Deep Purple - Slaves and Masters (1990)

Geweldig album. Ongelooflijk dat hij zo laag is gerate. Samen met Machine Head zeker een van mijn favoriete Deep Purple albums. Ik ben het er niet volledig mee eens dat het Rainbow muziek is en niks te maken heeft met Deep Purple. De swingende en bluesy Deep Purple invloeden zijn af en toe toch echt wel aanwezig (Fire in the Basement). Soieso klinkt Rainbow veel 'rechter' dan Deep Purple. Tja en dan de zang, het is een Rainbow zanger natuurlijk. Hij klinkt wel veel versletener dan op de Rainbow albums, maar ondanks dat vind ik dat Joe hier erg goed zingt. Minder bereik dan voorheen, maar hij zingt met veel emotie. Mijn favoriete nummer is Truth Hurts, wat misschien wel mijn favoriete Deep Purple nummer aller tijden is. Geweldig gitaarspel en Joe zingt het met zoveel emotie, geweldig gewoon. De rest van de nummers zijn ook sterk, van begin tot eind blijft deze plaat mij boeien.

Persoonlijk vind ik Joe Lynn Turner een veel betere zanger van Ian Gillan. Wat mij betreft is Ian het al JAREN geleden verloren. De manier waarop hij het album hierna zingt, The Battle Rages On (goed album trouwens), is gewoonweg slecht. Maarja, daarin zullen de meningen ook wel verschillen. Bij Joe vind ik, dat ook al is zijn stem wat schorder/rauwer geworden, het blijft top.

Na lang nadenken.....een maand of .... ben ik het met je eens !?.
Nogmaals , als DP album is dit zeer matig omdat ik iets anders gewend ben, maar als Rainbow is dit zeer acceptabel.
Maar waar gaat het om eigenlijk ! is dit album lekker om te luisteren en dan zeg ik.....JA
Dus opwaarderen !

Purple Rainbow! Voor liefhebbers van JLT-Rainbow is dit natuurlijk een must, want al is het even iets anders voor Purple, dit gaat deels gewoon verder waar Bent Out of Shape was gebleven. Deels omdat hier natuurlijk wel Jon Lord en Ian Paice op spelen, die met Rainbow niets te doen hebben en toch een soort Purple-gehalte eraan toevoegen. Joe Lynn Turner is een veel betere zanger dan Ian Gillan in die tijd was, maar de vraag is natuurlijk of hij geschikt is voor Deep Purple. Dat zou ik niet durven zeggen, want Gillan heeft natuurlijk het geluid wat bij de band past, maar dat neemt niet weg dat Slaves & Masters een welkome afwisseling is in het oeuvre en op zichzelf een sterke plaat is. Sterke nummers zijn vooral 'King of Dreams', 'Fire in the Basement', 'Truth Hurts', maar ook 'Wicked Ways', en eigenlijk is de rest ook gewoon goed. De enige verklaring die ik kan bedenken voor het lage gemiddelde is het contrast met de rest van de discografie.

Dit is de laagst scorende plaat van DP op dit forum. In mijn optiek onverklaarbaar, want in mijn optiek heeft deze plaat veel meer te bieden dan bijvoorbeeld de opvolger The Battle Rages On of veel van de platen uit het Morse-tijdperk. Alleen al de zangprestatie van Joe Lynn Turner!

Wellicht dat in het cijfer de onvrede tot uiting komt van veel fans omdat dit album meer als Rainbow in de jaren '80 klinkt dan als Deep Purple. Feit is wel dat de band na deze plaat zelden meer zo energiek klonk. RItchie Blackmore speelt met hoorbaar plezier en John Lord laat zijn Hammond nog eens ouderwets grommen. Afgaande op hoe Ian Gillan in die tijd al klonk (zijn zang wordt niet voor niets veel gedubbeld op The Battle Rages On en ook op latere albums) kun je je niet voorstellen dat hij een nummer als Fire In The Basement met zoveel vuur had kunnen inzingen als Joe Lynn Turner. Topplaat!

Ik begrijp de teleurstelling van een aantal mensen indien je dit album met Machine head vergelijkt, aan de andere kant de tijd de tijd gaat verder en hoe wenselijk is het dan weer dat je het Status Que effect krijgt die x albums hebben volgespeeld met hetzelfde

Persoonlijk ervaar ik Slaves and Masters als een heerlijk album met prachtige solo's van Blackmore, een breed geluid maar mijn smaak gaat van Sympho naar prog rock

Ik herinner me een ingezonden brief in het Deep Purple fanzine 'Highway Star', dat ik jaren later online tegenkwam. Deze fan had vernomen dat Joe Lynn Turner tot nieuwe zanger van Deep Purple was verkozen en reageerde ontzet in de trant van "Ik eet mijn hoed op als dát waar is!".
Werd Deep Purple inderdaad een verlengstuk van de laatste drie albums van Ritchie Blackmore's Rainbow, zoals hij vreesde? De vraag is hierboven al vele malen gesteld, ik houd het overzichtelijk.

Waar op de vorige twee Purpleplaten op een nummer met ritme werd gestoeid, is er wat dat betreft minder te genieten van Ian Paices drumwerk. Gewone vierkwartsmaten, toegankelijker hardrock. Ja, het schuift meer de kant van Rainbow op.
Daar staat tegenover dat voor de klavieren van Jon Lord meer ruimte is dan zijn collega's bij Rainbow kregen, de man speelt daarbij heerlijke solo's. En ik kom een drietal topnummers tegen: op kant 1 het uptempo The Cut Runs Deep en snelle Fire in the Basement, op kant 2 het vlotte slotlied Wicked Ways, mede dankzij het orkestrale solodeel.

Verder vergaat het mij als bij het Rainbow met Joe Lynn Turner bij de microfoon: keurige hardrock, op het randje van aor. De opwinding die ik op de voorgangers Perfect Strangers en The House of Blue Light had ontbreekt. Ene oor in...
Al klinkt er regelmatig een heerlijk gitaarsolootje (zoals in de saaie opener King of Dreams met Blackmore desondanks een fraaie oosterse melodie spelend; iets dergelijks gebeurt eveneens in Fortuneteller).
De strijkers in het intro van Love Conquers All zijn heerlijk; waarom keren die pas in het slot terug en dan ook nog uiterst bescheiden? Daar had meer mee moeten worden gedaan. ... andere oor uit.

Dat komt dus niet door Turner, want die zingt prima. Nee, de veilige composities zijn het manco, op die drie uitzonderingen na.