Reggatta de Blanc, kan ik ook goed horen.

Maar dan houdt het voor mij op. Waar is die power, die energie, dat brutale geluid? Zenyatta Mondatta is een beetje...eh... saai.

De Do Do Do, De Da Da Da heb ik altijd een irritant nummer gevonden en ook de instrumentale escapades op "kant B" kunnen mij niet echt bekoren. Sting is goed op dreef met zijn teksten maar ik kom niet verder dan drie sterren.

The Police overkwam wat de generatiegenoten van Blondie ook gebeurde: grote populariteit bij zowel het hitsinglepubliek als de “serieuze" muziekfan. Dat leidde ertoe dat zij van concert naar tv-optreden naar interview naar promotie-activiteit werden gestuurd. “No rest for the wicked,” zegt een spreekwoord, slachtoffer worden van het eigen succes.
Als hitsinglejongetje, verknocht aan de radio, had ik dat niet door. Don’t Stand So Close to Me werd vanaf oktober 1980 hun vijfde hit in Nederland, zij het niet mijn favoriete van deze band. Elpee Zenyatta Mondatta verscheen vrijwel tegelijkertijd en haalde de tweede positie in de nationale albumlijst. In december volgde single De Do Do Do De Da Da Da, dat qua muziek aangenaam pittig was; maar ja, die onbenullige tekst van het refrein… Ik vond het (muzikale) venijn er meer en meer af gaan.

De elpee leerde ik pas veel later kennen. Hij telt met Voices in my Head, Behind My Camel, Shadows in the Rain en The Other Way of Stopping maar liefst vier (semi)instrumentale nummers, waarvan drie op de B-kant. Het kwam op mij over als een voetbalploeg die, na een sterke eerste helft, na rust door conditiegebrek in elkaar zakt.
Ik telde drie hoogtepunten, allen op kant A te vinden: Driven to Tears (die gitaarsolo alleen al!), When the World is Running Down en Bombs Away, waarvan ik op Wikipedia lees dat dit is gebaseerd op een afgedankt nummer van Siouxsie and the Banshees.
Voor drummers valt er desondanks genoeg te genieten, ook in de instrumentaaltjes: wat is Stewart Copeland op dreef! Het thema in Behind My Camel bracht mij terug naar de buitenaardse signalen op Jeff Wayne's The War of the Worlds en toen ik het recent beluisterde moest ik denken aan Geboren voor het Geluk van Het Goede Doel, alsof deze indertijd het kamelenlied als basis hebben gebruikt.
Tegenwoordig valt me pas goed op dat de teksten hier en daar heel pittig zijn: in Don't Stand... over een foute leraar en de politieke ladingen in Bombs Away en Driven to Tears.

Wat ik toen niet wist – en ik denk buiten de naaste kringen van de band niemand – was dat de band ontzettend in tijdnood was gekomen, al eerder door andere MuMe-schrijvers benoemd. Dat dit album een haastklus was, laat zich horen. Een aardig plaatje dat veel meer had kunnen en moeten zijn. Het drietal had dit echter in alle tumult veel slechter kunnen doen. Een plaat als deze neerzetten is dan weer knap.