The Doors - The Doors (1967)

Dit is echt een briljante plaat. Heb hem pas vandaag voor het eerst gedraaid - maar dan wel al een stuk of 5 keer - en zoals eerder gezegd absoluut bevallen.

De naam Jim Mirrison was voor mij geen onbekende. Ik had verhalen over de genie gehoord, die ik helaas vergeten ben - een mens maakt ook zoveel mee. Maar hij is me wel bijgebleven en uit pure nieuwsgierigheid - en The End - dit maar een kans gegeven. Ja, soms doe ik wel eens wat goed.

Wat dit album zo goed maakt is eigenlijk vrij simpel; alles namelijk. De compostie, hoe de nummers in elkaar steken, de geweldige teksten en zang van Jim Morrison:

For if we don't find
The next whiskey bar
I tell you we must die

Alles klopt gewoon. Ja, soms is het heel eenvoudig om te zeggen waarom je verliefd bent; ze is ook zo mooi.

Het album begint al prachtige met Break on Through waarop ik keer op keer weer los ga. Soul Kitchen, The Crystal Ship, Alabama Song, Light My Fire, End of the Night, The End... oh god, wat een nummers allemaal.

Dit moet je vooral opzetten als je helemaal alleen bent zodat je je niet hoeft te schamen voor de adrealine die door je aderen scheurt, je lichaam die in een trance wordt gebracht door de energie van de muziek en je maar niet onder controle krijgt...

Hier blijf je voor thuis.

Ontdekte per ongeluk deze lp in m'n pa zijn collectie toen ik n jaar of twaalf was en heb m maar opgezet want vond de hoes wel interessant. Nou, dat heb ik geweten zeg, ik was gelijk verkocht en t is nog steeds m'n favoriete plaat aller tijden. Tijdloos briljant zeg ik!

Wat een apparte sound hebben de Doors tocj

En dan neem je nou net een voorbeeld dat Jim Morrison niet zelf heeft geschreven... of gebruikte je dat voorbeeld vanwege de zang? Want Alabama Song is een cover.

Ride the snake
Ride the snake
To the lake...
The ancient lake
The snake is long...
Seven miles
Ride the snake...
He's old...
And his skin is cold...

Alleen al voor dit nummer zou ik het album 5* willen geven, maar helaas doen de andere nummer me weinig. Niet dat ze slecht zijn, maar The End is gewoon fantastisch!

De zang.

Ik heb vorige week een verzamelaar van de Doors gekocht waar meer dan de helft van de nummers van dit album opstaan. Ik snap niet wat er nu zo geweldig aan deze muziek is. Het is niet pakkend, het raakt me niet. Het klinkt als gezapige, oubollige bejaardenmuziek in mijn oren. Nergens word het spannend, en nergens zit er ook maar iets muzikaal aansprekends in voor mij. De texten zullen het wel moeten doen, want de rest is aan mij niet besteed. Wat spreekt de meesten hier nu aan in deze muziek waardoor ze het zo enorm waarderen dan?

Ik kan het niet echt uitleggen. In eerste instantie dacht ik er hetzelfde over als jij ricardo. Toen m'n pa me 6 jaar geleden L.A. Woman liet horen lachte ik hem uit.... Vorig jaar had ik nog steeds zoiets, nu heb ik toch vrij hoge beoordelingen uitgedeeld bij The Doors. Na enkele luisterbeurten begon het me toch te boeien. Het liet me gewoon niet los, ook al vond ik het nog niet fantastisch.

De teksten tja.. Ik denk het niet. Jim was best een aardige tekstschrijver, maar als poëet vind ik hem niet heel erg hoogstaand.

Ik vind wel dat The Doors niet echt een verzamelaars band is. Zeker niet als de verzamelaar niet chronologisch is. Dat zou wellicht mee kunnen spelen.

Ik had altijd nog in het hoofd zoiets van, ik moet en zal nog een album van de Doors in huis halen. De bekende nummers kende ik natuurlijk al, maar een heel album niet. Op de 1 of andere manier is het mijn muziek ook niet echt, maar het laat mij ook niet los net als jij hierboven ook schreef. Ik denk wel dat ik aan een verzamelaar voldoende heb. Misschien varieeren de nummers ook wel teveel om op 1 plaat te zetten. Ik vind b.v Pink Floyd of Frank Zappa ook geen artiesten waar je met een verzamelaar zou moeten beginnen. Ik heb de live plaat Absolutly Live ook nog in bezit van de Doors, maar die vind ik stukken beter dan die enkele verzamelaar uit 2007.

Mij spreekt de naargeestige, soms lugubere sfeer die de nummers uitstralen erg aan. Wellicht dat het allemaal niet zo heel veel voorstelt als je de muziek zou ontleden, maar de sfeer die de albums van The Doors uitademen is uniek. Dat komt gedeeltelijk door de inbreng van Morrison. En dan met name zijn zieke kwinkslagen in de teksten, maar nog meer de manier waarop hij ze declameert. Dat geldt trouwens ook voor een cover als Alabama Song.
De orgelgeluidjes van Manzarek vind ik ook heerlijk om in te verdwalen. In The End werkt het als een soort trance. Ik kan dat wel voelen als ik ernaar luister. Zoiets vind ik lastig te omschrijven.
Als poëet is Morrison niet misschien niet de beste. Maar ondersteund door de muziek is het allemaal net even wat anders dan de doorgaans blije lyriek van veel andere bands uit dezelfde tijd.

En je hebt "Wish You Were Here" bovenaan je top10
Das pas een plaat waar niets gebeurd.

Echt goede bands hebben naar mijn gevoel zowat altijd een eigen typisch geluid, of je het dan voor de rest al dan niet goed vind, is puur persoonlijke voorkeur.

Dat The Doors een eigen geluid hebben, kan je alvast niet ontkennen, veronderstel ik. Daarom zullen erg veel mensen dan ook wel graag teruggrijpen naar The Doors, je kan ze nu eenmaal moeilijk inruilen voor iets vergelijkbaar.

NIETES!

Dit is gewoon een meeslepende plaat die duidelijk een geheel vormt, zelfs de song Alabama Song die een cover is, vormt hier mooi een geheel met de rest...

Ik blijf het gewoon gezapige bejaardenmuziek vinden. Wat ik wel apart vind is dat Grunge liefhebbers van met name Nirvana, Alice In Chains, Soundgarden, Pearl Jam en Red Hot Chili Peppers de Doors wel weer enorm kunnen waarderen. Vind ik ook een beetje een vreemde combinatie. Voor mij is het gewoon goed als achtergrond muziek dat van de Doors, maar meer ook niet.

Jammer dat je the Doors niet kunt waarderen, ricardo, maar ieder zijn smaak, zeg ik steeds.
The Doors en vooral dit album vind ik fantastisch vanwege die intense - donkere en mystieke - sfeer die het uitstraalt. De teksten vind ik ook geweldig evenals de aparte bezwerende zang van Jim Morrison in combinatie met de orgel van Manzarek.
Dat grungeliefhebbers the Doors waarderen is niet zo vreemd aangezien the Doors invloed daarop hadden evenals op de new wave.

Intens, donker en mystiek zijn wel sleutelwoorden inderdaad. Het moet je grijpen en als dat het niet doet... Ik heb The Doors ook weinig aangevonden, jarenlang, maar toen het kwartje opeens viel...

Kijk anders eens in de goede omstandigheden naar Apocalypse Now (film) en laat je flink meeslepen... Misschien dat je de magie van The End daarna wat beter aanvoelt.

Voor mij zijn The Doors één van meest invloedrijke bands aller tijden , misschien wel de meeste !

Inderdaad.

De sleutelwoorden gezapig, oubollig en bejaard lijken me meer van toepassing op ricardo zelf.

100 % gelijk Kronos , de nagel op de kop !!!!!

Idd geweldig ja

Misschien tijd voor een andere avatar, Ricardo?

Idd, ik heb deze plaat geprobeerd nadat ik op Stubru het nummer van 'Apocalypse Now' hoorde. (Apocalypse Now staat op MoMe hoog in mijn top10)

intro van die film

Net als Apocalypse Now een inkijkje geeft in de ziel van de hoofdpersoon, doet Jim Morrison dat op dit album (en bv. ook L.A. Woman). Vandaar dat het allemaal zo intens is... Als je de emotie niet uit de muziek weet te halen blijft er inderdaad een matte rockband over. Ik moet ook zeggen dat ik de meest 'berekende' plaat van The Doors (voor mijn gevoel Morrison Hotel) hun minste vind. Maar goed dat ze nooit progrock oid zijn gaan maken.

iets tegen prog beste herman , nou ik vind anders de 2 instrumentale kanten van low en heroes , alsook het werk van can en sigur ros toch wat prog hebben , staan alle 4 in je top 10 , dus je moet de prog niet maar zo afwimpelen !

Was meer een flauw grapje naar Ricardo, die een grote progliefhebber is. En ik houd inderdaad ook wel van een beetje 'prog' op zijn tijd.

zo hoor ik het graag , en ricardo is een oud besje als je zijn avatorken ziet , nu hou ik op met te zagen over the doors !

Die film ken ik maar al te goed en heb ik vele malen gezien. Een geweldige film vind ik dat. Er zit ook zo'n hallucinerend trippy sfeertje in die film. Net of je onder invloed of bedwelmd bent. Het nummer The End is mij in het bijzonder niet zo opgevallen. Wel vind ik de muziek in die film ook erg goed, wat mede bijdraagt tot dat trippie sfeertje. Het pakt me niet de muziek van de Doors, maar ik heb het dan ook nog maar een paar keer beluisterd. Misschien eens wat harder gaan afspelen. Misschien dat het dan wat meer aanslaat. Ik heb dit album niet, maar wel een verzamelaar met hoofdzakelijk nummers van dit album. Het live album Absolutely Live vind ik veel treffender klinken en veel expressiever dan die verzamelaar met studio nummers. En mijn avatar....ach ik houd wel van een beetje ironie en tegenstrijdigheden.

Morrison Hotel de meest berekende plaat? Die is toch juist erg ongecompliceerd? Ik zou dan eerder L.A. Woman voor die titel voordragen.