Deep Purple - Slaves and Masters (1990)

Ik blijf dit toch een van de betere deep purple platen vinden ondanks alle resultaten uit het verleden.Geen slechte nummers aanwezig

Dit late Deep Purple-album heb ik onlangs beluisterd en zelfs na meerdere pogingen kan het mij niet bekoren. Er wordt zeker niet slecht gespeeld maar het klinkt log, vrij vlak en inspiratieloos. Misschien is dat te wijten aan jeugdsentiment maar ik hou veel liever van de Deep Purple begin jaren '70, toen klonk deze band nog gedreven, energiek, sfeervol en origineel en hun werk in die periode draai ik nog steeds vaak en graag. Dit album straalt te weinig uit, het boeit niet echt en er blijft weinig van hangen. Het sleept naar het einde toe maar is niet meeslepend.

Klinkt als een Rainbowalbum. Maar dan geen erg beste. Joe Lynn Turner klinkt hier nog niet eens zo slecht. De albums die hierna volgen waren iig beter en meer DP.

Dat is voor wat betreft 1990-1995 nogal zacht uitgedrukt. Vergelijk:

YouTube - Deep Purple - Highway Star (Live in Ostrava 1991 with Joe Lynn Turner) HD
YouTube - Highway Star - Deep Purple - (live 1993) - [high quality]

Dan is de tigste herintreding van Gillan toch geen verbetering, want hij klinkt af en toe erger dan een gillende big.
Dit concert van twee jaar eerder is daarentegen goed te genieten:

YouTube - Deep Purple Live in Budapest 1991 FULL CONCERT

Bepaald geen Made in Japan en ik zal een dergelijke CD niet kopen. Maar ik zou er ook geen bezwaar tegen hebben dit als verjaardagscadeau te krijgen.
Gelukkig ging Gillan beter voor zijn stem zorgen toen Blackmore vertrokken was.

Als je het los ziet van Deep Purple vind ik het als album zeer geslaagd. Punt is alleen dat Deep Purple meer is dan op Amerikaanse lees gemaakte melodieuze hardrock en eigenlijk onherkenbaar klinken, slecht het geluid van Lord en zo nu en dan Paice zijn hoorbaar als zijnde Deep Purple.

Voor de rest had het net zo goed een Foreigner album kunnen zijn in 1990. Aangezien ik ook van die sound hou kan ik met het resultaat goed leven.

Ik heb deze een half puntje erbij gedaan. Hij is toch niet zo beroerd als ik in eerste dacht. Je moet er voor in de stemming zijn. Ook even de In Rock-Purplebril afzette. Beste nummers zijn toch wel King Of Dreams en Breakfast in bed.

Het licht niet aan de line-up en eigenlijk zijn de composities ook geeneens zo slecht, maar ze zijn de peper vergeten. Er staan overigens prima soloos op van mr Blackmore, maar ook hij kan mede door de soms wat simpel aandoende refreintjes niet een song naar een klassieker status tillen. Daardoor is dit zelfs tov de laatste 80's Rainbow release wat aan de kalme kant allemaal. Ook de albumhoes doet nogal kinderachtig aan en dan gevolgd door Ontbijt op Bed en de Liefde overwint alles zou je haast denken dat ze voor een Hitparade succes zijn gegaan.

Wat mij betreft een prima Deep Purple album. Zeker niet te vergelijken met hun jaren 70 albums dus dat doe ik dan ook maar niet. Totaal andere stijl en benadering. Op dit Slaves and masters proberen ze mee te liften op de destijds heersende trends. En dat lukt ze heel aardig. Nummers als King of dreams, The cut runs deep, Fire in the basement en Fortuneteller gaan er bij mij in als koek. En met het fraaie Love conquers all (oké beetje kleffe titel) staat er ook de in die tijd verplichte ballad op die voor de nodige airplay moest zorgen. De stem van Turner leent zich overigens fantastisch voor deze stijl. Mooie hoes ook!

Volgens wiki moet er ook nog een bonus song zijn genaamd slow down sisters. Alleraardigst midtempo rocker.

Deep Purple - Slow Down Sisters (Slaves and Masters 10) [FULL HD] -Bonus track- - YouTube

Zeker aardig. Beetje Stormbringerachtig, maar deze spreekt me net wat meer aan.

Fire, Ice & Dinamite. - YouTube

Inderdaad, ook een leuke song.

Volgens Joe Lynn Turner was er nog een nummer op komst met Deep Purple, maar toen de platenmaatschappij Ian Gillan graag terug wilde hebben is het nummer uiteindelijk op The Battle Rages On terecht gekomen als 'One Man's Meat'. Ontevreden en een beetje beledigd, Joe Lynn Turner heeft op zijn solo album Second Hand Life dit nummer alsnog in de oorspronkelijke versie uitgebracht. Sterk nummer, als je het mij vraagt.
Joe Lynn Turner - Stroke Of Midnight - YouTube

Vind beide versies niet echt super, eigenlijk. Maar wel leuk om m met JLT te horen voor een keer.
Die Fire Ice & dynamite staat nergens op een cd behalve op de soundtrack, of wel?
Slow down sister is nog op een verzamelaar en een remaster van S&M uitgebracht, zie ik.

Deze DP related raritiescompilatie heeft em ook. Wellicht de betere keuze.

Deep Purple - 1999 - Fire, Ice & Dynamite Vol.1 (STU-Various/FLAC) - Guitars101 - Guitar Forums

Wat zoekwerk levert overigens nog meerdere bootlegs met het nummer op.

Een outtake van Slaves & Masters dus. Meen gelezen te hebben dat het ook nog ergens op een dvd zou staan met beelden van een voetballende DP.

DEEP PURPLE THE ULTIMATE FIRE ICE & DYNAMITE ULTIMATE VOLUME 1 CD: Amazon.co.uk: DEEP PURPLE THE ULTIMATE FIRE ICE & DYNAMITE ULTIMATE VOLUME 1 CD: DVD & Blu-ray

Die afbeelding zal wel niet kloppen mag ik hopen.

Bij lange na niet. Mick Jones kan nog heel wat gitaarlesjes nemen van onze minstreel. De slechtste Purple is in mijn oren nog altijd stukken beter dan de beste Foreigner. Ik haal de ''onmiskenbare'' DP sound er blind uit tenminste. Het had beter net zo goed een 80's Rainbow album kunnen zijn, dat is meer op zn plaats. Om die reden waarschijnlijk ook niet al te relevant gebleken.

Daar doe je Foreigner wel wat mee te kort in mijn ogen. Wat wel is, mocht je dat zo bedoelen, is dat de gitaarsolo's van een erg hoog niveau zijn op dit album (iets wat bij de opvolger dan weer node gemist wordt) Bij bijvoorbeeld the Cut runs deep trekt de man in't zwart er gewoon een minuutje voor uit en daar volgt dan ook weer een heerlijke toetsensolo op. Heb m dan ook maar aangevinkt.

Het oorspronkelijke gejam en de manier waarop de nummers ontstaan is toch ook wel een onderscheidend kenmerk tussen Foreigner en DP/Rainbow vind ik zelf. Waar Foreigner te geforceerd serieus over wil komen maken deze heren er altijd een gezellig potje van. Zelfs de clips werken nog op je lachspieren. De typisch britse aanpak was als radiorock voor de Amerikaanse markt dan ook veel minder gelukt. Tja, en Jones mag dan een prima akkoordenbakker zijn en Gramm de beste AOR zanger die het genre heeft gekend, muzikaal en creatief vind ik ze toch echt een klasse anders. Om het woord minder niet te willen gebruiken.

Ooit verkocht, omdat ik toen eenmaal veel verkocht. Maar nu toch opnieuw aangeschaft. En wat een fijn wederhoren is het.

Dat kan ik me voorstellen (niet het verkopen, maar het wederhoren)
Vandaag deze plaat ook maar weer 'ns opgezocht. Blijft in mijn ogen echt een van de betere DP albums, zo niet de beste!
Ook meteen maar de volle mep aan beoordeling gegeven.

"Fire in the basement" "breakfast in bed" "Too much is not enough"
Dat zijn de nummers die mij weinig of niets doen, de rest is van een heel ander (hoog) kaliber! King of dreams, cut runs deep, truth hurts, wicked ways .........etc. echt geweldige nummers.
Nu is Joe Lynn Turner misschien wel een beetje een vreemde eend in de bijt. Als ik aan Deep purple denk, denk ik niet meteen aan hem (juist niet eigenlijk) maar toch heeft deze beste man een stem die mij ontzettend aanspreekt. Zo is Bent out of shape van Rainbow ook een heerlijk album met Joe Lynn Turner als vocalist. Helaas heeft hij het volgens mij nooit lang volgehouden bij bands, geen idee waarom ...... jammer.

Dit album kan met gemak mijn aandacht drie kwartier vasthouden. Elk nummer heeft wel iets bijzonders. Het beste zijn King of Dreams, The Cut Runs Deep, Fortuneteller en Wicked Ways. Lord en Blackmore zijn vaak geweldig op dreef. Voor de extra magie zorgt Joe Lynn Turner, een van mijn favoriete zangers.

88/100

Van de LP hoef ik het niet te hebben, want op de een of andere manier komt de muziek er geluidstechnisch niet lekker uit. Niet voor niets werd er voor de opvolger een externe producer aangetrokken. Gelukkig is er nog de geremasterde CD van Cherry Red waarop Slaves and Masters net wat beter klinkt. Uit gepubliceerde interviews in Deep Purple fanzines blijkt dat Blackmore dit album goed vond en Truth Hurts en Wicked Ways waren zijn favorieten. Love Conquers All leent zich bij uitstek voor de zang van Joe Lynn Turner, die zich hier bij Deep Purple niet zo jolig gedraagt als dat bij Rainbow het geval was. En dan bedoel ik die kreetjes die hij nogal eens slaakte, "auw' en zo. Misschien dat daar sprake van is in Fire in the Basement, maar verder is me dat niet echt opgevallen. Jon Lord is op dit album wat minder nadrukkelijk aanwezig dan Ritchie Blackmore. Sinds de reünie werden de songs dan ook hoofdzakelijk geschreven door Blackmore/Glover en zanger. Fortuneteller blijft een persoonlijk favoriet en ik krijg straks nog als toegift Slow Down Sister te horen.

Als hartstochtelijk Deep Purple fan kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om welk album van Deep Purple dan ook als slecht te bestempelen. Dat zal ik dan nu ook niet doen. Maar als er één album is dat ik in jaren niet heb gedraaid dan is het "Slaves and Masters (1990)". Die zanger, Joe Lynn Turner, ik heb er heel weinig mee. Het is dat ik mijn Deep Purple lp en cd collectie volledig in tact wil laten, anders zou ik "Slaves and Masters (1990)" toch echt bij de plaatselijke kringloopwinkel hebben gebracht....

Een dergelijk bericht zoals op 1 september 2006 zou ik dan nu ook niet meer durven plaatsen

'Dramatisch slecht' lijkt me ook een sterk overdreven kwalificatie . Niet overal even herkenbaar als Deep Purple maar bij vlagen best een aardig rockalbum. Love Conquers All is echter een wanstaltige draak van jewelste. Deep Purple goes Bryan Adams, bah.

Stiekem de enige cd van Purple die ik nog weleens opzet. Naast Perfect strangers en In rock. Het zal wel vloeken in de kerk zijn maar ik hoor Turner net zo lief als Gillan. In mijn ogen allebei klasbakken. En Love conquers all vind ik een fantastische ballad!

Tja, dat kan.

Dit is de laagst scorende plaat van DP op dit forum. In mijn optiek onverklaarbaar, want in mijn optiek heeft deze plaat veel meer te bieden dan bijvoorbeeld de opvolger The Battle Rages On of veel van de platen uit het Morse-tijdperk. Alleen al de zangprestatie van Joe Lynn Turner!

Wellicht dat in het cijfer de onvrede tot uiting komt van veel fans omdat dit album meer als Rainbow in de jaren '80 klinkt dan als Deep Purple. Feit is wel dat de band na deze plaat zelden meer zo energiek klonk. RItchie Blackmore speelt met hoorbaar plezier en John Lord laat zijn Hammond nog eens ouderwets grommen. Afgaande op hoe Ian Gillan in die tijd al klonk (zijn zang wordt niet voor niets veel gedubbeld op The Battle Rages On en ook op latere albums) kun je je niet voorstellen dat hij een nummer als Fire In The Basement met zoveel vuur had kunnen inzingen als Joe Lynn Turner. Topplaat!

Maar het is niet de minst aantal keren beoordeelde plaat. Daar kijk ik toch vaker naar, het aantal stemmers.

Het 'zegt' wat 89 mensen gemiddeld stemmen. That's all folks.



Het aantal stemmers speelt zeker een rol bij het interpreteren van een gemiddelde. Minder stemmen geeft een relatief hoger stemgemiddelde. Bananas bijvoorbeeld doet slechts 0,01 beter maar telt een kwart minder stemmen. Dan kan je wel stellen dat Bananas het minder goed doet dan Slaves and Masters. Al blijft het een laag gemiddelde uiteraard. Ook niet zo gek omdat de stijl best afwijkt van wat veel mensen hopen te horen van DP.

Maar ik vind dit kwalitatief een prima album. Productie had wel wat beter gekund.