Deep Purple - Slaves and Masters (1990)

Inderdaad, het minst interessante album van Deep Purple.... Weinig stemmen, laagste score. Maar goed, toch nog een krappe voldoende....

Als Joe Lynn Turner je niet bevalt als zanger inderdaad geen interessant album. Dan kunnen ze wel Gillan terughalen, maar of dat nu echt zo interessant is?

Ach, als Gillan dit album had ingezongen was het echt niet beter geweest, eerder slechter. Ben heel benieuwd hoe hij het er af had gebracht in nummers als Fire in the Basement en Wicked Ways. Niet best ben ik bang. Nee, Turner zingt prima, alleen in Love Conquers All kan ik hem niet uitstaan. Probleem met deze plaat is dat er naast een aantal sterke songs te veel niemendalletjes (Truth Hurts, Breakfast in Bed, Fortuneteller) op staan die totaal niet beklijven. De eerste drie nummers plus Wicked Ways houden het album nog overeind.

Na "Slaves and Masters" heeft Ian zich kennelijk bedacht en werd hij als zanger weer onderdeel van 's werelds beste rockband allertijden. Gevolg: Deep Purple herpakte zich om daarna met een aantal meer dan verdienstelijke studio albums op de proppen te komen. Wellicht heb ik mij enigszins crue over Joe Lynn Turner uitgelaten..... Excuus daarvoor. Persoonlijk vind ik dat het Deep Purple jasje hem niet zo goed past. Net zomin overigens als dat bij Ian Gillan het bijvoorbeeld Black Sabbath tenue goed zit...

Ik ben het daar wel mee eens. Een Amerikaanse zanger bij deze Britse band past niet als een handschoen. Ik vind het op zich wel een prettige zanger, maar dat is nogal subjectief. Deze plaat kent echter wel veel vlammende Blackmore solo's maar ik snap wel dat deze composities wat minder als Deep Purple aanvoelen mede door de zanglijnen.
Op zich wel een leuke pubquiz vraag, het raden van het aantal zangers die een Deep Purple album hebben ingezongen. Dan zal deze JLT waarschijnlijk als eerste over het hoofd worden gezien.

Dat is ook nogal subjectief. Bij classic Deep Purple wil ik ook geen Turner horen, maar het mooie is juist dat Turner past als gegoten bij de richting die de band hier opgaat.



Excuses zijn daar niet voor nodig. Het ging erom dat van Gillan het beste wel af was, toen al.

Het niet goed passen van Turner bij Deep Purple kan een punt zijn. Maar dat gaat toch vooral om een kwartje dat niet wil vallen bij de luisteraar. Gillan bij Sabbath is apart net als Turner bij Deep Purple. Het levert iets nieuws op. Slaves and Masters is wellicht het meest AOR van alles wat de band gemaakt heeft. Goede AOR songs met hier en daar wat Deep Purple gefreak zonder het nummer uit het oog te verliezen, gezongen door een fantastische zanger. I like it a lot. Born Again staat bij mij trouwens op een negende plek van twintig albums. Ook niet slecht.

Turner past wel op deze plaat, maar ik snap de naysayers dat de muzikale richting niet is wat ze van een Deep Purple verwachten. Persoonlijk vind ik deze beter dan bijvoorbeeld the house of the blue light en onder andere alle '00 releases. Maar goed, dat mag iedereen voor zich zelf uitmaken.

Ik snap vanuit dat opzicht de lage waardering ook wel. Lord wilde het trouwens niet erkennen als een Deep Purple album, naar het schijnt. Maar zoiets zei hij ook al over de periode met Glenn Hughes.

Purple Rainbow lees je wel eens over dit album. Dat vat het prima samen.

Geen heel vervelende plaat, maar het had inderdaad beter Rainbow kunnen heten. Hardrock die nergens echt knalt of scheurt.

Ik weet dat Jon Lord dat in ieder geval over het (prima) album "Come Taste the Band" heeft gezegd inderdaad. En het is in de jaren 80 zelfs juridisch vastgelegd, dat er minstens drie MKII leden in de band moeten zitten, mag het officieel Deep Purple heten. Dit alles kwam na een akkefietje rond 1980 toen er een Deep Purple rond ging met MKI zanger Rod Evans als enige originele bandlid. "Slaves and Masters" is genoeg Deep Purple, ik denk dat deze stijl prima paste bij 1990 ook nog es. Joe Lynn Turner zag een come-back a la Aerosmith voor zich. Maar dat liep dus anders...

Dat zou ik ook denken. Blackmore, Lord, Glover en Paice doen mee. Maar het gaat over de stijl natuurlijk. In de docu Gettin' Tighter zegt Jon Lord over verschillende albums dat het prima albums zijn maar wat hem betreft geen Deep Purple.

Ja, ik mag deze ook graag horen. Maar het hangt er natuurlijk in hoge mate vanaf in hoeverre je de muziekstijl AOR kan waarderen. En inderdaad, dit is een pure AOR-plaat, een beetje in dezelfde lijn als Straight between the eyes of (meer nog) Bent out of shape van Rainbow. Van die band kon je destijds ook zeggen dat die nieuwe muzikale richting weinig meer weghad van de 'oude' Rainbow met Ronnie James Dio. Het lijken wel twee verschillende bands. En dat geldt natuurlijk ook voor dit album als je het vergelijkt met Machine Head, In Rock of voor mijn part Now What?

Maar goed, er staat nu eenmaal Deep Purple op de hoes van dit album, dus we moeten het ook maar als zodanig beschouwen. Ook en vooral omdat er toch behoorlijk wat kernleden van de partij zijn. Dat een van hen met terugwerkende kracht vinden dat dit album beter niet onder de DP-vlag gemaakt had moeten worden, dat zij dan maar zo. Ik zie het als een afwijkende, maar zeker interessante fase in de ontwikkeling van deze rock-dinosaurus, die vooral de laatste tijd weer zeer behoorlijke albums aflevert en daarmee zijn lange bestaansrecht onderstreept.

Misschien had Jon Lord dat van te voren kunnen bedenken, dus voordat hij (samen met Ian Paice en Roger Glover) Blackmore zijn zin gaf om Ian Gillan eruit te trappen. Nu was Gillan niet de makkelijkste misschien, maar om hem nou te vervangen door Joe Lynn Turner..... Ik heb hem nooit hoog ingeschat. Al hebben andere incarnaties van Deep Purple zo hun momenten gehad in de jaren '70, heeft alleen de combinatie Blackmore-Gillan echte magie.

Ik vind Joe Lynn Turner wel degelijk een uitstekende zanger, maar dan vooral voor AOR-achtig materiaal. In dat vaarwater doet-ie maar weinig onder voor iemand als Lou Gramm, die ik zo'n beetje als de beste in dat genre beschouw (naast Ann Wilson als vrouwelijke equivalent). Turner heeft qua stemgeluid ook wel wat weg van Gramm.

Ik ken ook enkele soloplaten van JLT, maar ook dan vind ik dat zijn stem beter bij het AOR-materiaal past dan die paar bluesy platen die hij ook heeft opgenomen. En daar heb je het: bij Deep Purple past hij dus eigenlijk minder goed. Inderdaad, destijds misschien niet de beste keuze geweest als vervanger van Gillan. Aan de andere kant is het materiaal op dit album wel vrij nadrukkelijk naar hem toegeschreven. Je zou haast denken dat JLT zelf een flinke vinger in de pap heeft gehad bij de totstandkoming van dit album. Maar dat lijkt me met ervaren rotten en soundbepalende groepsleden als het bovengenoemde viertal vrij onwaarschijnlijk.

Aan de andere kant: Blackmore had natuurlijk ook bij Rainbow al eens bewezen dat hij niet vies was van een keuze voor zo'n gelikte Amerikaanse sound. Misschien hoopte hij op een terugkeer op de Amerikaanse radio. In theorie had dat gekund: in 1990 was de markt daar nog steeds rijp voor. Maar het tij zou snel keren...

Zijn naam staat wel bij de credits vermeld maar dat zal uitsluitend voor de teksten zijn vermoed ik.

Volgens wiki was Jimi Jamison als eerste benadert door de band en dat is een vergelijkbare zanger qua stijl als Joe Lynn Turner. In mijn beleving stuurt Blackmore, nu als enige kapitein op het schip, aan op deze koerswijziging. Lord zal het wel best hebben gevonden, net als bij zijn stint bij early Whitesnake destijds.

De quasi-Amerikaanse koers is geen verkeerde koers. Die werd natuurlijk vanaf Perfect Strangers al lichtjes ingezet. Het is lekker meedeinen met deze melodieuze hardrock.
Joe Lynn Turner is een fantastische zanger en heeft meer kracht dan Gillan toen had.
Echte krakers staan er mijns insziens verder niet op. Fire In The Basement herinnert nog wel aan roeriger tijden Het is verder allemaal erg veilig. Eigenlijk net zoals de Deep Purple van Whoosh en Now What?!
In die zin zitten we hier toch naar een heel herkenbare Deep Purple te luisteren.

Ik begrijp de teleurstelling van een aantal mensen indien je dit album met Machine head vergelijkt, aan de andere kant de tijd de tijd gaat verder en hoe wenselijk is het dan weer dat je het Status Que effect krijgt die x albums hebben volgespeeld met hetzelfde

Persoonlijk ervaar ik Slaves and Masters als een heerlijk album met prachtige solo's van Blackmore, een breed geluid maar mijn smaak gaat van Sympho naar prog rock

Verdiep je maar eens in het oeuvre van de heren en je zult zien dat je er meer dan iets naast zit

Ik ken een aantal albums die die indruk geven, voor mij persoonlijk is dat wel genoeg maar ieder zijn smaak natuurlijk. Maar excuses het werk vanaf de tachtiger jaren niet meer beluisterd wat Status Quo betreft.

Excuses is niet nodig uiteraard. Het gaat me er meer om dat Status Quo veel meer is dan de overbekende hits die inderdaad (bijna) altijd in een zelfde stijl gepend zijn. Ga je echter wat dieper en de albums verkennen dan kom je nummers tegen die behoorlijk variëren qua stijlen. Nummers die meer dan eens mensen die Quo dachten te kennen de wenkbrauwen doen fronsen. Ook op de jaren 70 albums staan al genoeg van die nummers.

Dit zegt voor mij zo'n beetje alles. Niets aan toe te voegen.
Las ook ergens dat Turner niet bij bluesy nummers zou passen, de man heeft een perfecte strot voor bluesy nummers, zijn intonatie past er soms alleen niet bij: te glad en performerig. En dat past niet bij bluesy nummers. Het is een echte Amerikaan wat dat aangaat, hij wil een showman zijn, glitter en glamour, ook vocaal wil hij dat soms doorvoeren en dat is doodzonde. Wat het is een ab-so-lu-te klasbak!
Houdt hij zich in wat dat aangaat, dan kan hij alles. Luister eens naar de 3e Mother's Army cd, alles komt daar voorbij. Pure Hard Rock, bluesy spul, AOR. De plaat daarvoor zelfs flink wat Prog., hij is meer flexibel dan de meeste mensen denken met zijn stem.
Was het trouwens ook niet zo dat de jongen van Strangeways een optie was voor Purple in deze periode?

Terry Brock, klopt. Ook Lenny Wolf was een idee.

Ik begrijp niets van de waardering voor Joe Lynn Turner. Prima zanger voor een coverband. maar heeft niets authentieks. 't Kan best een aardige kerel zijn of zo, maar hij heeft zijn carrière vooral te danken aan het feit dat Blackmore waarschijnlijk niet een al te grote persoonlijkheid naast zich duldde als zanger, zijn haar goed zat en hij niet vals zong.

Ik heb ook niets met de beste man. Maar hij kan wel op z'n cv zetten dat hij, zij het kortstondig, zanger is geweest van de beste rockband allertijden. Dat dan weer wel. "Slaves and Masters" is in mijn beleving verreweg het minst goede album van Deep Purple. Daarom is het goed te weten dat de medewerking van Joe Lynn slechts bij één album is gebleven.

Fantastische zanger! Of je zijn geluid, sound of hoe je het ook noemen wil nou mooi vind of niet; je kunt er niet omheen dat de beste man geweldig kan zingen. Dat bewijst hij eens te meer op dit prima album.

Ah zie je, ik dacht al zoiets gelezen te hebben vroegâh!
Wolf ook? Ik weet wel dat naar hem "gekeken" werd toen Rainbow een doorstart maakte, geen idee van Purple.

Wicked ways en Cut runs deep kunnen wat mij betreft concurreren met het beste werk van purple

King of dreams erg goed, fire in the basement Jazzy ook uitstekend, rest ook erg goed maar meer melo drama, net iets dramatischer gebracht dan in Rainbow

Joe heeft Yngwie Malmsteen ook aan zijn beste album geholpen en voortreffelijk gezongen. Tijdens de tour zong hij Burn ook met verve.

Zijn stem paste minder bij een aantal klassiekers zoals Highway star maar verder in zijn soort muziek uitstekend.

"Burn" was een verrassende opener, te gek!

Denk voor een tientje gekocht destijds, want sneetje in het doosje.
Ik vind dit ook lang geen slecht album.
Turner doet Deep Purple wel wat meer als een AOR groep klinken.
Maar heeft zeker goede nummers in huis zoals King Of Dreams, The Cut Runs Deep en Wicked Ways. Behoorlijk melodieus over de hele linie.
Weer een paar keer meer gaan draaien.