The Doors - The Doors (1967)

Alabama Song is ook niet eens van The Doors.
Zie onderstaande (engelse) link naar Wikipedia;

Alabama Song - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

...met nog een paar meer leuke feitjes over dit oude nummer.

Alabama Song is trouwens mijn favoriete nummer (van dit album en van the doors)

Helemaal juist - Ute Lemper zingt het ook en dan word je gewoon weer in die tijd van toen geplaatst.

Ute Lemper

Alabama Song is mij veel te saai en melig. Rest van het album is helemaal top, erg zonde dus.

Ik heb ook de verheerlijking van dat nummer niet zo begrepen. Hij is wel leuk en grappig maar muzikaal stelt het niet zoveel voor.

Ja oke, als het leuk is hoeft het voor mij niet eens wat voor te stellen op muzikaal vlak, maar het nummer is gewoon irritant en stoort me. Van mij part kan het zo op après skihut ##.

Jammer ook om zo'n vroege dip in het album te hebben, maargoed, de overige nummers zijn echt heerlijk, opzwepend, pakkend en blijven de ganze dag in je hoofd hangen.

Met name dan 20th century fox, en alles dat na Alabama Song komt.

Alabama Song is hééééémels! Lekker zangmelodietje en een tof ritme. Absoluut geen aprèsski hutliedje. Een belediging voor The Doors, Gallow!

Ik vind Alabama Song misschien wel het beste nummer op deze plaat. Heerlijk dat spel van Manzarek. Tu tu tuuuuu tu tu tuuuu

Alabama Song behoort, net zoals bij Gallow, ook niet tot mijn favorieten van dit album; ik zou het denk ik (ook) skippen. Dit nummer is eigenlijk ook niet van hun hand, maar van Brecht/ Kurt Weil waar ik sowieso al weinig mee heb (Sting bijv. gebruikte Weils 'invloeden' later ook wel).

geweldige cd , misschien wel beste debuut cd ooit, alleen jammer dat ik ze nooit live zal zien.

Onlangs mijn CD-wisselaar in de auto weer eens volgegooid met de 6 studio-albums van The Doors. Even een stukje historie (her)proeven. En wat een mooie nalatenschap van de mannen, te beginnen met dit debuut. Een heel mooi album, maar niet mijn favoriet (dat zijn 'Waiting For The Sun' en 'LA Woman'). Maar hier werd wel een heel eigen geluid geintroduceerd in een band waar de som der delen meer is dan 4 bijeen geraapte individuen. In tegenstelling van de meeste luisteraars vind ik 'The End' niet het prijsnummer. Het verveelt me niet, maar ik ga er niet van uit mijn dak. Ik houd van het mooie 'The Crystal Ship' en het epische 'Light My Fire'. Ook de vertoling van de Brecht/Weil compositie is zeer fraai en past uitstekend op deze klassieke debuutplaat. Niet het allerbeste debuut. Dat blijft toch 'Are You Experienced' van Jimi Hendrix (ook uit 1967 trouwens, dat magische muziekjaar).

Jim Morrisson, een ware poëet...

De enige echte!

Het blijft toch echt een geweldige plaat, deze van The Doors. Het heeft lang geduurd voor ik de band kon waarderen, maar uiteindelijk is het kwartje toch gevallen! Ik heb hem inmiddels lang niet meer geluisterd, maar nu ik hem weer op heb staan, weet hij me toch echt weer te grijpen. Morrison Hotel en L.A. Woman kunnen me tot op dit moment nog veel minder bekoren, maar misschien als ik die ook iets vaker gehoord heb, hetzelfde gebeurd als met dit pareltje is gebeurd.
Een nummer als Break On Through en Twentieth Century Fox is bijna rockend en doet me stiekem een beetje denken aan The Who, hoewel dit natuurlijk veel psychedelischer is. En dat hoor je bijvoorbeeld weer erg goed op Light My Fire en Back Door Man en het geniale The End. En gooi er dan nog wat blues bij (Soul Kitchen, Alabama Song ) en je krijgt The Doors! Ookal stamt de muziek uit 1967 en heb ik die periode (helaas?) niet mee mogen maken, het neemt me wel helemaal mee naar de tijdsgeest van toen. Prachtig is ook overigens de film over de band, met Val Kilmer. Het bracht mij, als iemand van een latere generatie in ieder geval veel dichter bij de muziek die de band heeft gemaakt. In hoeverre de band revolutionair was, dat moet ik van anderen aannemen. Maar om het revolutionaire gaat het mij niet eens zo zeer, waar de kracht in sluit is de sfeer die het album uitstraalt. Het neemt me echt mee terug naar een tijd die ik niet mee heb mogen maken, en dat is erg bijzonder. Dat heb ik in ieder geval niet vaak bij een album. Sommigen zullen dat als 'gedateerd' aanduiden, ik noem het de tijdsgeest. Daarbij komt natuurlijk dat er over deze periode nogal positief wordt gesproken, dus dat zal beslist ook wel helpen in de beleving die ik bij de muziek heb. Het is voor mij een beetje een icoon voor betere tijden aan het worden. Niet dat de jaren '60 echt beter zouden zijn geweest, maar deze plaat laat me beseffen dat, hoewel we erg goed leven tegenwoordig, het altijd nog beter kan. En daar is natuurlijk naar te streven. Het album werkt dus ook erg positief op me en dat is ook wel eens leuk, om heel eerlijk te zijn . Overigens draai ik het album ook graag in de auto. Heerlijk onder het rijden dit!

Al met al een album dat in mijn ontdekkingstocht door de gigantische hoeveelheid muziek niet een echt grote rol heeft gespeeld, maar dat daarom zeker niet minder bewonderenswaardig is. Noem het niet revolutionair, noem het een product van de tijd, noem het gedateerd, maar het is wel érg lekker!

5*

Samen met de opvolger (uit hetzelfde jaar overigens, want ze hadden zoveel materiaal geschreven dat ze wel twee albums konden vullen) meesterwerkjes

`N tijd lang geen Doors meer gedraaid , tot vanmiddag toen heb ik dit debuut nog eens opgelegd .
Wat is het toch een juweel , zeker 1 van de beste albums uit de muziekgeschiedenis .
Vorige week de film gezien op RTL 7 en dan kom je weer helemaal in de Doors mood.

Ik heb de film nog niet gezien, zou ik vast even moeten doen. Dit is volgens mij een van de beste Debuut albums ooit, msh zelf het beste...

Het bijzondere aan de film is, dat Val Kilmer zelf de nummers zingt en dat ZEER verdienstelijk doet!

Een inderdaad omverblazend debuut (moet je eigenlijk samen nemen met Strange days de opvolger uit hetzelfde jaar)

nja die heb ik nog niet, zou ik wel eens moeten aanschaffen...

Ik kan ook niet meteen een ander debuut bedenken dat ik even sterk vind als deze.

Ikke wel.

Deze dus.

Die zeker niet! Misschien Nine Inch Nails - Pretty Hate Machine (1989) of Tears for Fears - The Hurting (1983)

Mocht ie willen. Nee hoor, de gezongen stukken zijn gewoon opnamen van Morrison zelf. Prima film over een prima band verder.

The Doors is iets wat ik pas later ben gaan waarderen. Er was een tijd dat ik dacht dat Danzig origineel was. Tot ik eens aandachtiger naar deze plaat ging luisteren. Vooral de duistere voordrachten van de meester zelf spreken mij erg aan. Maar ook het orgelspel van Manzarek is zeker om van te smullen. De Doors interpretatie van Alabama song past ook erg goed bij de rest van het materiaal.
Alles puzzelstukjes vallen uiteindelijk op meesterlijke wijze samen in het apocalyptische The End. Een ware trip.
Hoewel de overige albums die met Morrison zijn opgenomen ook allemaal zeer de moeite waard zijn, is dit debuutalbum wel de ultieme Doorsplaat met de échte Doors klassiekers erop.

Mijn fout!

Wel had Kilmer om de rol te krijgen eigen gezongen opnames door de echte heen gemixt, met vraag of Oliver Stone zijn nummers er uit kon pikken. En zodoende toch de rol gekregen. Sommige leden van The Doors waren ook zeeer onder de indruk van Kilmers vertolkingen

Maar los daarvan OEI OEI OEI wat een ENORME topplaat is dit!

Hou kom je daar nou bij?

Tsja de 'banaan'...die hek wel, deze niet....(wel een verzamelaar van de Deurtjes); wel een opvallende plaat (net als de Banaan) en op zich goed, maar ik vind het niet echt super (dat orgeltje, The End; duurt toch een 1/4 van de plaat).....

Goed album met fenomenale nummers, maar ook een paar mindere en na een tijdje gaat dat orgeltje ook een beetje op mijn zenuwen werken. Wel 4* waard.

Wat een geweldige plaat zeg! Heb pas er één luisterbeurt op zitten, maar ik ben erg onder de indruk. Dat openingsnummer bijvoorbeeld... fantastisch !!