Bad Meets Evil - Hell: The Sequel (2011)

Eminem rapt geforceerd tegenwoordig, waarom is dit ?
Aan 1 stuk door rammen bij elke line ...jammer.

Inderdaad

Ik zou de echte fans van eminem eerder het album Hopsin - Raw, aanbevelen.

Ik vind eerlijk gezegd de gelijkenissen tussen Eminem en Hopsin ver te zoeken.

Ik zie de gelijkenissen wel.

Shockerende lyrics allicht ?

En de flow en rijmschema van Hopsin lijken erg op die van de vroegere Eminem. + de hele "I don't give a fuck" attitude.

woord @ Game
Ik zie de gelijkenis ook wel.
Mensen luister anders even naar It's All Good Now van Hopsin & SwizZz.

Dit wordt natuurlijk weer verwijderd enzo, maar toch

Dat ga ik dan zeker eens beluisteren !

Ik vind vooral Chris Dolmeth van Hopsin erg op de oude Eminem lijken!

Dat nummer met Bruno Mars is echt niet goed. Gelukkig zijn er ook positieve zaken op te merken. Zo klinkt Eminem beter dan op 'Recovery' naar mijn mening, en is de combinatie met Royce beter dan ik had verwacht. Met 'Loud Noises' kent de plaat wel een erg goede afsluiter.

2,5 sterren

Ik ben er eigenlijk op tegen om altijd maar terug te grijpen naar vroeger, maar ik luisterde de Bad Meets Evil van vroeger net weer... Heerlijk!

Meer dan een vlotte, energieke beat hebben ze eigenlijk niet nodig. Want samen halen Eminem en Royce da 5'9" het beste in elkaar naar boven. Hun tracks klinken alsof ze elkaar met iedere regel willen overtreffen, waardoor de muziek zowel tekstueel als flowtechnisch nooit routineus wordt. Dat werd eind jaren negentig al duidelijk, toen de twee onder de naam Bad Meets Evil een paar nummers dropten, maar ook de afgelopen maanden, toen officieel werd onthuld dat er eindelijk een gezamenlijk album in de maak was. Living Proof, Echo en later Fast Lane lieten allemaal hongerige rappers horen - rappers die zich wilden bewijzen, die wilden laten zien dat ze ondanks alle roem nog steeds als de beste kunnen rappen. De verwachtingen werden dan ook al gauw hooggespannen. Zou Royce dan eindelijk de klassieker op zijn naam krijgen die hij verdient? Zou Eminem na het softe Recovery zich met Hell: The Sequel helemaal kunnen revancheren voor zijn undergroundpubliek?

Het antwoord is: nee. Want ook al staan op deze cd meerdere interessante nummers waarbij Royce en Em elkaar over een energieke beat opzwepen en de ene punchline na de andere voorschotelen, is Hell: The Sequel als geheel te mager en te wisselvallig om echt te beklijven. Voor elk goed moment valt minstens één zwak moment aan te wijzen. Inderdaad, Fast Lane is een ontzettend krachtig en rauw hiphopnummer, maar wat te denken van het voorspelbare, totaal misplaatste gastoptreden van Bruno Mars? En ja, opener Welcome 2 Hell biedt eigenlijk al reden genoeg om Em en Royce in ieders toplijst op te nemen, maar valt dat niet weg te strepen tegen het quasi-humoristische, voortkabbelende A Kiss?

Zo schommelt Hell: The Sequel heen en weer tussen enerzijds een onvergetelijke comeback en anderzijds anoniem amusement. Toch, en dat maakt dit project de moeite waard, wordt ook op die zwakke nummers nog duidelijk hoeveel talent Em en Royce bezitten. Zelfs over de meest afgezaagde producties flowen de twee soepel, zonder poespas, zonder geforceerde stemmetjes. Leuk daarbij is ook dat er tekstueel het onderste uit de kan wordt gehaald. Er wordt regelmatig gescholden en uitgedaagd - zelfs Lady Gaga krijgt een veeg uit de pan - terwijl de inhoud nergens repetitief of uitgekauwd klinkt. Met name Royce onderscheidt zich op dit gebied. Op bijna ieder nummer laat hij horen dat hij zich kan meten met de absolute top - hij beschikt niet alleen over een imposant arsenaal aan doeltreffende lines, maar varieert ook met een jaloersmakende eenvoud qua tempo. Voor Eminem geldt min of meer hetzelfde, zij het dat hij af en toe lelijk uit de bocht schiet, zoals op het zangerige, overdreven refrein van The Reunion.

Productioneel is Hell: The Sequel van minder hoog niveau. Zoals gezegd is er weinig nodig om Royce en Eminem muzikaal te ondersteunen, maar met een onvergetelijke beat zouden de twee mannen wellicht naar een hoger plan worden getild. Dat gebeurt hier nergens. Havoc levert een aardige beat voor de opener, en Mr. Porter (met Eminem tevens executive producer van het project) doet zijn werk verdienstelijk, maar verder dan een vlotte drum en krachtige baslaag komen zij ook niet. Erg? Nee, dat niet. Maar het zorgt er wel voor dat alle aandacht naar de gastheren gaat. En die rappen goed, meer nog dan dat, ze vormen een duo dat zich kwalitatief kan meten aan EPMD of Mobb Deep. Maar dat betekent natuurlijk niet dat dit debuut met Strictly Business en The Infamous is te vergelijken. Waar die twee albums nog jaren zullen worden gedraaid, zal Hell: The Sequel op een paar nummers na waarschijnlijk vrij snel worden vergeten. Misschien een mooie stimulans voor Eminem en Royce om die klassieker te maken die ze als duo in zich hebben.

Hiphopleeft

Mooi stuk thomzi50!
Goede EP, met hele goede beats. Jammer van Lighters...

Erg leuke EP. Ik vind dit het beste Eminem project sinds The Eminem Show.

Wat slecht en standaard. Kan er niet meer over zeggen..

Aardige EP. Royce rapt de laatste tijd sowieso goed en is met Em een aardig duo, alhoewel ik nu ook een beetje klaar ben met zijn agressieve/geforceerde manier van rappen. Beats zijn niet heel bijzonder maar ze passen goed bij het duo. Verder luister de EP ook prima weg. Wat ik trouwens wel heb, net als bij Recovery, is dat het niet helemaal optimaal lijkt te zijn afgemixt. Niet slecht of zo, maar ook niet helemaal perfect. Maar ik denk dat dit aan mij ligt gezien ik er nog niemand iets over heb horen zeggen.

3,5*

Ik vraag me af of Eminem het zelf niet realiseert dan veel mensen zijn overdreven stemgebruik annoying gaan vinden.

Vinden zijn fans in de VS het ook allemaal vervelend? Want als die het goed vinden zal hij het niet veranderen.

Nou, Relapse verkocht ook, zoals elk album van Eminem (Encore wat minder), erg goed maar toch stopte hij met dat stemmetje omdat velen dit irritant vonden.

Ik vind het wel meevallen, 100 x beter dan zoals op Relapse ik vind hoe Em hier rapt wel dope eigelijk.

Hoewel Bad Meets Evil even weg is geweest, komen ze met dit album erg goed terug. Eminem bewijst meer in zijn mars te hebben dan zijn voorgaande 2 albums, met uitzondering op Recovery.

Royce heb ik langzamer beter horen worden .. Bar Exams en diverse mixtapes lieten al zien dat Royce aardig aan zijn vocab heeft gewerkt. Bij deze kan ik iedereen The Bar Exam 3 aanraden te luisteren.

Zo te lezen ben ik niet de enige die niet te spreken is over de samenwerking met Bruno. Bij de eerste keer luisteren heb ik deze dan ook direct geskipt. Om het toch een kans te geven, heb ik hem enkele malen geluisterd.... maar nee. Ik heb hier totaal niets mee en snap de samenwerking alleen als het gaat om de exposure van Bad Meets Evil. Een toegankelijke single... en wat blijkt: Vanmiddag via Q Music door de ether gepompt.

Vanwege de sterke teksten, gecombineerd met de beats, kom ik tot een waardering van 4 sterren.

Zeker Erg sterke mixtape. Dit album vond ik echter ietwat tegenvallen. Binnenkort nog eens beluisteren.

Wat een eikels zijn die Royce en Eminem ook. Als je tracks kan maken als Fast Lane en Living Proof dan moet je gewoon een dikke classic maken met zijn tweeën. Heb het album nu vandaag ontdekt en er zitten echt ontzettend rake tracks tussen, maar ook wat miskleunen. A Kiss bijvoorbeeld met die veel te zenuwachtige beat. Loud Noises probeert iets te ruig te zijn waardoor het niet echt lekker meer klinkt. En Lighters...kom op zeg! Maar daar tegenover dus Fast Lane, Living Proof, Above The Law en The Reunion (het refreintje is niet best maar verder heerlijk nummer) wat heerlijke nummers zijn. Die ga ik zeker nog vaak spelen. Royce vind ik vooral subliem komen op Living Proof.

Ik vind dat Sly Jordan wat weg heeft van Nate Dogg. Maar ja, die kon er niet meer bij zijn.

Die Bruno Mars
Momenteel vind ik de single het sterkste.
Eminem is weer goed bezig, en Royce is ook verrassend goed. Maar belange niet alle nummers hebben een sterke beat. Een nummer zoals I'm on Everything is dan weer iets te matig maar misschien leg ik de lat wat de hoog wegens de vergelijking met Eminem solo...

Zeg dat wel. Toen ik Fast Lane voor het eerst hoorde dacht ik ook gewoon Nate Dogg op de hook te horen. Sly Jordan zal nog veel voor hiphoprefreintjes worden gevraagd denk ik. Ik ben door hem in ieder geval positief verrast.