The Doors - The Doors (1967)

Het belangrijkste voor mij aan dit album is dat de muziek is ontstaan in het club leven. The Doors hebben maanden gespeeld in clubs zonder dat iemand een album met ze wou opnemen. De nummers zijn stuk voor stuk ontwikkeld al spelend voor publiek. Al improviserend zochten ze het perfecte op. Neem nou The End, naar mijn mening het meesterwerk van deze band, bij het einde van het optreden speelden ze altijd the End en elke keer was het nummer anders. Doordat de nummers zo zijn ontwikkeld voordat de groep de studio in dook hebben ze een geweldige sfeer en zitten ze perfect in elkaar. Hypnotiserend, duister, mysterieus en vernieuwend.

Dat clubleven ontstaan is niet het belangrijkste aan deze plaat voor mij maar het is wel een factor. Ik weet dat Oliver Stone's film grotendeels fictie en/of een grote verdraaiing van de waarheid is maar ik vind de langzame maar zekere toename aan populariteit van de band geweldig om te zien. En horen, uiteraard. Het publiek genoot van de muziek maar van een stel muzikanten die op een podium stonden veranderden ze langzaam in een driekoppig bandje dat een profeet begeleidde. Zoals heel die horde toeschouwers met stomheid geslagen is tijdens het aanhoren van The End. Wow. Was ik daar maar bij.

Mocht een groep een hele reeks aan albums produceren, dan zitten daar twee á drie interessante platen tussen -voor de niet-die-hard fans: hun debuut, hun doorbraak -soms zijn die twee hetzelfde- en hun laatste. The Doors vormen hierop geen uitzondering. The Doors is een klassieker die zo'n beetje mijn beeld van de sixties opsomt. Op muzikaal gebied zeker.

Het woord 'profeet' gebruikte ik zojuist niet lichtzinnig. Er zijn parallellen tussen Jim en Jezus. Beide immens populair, verguisd door de overheid en vroeg gestorven. Maar ook de boodschappen die ze verkondigden en de weerklank die deze hadden op hun volgelingen zijn vergelijkbaar. Beide waren boodschappers van liefde, hoewel dit bij Jim misschien iets meer de nadruk had. Misschien, misschien... zeker weten natuurlijk!*

Maar met tracks als Alabama Song en The End treedt de groep ook in het macabere, wat Christus dan weer niet deed. Daarnaast zijn de teksten van Morrison -en die van Brecht en Dixon plus de citaten van Blake- hoogst persoonlijk. Ook die van andere zangers en dichters, de manier waarop hij ze bracht. Wat een betoverende ervaring moet het zijn geweest om deze band live mee te maken!

Een Top-10 plek is zwaar op zijn plaats. Ik heb het album op vinyl, alleen stoort ie nogal tijdens Light My Fire. Ik kan geen vlekken of markeringen ontdekken met het blote oog maar ik zal hem eens proberen schoon te maken. Kijken of dat helpt.

This

Is

The

Eeeeeeeeeeeeend...

*=Ik ben niet gelovig en wil hiermee niemand beledigen. Bovendien denk ik ook niet dat Jim een reïncarnatie is van Jezus of iets dergelijks.

Groot gelijk, Flipman. Ik heb Jezus altijd al aangezien als een fatalist.

Toen ik eerst kennis maakte met The Doors, was dit door de film Jarhead met Break On Through. Ik vond dat dit nummer absoluut niet paste bij een film over de oorlog in Irak, maar meer paste bij een film die ging over de oorlog in Vietnam. Ik heb toentertijd dit nummer gedownload, maar er niet veel meer naar geluisterd. Totdat ik 'The End' hoorde en regelmatig 'Break On Through' beluisterde. Dit heeft mijn vader blijkbaar gehoord, want ik heb vandaag de vinyl versie van The Doors gekregen. Het album klinkt goed, heel goed zelfs. Ik was aangenaam verrast eigenlijk dat ik dit hele album kon trekken, aangezien ik een tijdje geleden moeite had met sommige nummers van The Doors.

echt een ongelooflijk album nog steeds. Ik luister hier nu al zo veel jaren naar. Ik ben zelf een medicinaal marihuana gebruiker en kweek mijn eigen plantjes. Jim Morrison is er elke keer bij wanneer het tijd is om te oogsten
Ik gebruik autoflowering zaden en heb daarom elke 2 maanden een oogst ! Doors keep me going !
absolute aanrader nog steeds. Ook voor de jeugd van nu.
Ik denk dat zij echt tijdloze muziek hebben gemaakt. Echt geweldig.
Jammer dat dit soort persoonlijkheden als Jim Morrison zo weinig voorkomen op deze aardbol.

Leuke vergelijking, al klopt er geen hout van natuurlijk: Jim deed alles wat God verboden heeft, en bij Jezus was het meer het tegenovergestelde .

Je moet toch ergens beginnen om 'het woord' in een nieuw jasje te steken . Zie hun debut dan ook eigenlijk als mijn versie van de bijbel

Het is gewoon een toppunt in mijn leven, de eerste keer dat ik de plaat heb opgelegd (in 1989). Viel mijn onderkin op de grond, mijn hart sloeg echt sneller. Wat een energie. Die muzikanten zijn niet van hier, die zaten heel ver weg! Er zijn zeeeeeeeeeer weinig muziekgroepen die dit niveau halen. Voor mij nog altijd HET debuut.

Ik zag gisteren dat er vandaag een documentaire van dit album komt en toen kwam ik erachter dat ik dit album nog nooit had beluisterd! Dat hebben we vanochtend maar gedaan en ik heb hem daarna gekocht.

1967 heeft echt geweldige psychedelische platen voortgebracht: The Piper At The Gates Of Dawn, Forever Changes en The Doors. Dit album heeft een hele hoge constante kwaliteit met paar echte uitschieters genaamd Light My Fire en The End. Van Light My Fire heb ik gelukkig de 7 minuten-versie met geweldige instrumentale stukken die je op de radio jammer genoeg niet zal horen.

Af en toe is deze plaat ook echt vaag, voorbeelden zijn Alabama Song en End Of The Night. Vooral bij de eerste keer Alabama Song dacht ik echt: Wat is dit nou weer? Bij de tweede keer vond ik het een geweldig nummer omdat het zo afwijkt van de rest. The End is een van de ultieme afsluiters met een monumentale opbouw naar een eind wat de muzikale geschiedenisboeken in ging. Terecht dat dit album als een klassieker wordt gezien, ik wacht nog even met een beoordeling.

Ik verhoog naar het maximale. Het is toch een serieuze groeier.
De schitterende opener: Break On Through The Other Side, zing ik altijd luidkeels mee.
Het basspel is heerlijk en de drums zijn schitterend. Maar ieder nummer is eigenlijk fantastisch: het vreemde Alabama Song (Whisky Bar), de lange epos: The End. Variatie genoeg dus.
Heeft trouwens iemand al de Expanded versie gehoord met de nieuwe Stereo Mix tracks. Ik wou hem nog niet kopen omdat ik twijfelde of hij wel zo goed klonk als de oude versie. Die trouwens nog erg goed klinkt.

Alabama song wijkt af omdat het een dronkenmansliedje is uit de jaren 20 van de vorige eeuw. Wel leuk eigen gemaakt door the Doors.

Ik vermoedde al zo iets. Wel een heerlijke song, die inderdaad de sfeer goed neerzet.

Leuke documentaire gister, waarin toch wat nieuwtjes voor mij bovenwater kwamen. Zoals Alabama song en die versie van End of the night, dat die eerst met de 2 broers van Ray zijn opgenomen. Voor de rest vond ik de bandleden wat tegenstrijdigheden vertellen t.o.v. de diverse boeken/ autobiografieën die ik heb gelezen.
Ze vonden het geweldig en spannend als Jim weer eens iets onverwachts deed op de buhne, terwijl de verhalen juist de ronde deden dat dit één van de grootste ergenissen was van met name John Densmore.

Toch wel weer heerlijk om dit alles te zien/ horen van nog steeds hét debut en album die ik ken. Halve ster erbij.... ohnee, we gaan maar tot 5

Ach, het verstrijken van tijd maakt mensen milder, en het maakt herinneringen wat gekleurder...

Das waar... Wel gaaf hoe ze bepaalde numers ontleedde en de riffs en beats tesamen kwamen. Nu kunnen we ook zeggen dat Jim en Sinatra helemaal niet zover uit elkaar liggen... hahaha

Helaas heb ik die documentaire niet gezien. Op welke zender was ie? Misschien dat ik hem via uitzending gemist of zo nog kan bekijken.

Op Nederland 3 en ik zie op de site (uitzending gemist) dat het tot zaterdag 10 mrt, 22:16u beschikbaar is. Zeker de moeite waard.

Ik vond die vergelijking met die Beatlesnummers wel een beetje raar. Alsof the Beatles watjes waren. The Bealtes zaten potdorrie al aan de amfetamine in vage nachtclubs te spelen toen the Doors nog brave studentjes waren. Bijvoorbeeld de vergelijking tussen All You Need Is Love enLight My Fire. Tja. Cherrypicking vind ik dat. The Beatles hadden toen toch ook al teksten met daarin bijvoorbeeld I'd Love To Turn You On. Ik had echt zo iets van: Beetje meer respect graag voor 1 van jullie inspirators.

Daar ben ik het toch niet mee eens. Ik heb toch niet echt het idee dat The Beatles als watjes neer werden gezet, ze zeiden wel dat The Doors geen 3-akkoorden band was dan alle anderen. De beginperiode van The Beatles is niet supermoeilijk op het geweldige solowerk van Harrison af en toe. Bij The Doors kwamen er ook invloeden als latin te pas, bij The Beatles kwam de experimentatieperiode later. Ook tekstueel was The Doors heel anders, ik heb The Beatles nooit echt horen zingen over dood en verderf.

Inderdaad, neem bijvoorbeeld Break on through waarin bossanova werd gecombineerd met rock en latino. Niet echt een combinatie die toendertijd normaal was, maar juist als vernieuwend werd gezien. Op mij kwam het ook niet over als een aanval op de Beatles, maar men wilde juist het verschil van die tijd duidelijk maken.
Overigens is de aflevering (niet NL ondertiteld) op YouTube te vinden in 5 delen.

Men wilde ook het verschil in inhoud duidelijk maken. 'The Doors zongen over de drugs terwijl de Beatles Ob-La-Di Ob-La-Da zongen'. Lucy in the Sky With Diamonds gaat toch ook over LSD?

Verder een leuke docu, al werd er, zoals gewoonlijk, weer flink opgehemeld, soms onnodig. Dat Jim 'onverwachtse' dingen deed bijvoorbeeld. Af en toe was hij zo van de wereld dat hij niet kon optreden en de rest van de band de boel maar moest redden, heb ik weleens begrepen. Maar goed, zo gaat dat altijd in docu's. Verder was hij leuk hoor

The Doors bestonden kort, maar de impact was groot en dat is het nog steeds.
De onberekenbaarheid van Jim was natuurlijk uniek en zijn collega's konden er mee omgaan tot zolang het duurde.
Muzikaal waren ze met elkaar groots. Meeslepend, en met tal van invloeden in de muziek verwerkt.
veel theater live en dat was voor die tijd uniek te noemen.
Tekstueel was het vaak wat hoogdravend, maar wel indrukwekkend.
Een mooie docu. het debuut van The Doors blijft een klassieker van jewelste.

Misschien zijn de Beatles hier wel enigszins beïnvloed door bands als the Doors, Sgt.Pepper is tenslotte later uitgekomen dan dit debuut... Revolver is wat dat betreft nog wat braver.....

Mmm.. The Beatles klonken ook later een stuk lichter dan The Doors. Vind het geen vergelijking eerlijk gezegd.
McCartney schreef Ob-La-Di Ob-La-Da, Lennon Lucy In The Sky With Diamonds. Dat zegt al genoeg volgens mij.
The Doors maakte echt drama rock met een poetische lading, The Beatles duidelijk niet.
Sg.Peppers mag dan doorgaan als een typische 1967 plaat met pschydelische trekken, ik vind het tamelijk lichtvoetig klinken. A Day In The Life is duidelijk het meest beladen stuk.

Ik bedoel dit ook niet zozeer muzikaal gezien, the Beatles hadden hun draai muzikaal gezien wel al gevonden, die hoefde alleen nog maar verder te ontwikkelen.... maar meer het wat gedurfder met teksten omgaan en arrangeren.... die gasten hebben toch van alles om zich heen moeten zien veranderen in de 2e helft van de jaren 60....

Zo rond 1965 begonnen The Beatles al enigzins te veranderen. Een plaat als Rubber Soul is wat dat betreft een goed voorbeeld. Alleen de hoes al ; Getekende vermoeide koppen van mannen die al met drugs aan het experimenteren waren. Hun songs die veel meer lading kregen.
De groep groeide en inderdaad er gebeurde ineens een hoop rond hun heen.

Beetje doelloze vergelijking, Liverpool vs Frisco. Durf 'em dan anders in te steken: Westcoast genoten (Byrds - niet birds, net zoals Beatles niet beetles) klonken ook een stuk frisser en fruitiger dan The Doors, terwijl ook bij The Byrds 'substance usage' niet onbekend was.

Ik zie meer parallellen tussen Byrds en Beatles dan tussen Byrds en Doors. Overigens blijven veel Byrds' songs ook na 40 jaar nog steeds fris en sprankelend klinken (net zoals veel Beatles' songs); The Doors: daarvoor moet je echt in da mood zijn

Meningen verschillen ook hierin

Klopt wel, maar geldt uiteindelijk voor alle muziek.....

Mooie docu over de beste plaat ooit gemaakt Ik vind niet dat je dit moet gaan vergelijken met andere bands uit hun tijd. Ze maakten unieke muziek, iets wat nog niemand daarvoor had gedaan en iets wat zelfs voor deze tijd uniek is.