Gillian Welch - The Harrow & The Harvest (2011)

EIN-DE-LIJK komt er een nieuw album van Gillian! 8 jaar na Soul Journey (en zo'n twee jaar na Friend of a Friend van Dave Rawlings Machine) komt op 28 juni haar nieuwste album The Harrow & the Harvest uit.

De hoes is alvast erg mooi (Gillian blijft een aparte schoonheid om te zien).

De uitspraak van Rawlings dat It's Too Easy in een andere versie (rustiger) ook op dit album zou komen blijkt dus helaas niet te kloppen (de live versie in Parijs in 2010 is namelijk ERG mooi), maar een andere oude bekende, The Way it Will Be, komt nu wel op CD uit. Het nummer wordt al sinds 2003 regelmatig live gespeeld en vind nu zijn weg naar de CD. De rest zegt me niet zo veel, maar die zullen ongetwijfeld tijdens de aankomende tournee veel gespeeld worden, als Welch & Rawlings in het voorprogramma van Buffalo Springfield staan.

Het is weer een goed muzikaal jaartje, nieuwe CD's van Fleet Foxes, Iron & Wine, Neil Young, Alison Krauss, Decemberists en nu ook Gillian Welch!

Nu bezig met de eerste luisterbeurt. Klinkt weer helemaal geweldig. Ik ken geen enkel muzikaal duo dat met zo weinig middelen zo ontiegelijk intens weet te zijn.

The Way It Will Be is een van mooiste liedjes die ik in tijden gehoord heb,

The way it will be is inderdaad erg mooi, maar ik kende het al van een van de vele live uitvoeringen over de afgelopen jaren. Ik vraag me af of het opnieuw is opgenomen of dat ze gewoon een live-take hebben gebruikt. Op de een of andere manier miste het de eerste keer dat ik het hoorde net een beetje aan emotie.

De eerste indruk is goed, al is het natuurlijk moeilijk om na 8 jaar wachten niet heel kritisch te zijn. Het klinkt in ieder geval wel vertrouwd, maar net iets anders

Eigenlijk vind ik berichtjes met 'hier kijk ik erg naar uit' altijd nogal overbodig.
Maar ik heb nu wel héél erreg de neiging om er ook eentje te plaatsen

Na twee luisterbeurten ben ik best enthousiast, maar nog niet lyrisch. Wil nog niks zeggen, want bij Soul Journey en Friend of a Friend viel het kwartje ook pas laat en laatstgenoemde staat zelfs in mijn top 10.

Het album begint lekker vlot, en zoals ik al eerder zei vertrouwd, alsof er helemaal geen 8 jaar tussen dit album en Soul Journey heeft gezeten. Over die lange periode zei ze zelf dat ze gewoon een writersblock had, een van de vervelendste dingen die je als songwriter mee kan maken. Vandaar ook de titel. Nu had ze ook gewoon een paar covers kunnen opnemen (hun smaak wat dat betreft is uitstekend) maar dat was haar eer te na.

Nu staan er op dit album geloof ik wel één of twee traditionals, maar het grootste deel is origineel materiaal. The Way it Will Be vindt hier eindelijk zijn weg naar een album en ook Scarlett Town en the Way it Goes luisteren lekker weg. Het tweede deel van het album is wat rustiger van aard, een beetje te vergelijken met bepaalde passages van Hell Among Yearlings en Revelator. Tenessee laat wat vintage Rawlings gitaar spel horen, die mijns inziens veel meer ruimte heeft gekregen sinds zijn eigen album, Six White Horses is een lekkere banjo knaller, ondersteund met harmonica.

Welch en Rawlings zijn nog steeds een subliem duo al heb ik het idee dat de kracht van Gillian's stem wel een beetje is afgenomen de afgelopen paar jaar, de momenten waarop je dat hoort zijn zeer spaarzaam, maar wel aanwezig. Tot nu toe waardeer ik dit album net zo hoog als Hell Among Yearlings al is dit album wat constanter, het heeft minder uitschieters. derhalve (voorlopig) 4*. Nog niet mijn beste album van 2011 dus, al hoopte ik daar stiekem wel op...

Eindelijk! Vandaag kan ik eindelijk naar de platenboer voor de nieuwe Gillian Welch.
Op Spotify inmiddels te beluisteren voor wie daar niet op kan wachten.

Halfje erbij, mede dankzij het prachtige Tennessee!

Na een aantal luisterbeurten moet ik zeggen dat dit een van de (zo niet het) mooiste album is dat ik dit jaar heb gehoord. Zoals ik in mijn vorige post al zei, er is geen duo die met zo weinig middelen zo vreselijk intens kan zijn.

Welch is een van mijn favoriete vocalisten van dit moment. Ze kan tragisch zingen, op een soort golfbeweging, die weinig anderen haar na kunnen doen. Ook het gitaarspel van Dave Rawlings is op deze plaat prominenter aanwezig, en dat doet de liedjes alleen maar goed. Nooit teveel, nooit potsierlijk, maar altijd precies genoeg.

Er is zelfs ruimte voor wat leuke duo-grapjes. De 'someone knocking on your door' die gevolgd wordt door *boem-boem-boem* in Scarlett Town, het plezier van Six White Horses.
Welch weet op dit album weer te emotioneren als geen ander. Het is alsof ze de essentie van muziek probeert te zoeken, en al het overige weg wil laten. Dit leidt tot prachtige liedjes als The Way It Will Be en Hard Times die beiden zo in haar persoonlijke Top-10 kunnen.

Soms is de minimalistische aanpak heel even onvoldoende. Naar het einde toe (de tweede helft van de plaat is veel langzamer) gaat het steeds meer benieuwen wat de warme klank van een basgitaar zou kunnen toevoegen. Hij wordt geen moment daadwerkelijk gemist, maar nieuwsgierig maakt het wel.

Maar het hindert niet. Dit is simpelweg een prachtig album van Welch. Het draagt een bepaalde puurheid met zich mee die zich moeilijk in woorden laat vangen, en die in de hedendaagse popmuziek ook vaak ten node gemist wordt. Dit is een prachtalbum om bij te zwijmelen.

Wacht, het is meer dan dat. Het is een album om euforisch van te worden. Zielsgelukkig op een klein moment.

Prachtig gitaarspel en sublieme tweestemmige zang. Zo simpel kan muziek zijn! Superlatieven schieten te kort! Het was het acht jaar wachten meer dan waard. Zonder meer een van de mooiste releases van dit jaar. Kandidaat aanvoerder eindejaarslijstje voor mij.

Tja, wat moet je in Godsnaam nog zeggen als je dit hebt gehoord? Gillian heeft zichzelf gewoon wéér bewezen! Ook al is het duidelijk een Gillian Welch-album, David Rawlings laat wederom zien dat hij net zoveel credits behoord te krijgen met zijn gave om samen met Welch prachtige liedjes te schrijven. Zijn hemelbestormende backing vocals en gitaarwerk zijn werkelijk om je vingers bij af te likken! Deze combinatie zorgt voor misschien wel de meeste schitterende muziek van het moment! Vijf dik verdiende sterren!!! *****

Op Gillian Welch | News - gillianwelch.com staan twee filmpjes over het maken van de albumhoes. Ik heb hem zojuist gekocht en ik heb dus die mooie katoen-papieren hoes in het echt gezien. Wonderschoon, net als de rest van het album; er is met heel veel liefde aan elk detail gewerkt. Acht jaar wachten was het meer dan waard, want beter terugkomen met een knaller dan twee of drie mindere albums om het gat te vullen.

Ik dacht in de hoes al de hand van John Dyer Baizley te herkennen. Wellicht niet zo bekend bij de liefhebbers van Gillian Welch, maar hij heeft ook mooie hoezen gemaakt voor albums van zijn eigen band Baroness. Die van The Harrow & The Forest doet me echter het meest denken aan zijn werk voor Kvelertak.

Erg mooie hoezen ja! Het was geloof ik ook de bedoeling dat deze hoes ook nog ingekleurd zou worden, maar ze vonden 'em zo ook al heel erg mooi...

En nu kan je er dus zelf een koffiekleurtje aan geven.

Wie gaat dit echt doen?

Man, dat was het eerste wat ik deed toen ik thuiskwam Overigens zijn de letters op de hoes in het echt een stuk kleiner dan op het plaatje dat hier te zien is.

Nu door de hoofdtelefoon aan het luisteren, hoor een hoop details die ik eerst veel minder goed hoorde, meer nuance in Rawlings' stem ook. Gaat langzaam richting de 5*...

Overigens zijn alle nummers door Welch/Rawlings geschreven, en niet zoals ik eerder dacht een paar covers, Silver Dagger is namelijk een folk-klassieker die o.a. door Joan Baez en OCMS is vertolkt. Ook Down Along the Dixie Line is een origineel nummer.

Alsof de songs al jaren in je hoofd zitten... Binnen een á twee keer draaien verwelkom je ze als warme vrienden.
Ik ben onder de indruk.

link bij The Way It Will Be naar Youtube klopt niet want laat nummer uit 2004 zien.

Dat gevoel heb ik ook. De dames doen het goed dit jaar, na 'Let England Shake' van PJ Harvey wordt dit waarschijnlijk de volgende topplaat.

Waarschijnlijk? Dit is toch gewoon een topplaat!

Ik wil het mooi vinden, maar moest het voortijdig afbreken wegens te saai. Wat is er mis met mij?

Dat weet ik ook niet, misschien moet je eerst eens haar debuut proberen, of wat live filmpjes bekijken op YouTube. Of deze gewoon nog een paar keer beluisteren, pakt je vanzelf.

Wat Harm zegt, is helemaal waar. Dit is één van de meest pakkende platen van 2011 naar mijn mening.

Gillian Welch heeft weer mbv Dave Rawlings een geweldig mooi album gemaakt.
Ik moet toch altijd even met de albums van hun leven omdat ik zo wie zo overweldigd wordt door de stemmenpracht en het alleen daarom al als bijzonder ervaar.

Welch en Rawlins laten nog maar eens zien dat je ook zonder grote bands, samples en gaststerren iets moois kunt maken.
Dit album staat wat mij betreft op het zelfde niveau als hun meesterwerk Time (The revelator).

Toch nog wel een vorm van kritiek , een gemiddelde van 1.3 nieuwe nummers / jaar is dan wel weer geen toonbeeld van creativiteit.
Writers block zeg U?

Wat mij betreft niet zoveel, of we zijn allebei niet goed bij ons hoofd. Ik geef nog geen sterren, want ik sluit niet uit dat het kwartje nog gaat vallen. Het zijn stuk voor stuk heerlijke integere songs, maar het kabbelt mij een beetje te veel voort. Zegt Hendrik met the Ghost of Tom Joad net nieuw in zijn top 10. Dus voor ik te vroeg ga oordelen geef ik het nog een paar kansen. In mijn vakantie zou het bij een glaasje wijn zomaar eens goed kunnen vallen.

Rudi: ze hebben een hoop nummers geschreven (vergeet ook Friend of a Friend niet!), maar waren ontevreden over de kwaliteit, dus bleven ze op de plank liggen.

Ja, klopt weet ik ook wel, maar ik wil graag wat vaker een nieuw album zien (horen).
Ik leg er altijd meetlat Ryan Adams naast - niet altijd een 5 sterren plaat- die zeer productief is.

Ergens vind ik deze plaat wel wat tam en kabbelend en ontbeert het wat aan nummers die mij weten te grijpen. Anderzijds bemerk ik dat elk nummer wel iets heeft waardoor ik toch benieuwd blijf. Het zou voor mij eens zo een album kunnen zijn dat nog wat moet rijpen.

Prachtig album. Het hoge gemiddelde is wat mij betreft helemaal verdiend. Een echte review komt misschien nog (al doe ik dat bijna nooit meer) maar ik voelde dat ik hier toch even kort bericht achter moest laten.
Het is een erg rustig album, en niet eentje die je zo maar even op zet. Eigenlijk moet je er echt voor gaan zitten. Want vanaf het begin tot het eind is het genieten. Down Along the Dixie Line vind ik op zichzelf wel een inzakmomentje, maar wanneer het in context met het album afgespeeld wordt valt alles op z'n plaats.
The Way It Goes noem ik apart nog op omdat dit mijn favoriet op deze plaat is. Dit vanwege het opzwepende gevoel en de uitstekende tekst. Ook vind ik in dit nummer Welch' stem op haar best.

Op dit moment zou ik het album 5 sterren willen geven, maar uit angst dat ik daar over een week weer van af wil zien laat ik het voorlopig nog bij 4.5. Wat mij betreft (tot nu toe) het album van 2011.

Dit album kent in ieder geval verdiend succes. Met een #20 positie in de US en ook #25 in de UK en Nederland lijkt het Gillian eindelijk te gaan lukken om echt door te breken.

Denk dat haar gastoptreden op King is Dead van the Decemberists daar ook wel wat bij geholpen heeft, evenals haar optreden met Emmylou Harris en Elvis Costello bij Grand Ole Opry Live. Ze stond overigens natuurlijk ook op TakeRoot vorig jaar, dat helpt ook. Er komt ook een Austin City Limits special aan

Ondertussen is dit gewoon het hoogst beoordeelde album van Welch. Terecht, of is het nog een beetje de hype van het nieuwe?