The Doors - The Doors (1967)

Het was een mooie docu inderdaad. Erg interessant ook.

Bang Bang Maxwell's Silver Hammer.

Muziek brengt je juist in a mood.

The Beatles hebben inderdaad een keer over een moord gezongen. Maar voor The Doors hadden ze dat nog nooit gedaan.

He blew his mind out in a car. Is geloof ik al geschreven voor deze plaat uitkwam.

Precies wat ik wilde zeggen. En zelfs al was dat nummer geschreven nadat deze plaat uitkwam, dan nog lijkt het me onwaarschijnlijk dat John of Paul tijdens de opnames van Sgt. Pepper's naar The Doors begon te luisteren en daarmee inspiratie opdeed voor A Day in the Life.

Door de clip van the End die ze in de docu lieten zien wordt de suggestie gewekt dat dit lied over the oorlog in Vietnam zou gaan. Die clip is echter pas van eind jaren 70 waar het nummer gebruikt werd in de Soundtrack van Apocalypse Now. Als ik de tekst lees denk ik eerder aan een liefdeslied waarmee iemand zijn verdriet uit. Zo is het denk ik ook bedoelt door Jim. Je kan met de tekst meerdere kanten op en er zal heus wel iets in zitten van Jim's analytisch vermogen op de Amerikaanse maatschappij. Maar in het geheel gaat het vooral over Jim zelf.

Als dat al zo is (A Day in the Life, Helter Skelter), dan denk ik niet dat The Doors daar enige invloed op hebben gehad. Begrijp ook totaal de vergelijking niet, beide bands komen op vanuit een compleet andere achtergrond (zelfs al hebben The Doors wel goed geluisterd naar bv. de vroege Kinks).

Documentaires over The Doors zijn altijd wat te rooskleurig. Velvet Underground had het grootste gedeelte van hun debuut al in 1966 opgenomen, en die teksten gingen nog een stuk verder dan die van Morrison. Dat zul je alleen nooit horen in een Doors-docu, want Jim is God en de grootste poëet van zijn tijd.

Je zou er een speciaal woordenboek voor kunnen maken. Stoned en dronken op het podium --> spannend, onberekenbaar. Mafketel --> anti-autoritair. Trippen --> op zoek naar zijn innerlijke zelf.

Los daarvan ken ik de Doors geschiedenis nu wel. Heb de laatste anderhalf jaar iets van zes documentaires op tv gezien, nu even iets anders (of eens vanuit een ander perspectief).

De heren overlevenden nemen zichzelf zo ongelofeloos serieus en zijn ( in mijn gevoel ) altijd een beetje teveel bezig zichzelf en het produkt Doors te verkopen waardoor ik van alle Doors docu's altijd een vervelend bijsmaakje overhoud.

Maar er zijn natuurlijk ook altijd leuke bijeffekten..... zo gaat een muziekvriendin van mij na het zien van de Classic Albums docu eindelijk aan hun eersteling beginnen ..... en ze is al over de 60 hè .....

Een band die ik wel een beetje kende maar me nooit echt in verdiept had. Dat is The Doors. Ik kende natuurlijk de nummers die op de radio kwamen. Totdat ik vorige week zag dat er een documentaire van het debuutalbum op TV kwam en dacht: Ik heb dat album nog nooit gehoord! Beluisterd en daarna gelijk gekocht.

Het is een album wat ik meerdere keren moest horen om het echt te waarderen. De eerste keer vond ik het wel goed maar vond ik nummers als Alabama Song toch wel erg raar. Nu is het een van mijn favoriete nummers van het album.

Wat ik zo knap vind aan dit album is dat er heel veel verschillende stijlen in een context zijn geplaatst. Zo zijn er latin invloeden te horen in het drumintro van Break On Through, krijgen we soulgitaar te horen in Soul Kitchen en krijgen we een operastuk genaamd Alabama Song. En het klinkt allemaal echt als The Doors.

Er staan 2 covers op dit album, namelijk Alabama Song en Back Door Man. Zoals ik al zei is de eerste een operastuk en Back Door Man is een bluesnummer van Howlin´ Wolf en is het geschreven door Willie Dixon. Jim Morrison klinkt hier echt primitief en komt in het begin al gelijk los.

Het geluid van The Doors wordt toch wel voor een groot deel bepaald door Ray Manzarek. Er zijn wel baslijnen te horen op dit album maar de onderste laag wordt meestal verzorgd door een Fender Rhodes pianobas met een moddervet geluid. Gelijk bij het eerste nummer wordt het gat opgevuld door dat heerlijke geluid. Het orgelspel is hier heerlijk en het klassieke loopje is natuurlijk het begin van Light My Fire en Manzarek kan in het middenstuk helemaal losgaan.

Maar Jim Morrison zal toch het meest herinnerd worden. Zijn imponerende diepe stem is geweldig en dan krijg je ook nog geweldige teksten. Vooral op The Crystal Ship excelleert Morrison met zijn geweldige stem die wat mij betreft het nummer echt draagt. Dit nummer is heel moeilijk om te coveren maar de metalband Nevermore heeft dit toch heel goed gedaan. De zanger van die band heeft ook een prachtige diepe stem. Maar het origineel kun je nooit evenaren want hier staat toch een stukje magie op.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over The End. Het slotstuk met misschien wel een van de beste afsluiters uit de muziekgeschiedenis. De hippietijd brak aan en het was love, peace and understanding maar er was toch ook een duidelijke keerzijde, namelijk de Vietnam-oorlog. De muziek van The Doors is af en toe behoorlijk psychedelisch maar de teksten zijn altijd vrij duister. Bij Light My Fire hebben ze het eerst over de liefde en daarna over de dood.

The End heeft ook een extra lading mee gekregen door het gebruik van het nummer in de legendarische film Apocalypse Now. Het nummer past perfect bij het begin van die film. Het is het buitenbeentje van het album en dan ook het hoogtepunt. Het begint zeer rustig en uiteindelijk komt het tot een ultieme climax met Morrison die aan het eind nog even naar het Oedipus complex refereert wat van de psycholoog Sigmund Freud komt. Het is zeer sterk dat je dit soort thema´s op een rockalbum kan aansnijden. Daarom is dit album heel anders dan zoveel andere.

De exotische ritmes van Densmore, de blues en soulgitaar van Krieger, het geweldige orgelspel van Manzarek en de mysterieuze teksten en uitvoering van Morrison zorgen voor een unieke combinatie die je niet vaak hoort. Het debuutalbum is een album wat je meerdere keren moet luisteren om er helemaal in te komen maar na een tijd ben je er helemaal gek op. Het is psychedelisch maar aan de andere kant ook met beide benen op de grond. Tijdloos...

Tijdloos, het perfecte woord om een review over dit album mee af te sluiten Ik zie dat je het album ook al in je top 10 hebt gezet

Sorry gents, een klassieker zekers maar tijdloos vind ik echt niet opgaan. Het pieporgeltje plaatst deze plaat even ferm in de 60s als het vergelijkbare orgeltje bij het Sir Douglas Quintet ......

Veel verschillende stijlen hoor ik eerlijk gezegd toch ook niet op dit album.

Daar heb je wel gelijk, typische 60s sound. Ik bedoel meer dat deze muziek na bijna 50 jaar nog steeds geweldig klinkt en over nog eens 50 jaar zeker niet minder gewaardeerd wordt. Dit album past in elke tijd. Ik ben er het levende bewijs van

Mee eens. 'Break on Through' smelt wat stijlen samen (zoals iedereen hier al wel weet) en 'Alabama Song' wijkt ook wel af, maar daar houdt het wel mee op. 'Back Door Man' is eigenlijk een bluesnummer, maar de blues is er hier wel zo goed als uit.

Jawel, het is dan toch zover gekomen. Mijn top 10 binnen gestuiterd! Wat een schitterende plaat is dit toch.

Ik heb toch ook gezegd: 'parallellen'. Niet dat Morrison een reïncarnatie van Christus was !

Oké, maar door aan te geven dat er "parallellen" zijn, maak je toch eigenlijk de vergelijking. Dus ik wilde even aangeven dat er (uiteraard) ook heel veel verschillen zijn. Iemand die werd aanbeden, niet geliefd was bij de overheid en vroeg is gestorven, ik heb het idee dat Jim en Jezus niet de enigen waren (dit is een understatement en dat is ook een understatement ). Maar dat Jim jouw voorbeeld is, dat kan ik me uiteraard goed voorstellen .

Ik geef StijnSlayer gelijk. Jim Morrison is een overgewaardeerde tekstschrijver, die, zoals Stijn al zei, op zoek was naar zichzelf met behulp van drugs enzovoort enzovoort. En ook al is de naam van de band afkomstig van een heel 'bijzonder' boek, verandert vrij weinig voor mij. Goede muziek hoor, begrijp me goed, maar ze moeten het toch vooral van de sfeer in hun muziek hebben. Met als beste nummer The End.

En dat is voor mij nou net het nummer (zoals trouwens vele andere tracks op dit album), waarbij de tekst de sfeer bepaald. Misschien nu niet meer zo bijzonder, maar vooral de teksten (vaak in gedichtvorm) waren in de jaren 60 niet alleen provocerend maar ook vernieuwend in wat je kan overbrengen met muziek en performance. Ondanks het feit dat er covers bijzitten. Zie wat ze bijvoorbeeld hebben gedaan met Alabama song, waar de teksten toch intrigeerd. Light my fire (tekst dan wel van Robbie, maar toch) is dit idem.

In ieder geval blijft deze band mij al jaren en jaren boeien en is het niet alleen de krachtige teksten, maar zeker ook de band in totaal. Duidelijk dat Jim daar een enorme invloed in had, bewijze de laatste 2 albums van The Doors zonder Jim. Zelfde als bij Queen, Pearl Jam, Genesis (2-ledig) etc. etc. waar het met name om de frontman gaat.

Wouter is nog maar 17 en Stijn houdt van Slayer - niet echt serieus te nemen dus.

Zeg, wil jij nog meer Neil Young tips?

''En dat is voor mij nou net het nummer (zoals trouwens vele andere tracks op dit album), waarbij de tekst de sfeer bepaald. Misschien nu niet meer zo bijzonder, maar vooral de teksten (vaak in gedichtvorm) waren in de jaren 60 niet alleen provocerend maar ook vernieuwend in wat je kan overbrengen met muziek en performance. Ondanks het feit dat er covers bijzitten. Zie wat ze bijvoorbeeld hebben gedaan met Alabama song, waar de teksten toch intrigeerd. Light my fire (tekst dan wel van Robbie, maar toch) is dit idem.''


Nogal logisch dat de tekst meedraagt aan de sfeer (de sfeer bepalen vind ik overdreven). Alles wat je in een nummer hoort bepaalt de sfeer, dus dat vind ik niet zo gek. Ik zeg daarentegen, Morrison wordt als een geniaal poëet gezien en dat vind ik niet... Wellicht dat Morrison als mythe daaraan bijdraagt, wat ook begrijpelijk is.

U kunt wel lachen, maar in dat bericht, waarin u op mijn mening reageerde, ontdek ik toch wel een paar lachwekkende spellingfoutjes. Zeg maar of ik ze moet verbeteren, lachen we opnieuw .

(Moderators, voel u vrij om dit bericht te verwijderen als zijnde onzin en off-topic gepraat.)

Bij het maken van dat soort opmerkingen is het verstandig om zelf geen spellingfoutjes, dan wel andere taalfouten, te maken. Als zijnde uw mede-user voelde ik mij verplicht dit toch even aan te stippen, ondanks het hoge off-topic gehalte.

Want ieder bericht moet zonder taalfouten zitten om serieus genomen te worden...

mijn hemel... lach je een keer, krijg je dit... Knul, go ahead met je correcties...! Maar misschien iets meer humor op jouw leeftijd, zal later de wereld wat plezieriger maken ? Spelfouten... Ach wie is er niet groot mee geworden

Ik ben 17

@IntoMusic Natuurlijk snap ik de humor, ik ben zelf alleen niet zo komisch begrijp ik.... komt nog wel hoop ik Ik hoop dat ik de wereld wellicht nog wat leuker kan gaan maken!

Voor de rest houd ik van jullie allemaal evenveel, dat weten jullie toch