Gillian Welch - The Harrow & The Harvest (2011)

Waarschijnlijk wel een beetje de gebruikelijke euforie, maar wel een zeer mooi album.
Ik vind Time (The Revelator) nog steeds mooier en die gaat bij mij scoren in het 2000-2009 topic van komende week .

Beetje van beide, het was lang wachten op een nieuwe plaat, maar dat was het wel meer dan waard, niet is erger dan na 8 jaar met een matige plaat aankomen. Time vind ook ik nog steeds net iets beter, haar minste, al krijgt die nog steeds vier sterren, vind ik haar tweede album, al staan daar wel een paar echt goede nummers op.

2e album:Good Til Now en I'm Not Afraid to Die zijn bv van een ontroerende schoonheid dat de rest van het album eigenlijk niet meer uitmaakt .
Maar de rest is ook geweldig, van mij 5 dikke sterren, dank U.

Het punt is denk ik dat ik de albums door de buitengewone zangkunst (van beide) al prachtig vind.
Zelfs al zouden ze het telefoonboek zingen zou ik het nog mooi vinden, en daar staan ook slechte nummers in

Harm hoef ik niet meer te overtuigen, voor andere misschien de volgende link (Gram's liedeje),
trek wel een jas aan, je kunt het er koud van krijgen.


‪Gillian Welch - Hickory Wind‬‏ - YouTube

Dan heb je die White Rabbit cover nog niet gehoord: ‪Gillian Welch - White Rabbit - Telluride Bluegrass Festival 06/18/05‬‏ - YouTube

Of Long Black Vail: ‪Gillian Welch - Long black veil‬‏ - YouTube

Gillian Welch sings “White Rabbit” on NPR « Lewis Carroll Society of North America - lewiscarroll.org

Ja, ook al eerder gehoord en als je Hickory wind hebt, krijg je aan de rechterzijde ook de links naar andere covers.

Ik heb ook op zo'n beurs een verdacht orgineel lijkende bootleg CD gekocht met een serie covers .

Ik recenseerde het mooie 'The Harrow & The Harvest' voor daMusic. Hier kun je de recensie lezen.

Mooie recensie, Gregor!

Mee eens mooie recensie.
Nu (en dat komt ook door het album) lijken de recensies van dit album in de verschillende medie's wel heel erg op elkaar.

Overigens leuke website waar jij de recensie voor schrijft.
Ik vind het wel mooi gedaan die recensies in een kkader met linksboven de hoes.

Nog een leuke site : krenten uit de pop

Ja die ken ik al, Erwin Zijleman (ook Platomania) doet daar Roots.

@ Bobbie Marley en Rudi S: heel erg bedankt voor jullie complimenten! Kan ik zéér waarderen. Ik zag ook wel overeenkomsten bij de recensies. Ik denk wel dat ik een herkenbare stijl heb, dat hoop ik althans . Ik heb wel eens geprobeerd om het anders te doen, maar automatisch val ik weer in mijn oude patroon . Maar ook leuk dat je de site van daMusic mooi vindt Rudi. Zal het aan ze doorgeven, vinden ze vast erg leuk om te horen . Krenten in de Pop is inderdaad ook cool!

Het album begint al wat meer te rijpen...halfje erbij..

Het begint te komen.
3.5* (wordt vervolgt)

Hij blijft ook hier groeien. Op 3 september gaan de kaarten in de verkoop van Gillians concert in Paradiso op 7 november. Live moet dat ook ontzettend mooi zijn.

Wist niet dat ze naar Nederland kwam!
Nu krijg ik weer dat dilemma dat ik wel naar dat concert zou willen gaan maar dat ik niet alleen wil
Misschien dat ik nog iemand kan meesleuren uit m'n omgeving.

Ik ga sowieso proberen erbij te zijn, Paradiso is niet de grootste zaal ter wereld en Welch doet Nederland (Europa uberhaupt) niet zo vaak aan dus hoop echt dat ik kaarten kan krijgen, een troost, ik heb Dave Rawlings Machine al eens live gezien, dat scheelt.

Misschien kunnen we een MuMe meeting houden Ik ben te herkennen aan een rode roos in mijn knoopsgat

Mooi puur plaatje, kende haar nog niet zo goed, altijd een beetje huiverig voor Kantry geweest maar dit overstijgt het genre. Zowel vorige week met 35 graden 's avonds buiten in de Dolemieten als nu in de herfst in Haarlem verdomd aangenaam.
Hoop dat ik kaartjes kan krijgen voor de Paradisio

Prachtige schoonheid en wat een stem. Puur, zuiver, intens en zo mooi gezongen. Eén van de betere platen van dit jaar (op dit moment op 2 in mijn jaarlijst). Americana van de mooiste soort!
Ik kende Gillian Welch nog niet, maar deze plaat heeft mij in ieder geval doen besluiten de 4 voorgangers ook op te snorren.

‘The Harrow & The Harvest’, de vijfde plaat alweer van Gillian Welch. Haar vorige dateert al van 2003, lang wachten dus voor de fans. Ik ken haar nog niet zo lang (ben nog maar een paar jaar echt serieus muziek aan het luisteren), maar ik heb haar oude albums maar eens opgesnord, met uitzondering van ‘Soul Journey’, die vorige plaat. Haar debuut ‘Revival’ en opvolger ‘Hell Among the Yearlings’ vind ik zeer goed, maar ‘Time (The Revelator)’ spant wat mij betreft toch wel de kroon. Gillian Welch heeft een geweldige stem, die me ontzettend pakt. Muzikaal wordt zij bijgestaan door David Rawlings.

In 2009 was Welch nog te horen op diens plaat ‘A Friend of a Friend’. De twee zijn onlosmakelijk verbonden met elkaar, en passen in het rijtje hedendaagse countrymuzikanten die ertoe doen, waartoe naar mijn mening ook onder andere Ryan Adams en Ryan Bingham behoren. Gillian Welch heeft een select maar trouw publiek hier op MusicMeter; dat spreekt uit de gemiddeldes van haar platen. Deze heeft momenteel wel een erg hoog gemiddelde, en wat mij betreft volkomen terecht. ‘The Harrow & the Harvest’ bestaat uit 10 ijzersterke songs, met de prachtige stem van onze favoriete roodharige zangeres in de hoofdrol. Zij draagt songs als ‘Dark Turn of Mind’ en het fabelachtige ‘Tennessee’ met grandeur en tegelijk ook bescheidenheid.

‘Scarlet Town’ mag de plaat openen, met vinnig gitaarspel van David Rawlings. Één van de uptempo nummers op de plaat, en meteen een geweldige binnenkomer. Het meest vinnige nummer op de plaat, achteraf bekeken. De meeste nummers zijn dan ook heerlijk ingetogen. Ik krijg er zowaar tranen van in mijn ogen, zo mooi is dit plaatje. ‘Six White Horses’ heeft een hoog “traditional”-gehalte, het kon zomaar uit de opnamen van Alan Lomax komen. ‘The Way It Goes’ is ook ietwat vinniger dan de ingetogen nummers, met alweer dat kenmerkende gitaarspel van Rawlings. Fingerpicking noemen ze dat toch, niet?

De ondertoon van de plaat lijkt somber, een waarneming die je ook al uit de titels kan opmaken. ‘Hard Times’ en ‘The Way the Whole Thing Ends’ zijn twee prachtige songs, met van die sombere titels, waaruit alle hoop lijkt te zijn vervlogen. En vergis u niet, ook de meer uptempo nummers, die ik hierboven al aanhaalde, zijn qua tekst niet al te optimistisch. Maar over de teksten later meer. En avant la musique!

‘The Way It Will Be’ doet me denken aan Neil Young. Het lijkt alsof Welch ieder moment kan gaan overschakelen naar het titelnummer van diens LP ‘On the Beach’ uit 1974. Maar op het ogenblik dat dit ietwat storend dreigt te worden, wordt er toch weer een andere richting ingeslagen. Verrassende wendingen zijn niet uit den boze bij Gillian Welch. Het mooiste nummer op de plaat zou zomaar ‘Tennessee’ kunnen zijn. Een meedogenloze sleper van zo’n 6 minuten en een half lang. “Fa la la la; fa la la lee; now let me go, my honey oh; back to Tennessee; it’s beefsteak when I’m working; whiskey when I’m dry; sweet heaven when I die” zingt Welch, en iets in haar stem doet me denken dat ze het nog meent ook. Verdriet is een grote, bepalende factor in het leven, en Welch begrijpt dat als geen ander. Dit is dan ook niet het enige nummer dat over dit onderwerp gaat.

‘Down Along the Dixie Line’ wordt hier en daar genoemd als zwakke broeder, maar ik vind het gewoon een leuk nummer, countrysong in hart en nieren. Beheerst gitaarspel. Tekstueel misschien niet zo hoogstaand als andere nummers, maar Welch contempleert op haar eigen manier over het verleden. ‘Silver Dagger’ is ook weer zo’n nummer met een torenhoog “traditional”-gehalte. Een simpel nummer, zoals de meeste op ‘The Harrow & the Harvest’. Eigenlijk is deze plaat een prima bewijs voor het feit dat het niet altijd moeilijk moet. In combinatie met een geweldige zangeres en tot de verbeelding sprekende teksten kan dat ook erg goed zijn.

En dat die teksten wel degelijk tot de verbeelding spreken, is een feit. Welch staat bekend om haar mooie, zwaar op de hand liggende teksten. Mijn mening zou dus geen volledige mening zijn zonder een korte bloemlezing:

“Standing in the backdoor crying;
Now you wanna be my friend;
That’s the way the cornbread crumbles;
That’s the way the whole thing ends.” (‘The Way the Whole Thing Ends’)

“I lost you awhile ago, but still I don’t know why;
I can’t say your name, without a crow flying by;
I got to watch my back, now that you turned me around;
Got me walking backwards, into my hometown.” (‘The Way It Will Be’)

“But of all the little ways I’ve found to hurt myself;
Well you might be my favorite one of all.” (‘Tennessee’)

“I don’t mind a little town;
Or drinking my coffee cold;
But the things I seen in Scarlet Town;
Done mortify my soul.” (‘Scarlet Town’)

'Seems every castle, is made of sand;
And the great destroyer, sleeps in every man." ('Silver Dagger')

Nu rest mij nog volgende vraag: “heeft Gillian Welch met dit album PJ Harvey naar de kroon gestoken wat betreft vrouwelijke singer songwriters in 2011?” Wat mij betreft, luidt het antwoord daarop: “ja”. Maar het is een close catch; ook PJ Harvey heeft dit jaar een prachtige plaat uitgebracht, zij het een totaal andere, maar toch ook met raakvlakken. Het voornaamste raakvlak is natuurlijk dat beide platen me enorm weten te raken. Op verschillende vlakken.

4,5 sterren

Gillian Welch heeft een prettige stem en de songs zijn goed. Maar het raakt me voor geen ene meter eigenlijk. Het is geen slecht album maar na 5 keer luisteren heb ik het wel gehad , ik voel er niks bij en het is ook niet echt gegroeid sinds dien. Voor mij zijn dit prettige luisterliedjes , meer niet.

Ja, daar ben ik het helemaal mee eens.
en als ik dan vergelijkingen lees met bv Neil Young dan denk ik; waar hebben ze het over !?

Inderdaad, helemaal mee eens, ha die rare vergelijkingen van die ouwe kraai met onze nachtegaal

Als jullie het over mijn vergelijking 'The Way It Will Be'-'On The Beach' hebben: ik bedoel zeker niet te zeggen dat de stemmen op elkaar lijken. De zanglijnen wel op een bepaald moment, maar dat is dan mijn mening, natuurlijk. Het zal wel een rare hersenkronkel zijn.

Ik niet.

Wie krijgt er nog meer zin om bij 'Tennessee' ''Winding paths through tables and glass. First fall was new'' te zingen?

Ik niet meteen, maar moet nu wel denken aan hun cover van dat nummer tijdens BSB een paar jaar geleden.

Ik las dit citaat dat ik erg treffend vind:

''Het knappe van hun laatste en samen met Time (The Revelator) beste plaat, The Harrow & The Harvest is dat het duo op geen enkele manier echt probeert te imponeren. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is volgen de tien klein gehouden, akoestische liedjes elkaar op. Ze nestelen zich meteen vast in je geheugen en maken steeds meer indruk naarmate je ze vaker hoort. Precies zoals het hoort dus.''

Gijsbert Kamer: 'Gillian Welch was van de meest betoverende soort' - opinie - VK - volkskrant.nl

Deze plaat zit voor mij dicht tegen 4,5* aan, maar ik vind de tweede helft nog steeds iets minder overtuigend. Het album kent echt een droomstart, maar na 'Down Along the Dixie Line' vind ik het wat minder worden. Relatief gezien natuurlijk.

Dit had ik precies zo! Tweede helft vond ik relatief gezien minder... Zo voelde dat voor mij al direct van begin af aan...
Ik ben echter sinds kort, na vele luisterbeurten, veel meer gaan genieten van de tweede helft. Ik draai behoorlijk bij, en over de gehele linie begin ik de plaat na elke luisterbeurt steeds beter te vinden.

Op zich heeft de sobere instrumentatie wel z'n charmes maar het maakt dit album toch wat saai en eentonig. De nummers zijn niet allemaal sterk genoeg om op die manier drie kwartier te boeien.

Niet hun beste denk ik. Maar om zeker te zijn zou ik de albums eens na mekaar moeten draaien.

Eigenlijk hoor ik hier meer stijloefening als een emotionele lading, vergeleken met nummers als Orphan Girl, Annabelle en One More Dollar van het debuut, die pijnlijk mooi zijn, kabbelt dit maar vrij vlak door.

Nee hoor, mij doet het er ook aan denken