The Doors - The Doors (1967)

Bob Cremers

Ok... Ik zeg: "GROEPSHUG" en weer over naar het album

Have you heard, have you heard,
Have you heard, have you heard the word ?
I'm talking about love

The only thing I’m interested in (Love, Love)

Het prachtige Crystal Ship is volgens mij het meest onderschatte nummer van The Doors. Alleen daarom al behoor je deze plaat in huis te hebben.

Onderschat? Staat toch altijd hoog in allerlei lijstjes volgens mij...

Berichten verplaatst naar The Doors

Een lichte aanpassing in mijn beoordeling. Vanaf nu is dit de concurrent van L.A. Woman. Wie uiteindelijk de betere zal zijn van de twee en eventueel in mijn top tien zal belanden is nog een vraag die ik hopelijk bij een nieuwe 'test' kan beantwoorden.

Ik heb na ruim 20 jaar besloten dat dit mijn favoriete Doors-album is. Ik vind ze allemaal verschrikkelijk goed hoor, ja zelfs The Soft Parade, hoewel dat wel de minste is. L.A. Woman heeft een unieke sfeer, Strange Days en Waiting for the Sun zijn mooi en mysterieus en Morrison Hotel staat ook vol met goede songs.

Het debuut is echter verpletterend goed en laat je uitgeblust, verbijsterd, maar volkomen tevreden achter. Ik weet nog toen ik de muziek van The Doors ontdekte, dat ik dit album zo vaak draaide, dat ik en de muziek bijna één leken te worden, maar dat kan ook aan de vele joints gelegen hebben die ik destijds rookte

Hoe dan ook, aangezien ik mijn top 10 weer in ere heb hersteld (blijft een marteling om in te vullen zoiets), mag deze de eerste plek innemen.

Nog steeds de beste plaat van The Doors met de Klassiekers: The End, Light My Fire, Break On Through en The Crystal Ship.

Ook de andere nummers zijn een dikke voldoende waard.

Gewoon een lang hoogtepunt die niet kapot te krijgen is

Sorry typefoutje

@Edit: Hij is toch niet uitgeschreven door mijn typefoutje hé

Nou.........

typfout zonder e!

Kijk daar heb je het al

De debuutplaat van The Doors is een even zo legendarische als tijdloze plaat. "The Doors" is zo'n plaat die de tijdsgeest perfect weet weer te geven. Ook al kom ik niet van die generatie, kan ik me door de muziek op deze plaat er toch een voorstelling van maken. "The Doors" is een psychedelische, hypnotiserende en meeslepende mix van pop, soul, blues en rock. Dit alles vormgegeven door die stampende en dampende combinatie van toetsen, drums, gitaar en zang. "Break On Through" is een lekkere energieke opener, en het eerste hoogtepunt komt al gelijk met "Soul Kitchen". Die heerlijke intro op de orgel. Kippenvel. Overigens vind ik de toetsen op "The Doors" een absolute hoofdrol opeisen. "Alabama Song" tovert altijd een glimlach op mijn gezicht met die onweerstaanbare zin "Fuck If We Don't Find the Next Whiskey Bar". Het volgende hoogtepunt is "Light My Fire", weer door die onweerstaanbare toetsen, maar nu in prachtig samenspel met de gitaar. "Back Door Man" straalt blues uit van begin tot eind, en de dubbelzinnigheid in de stem en teksten van Jim Morrison zeggen genoeg. Het hypnotiserende en even zo controversiële afsluitende nummer "The End" laat je vervolgens ademloos achter, om de repeatknop direct weer in te drukken, en dan nog een keer, en nog een keer, en....

Inderdaad Crystal Ship een puik nummer; voor de live-versie ga naar: Live at the Aquarius 2nd performance.......

er staan 2 van mijn favourite nummers op dit debuut:crystal ship en the end. en ook de rest is van een bijzonder hoog niveau. de tekst van end of the night is letterlijk overgenomen van william blake; ik heb eens alle werken blake doorploegd en vond end of the night erin. geeft niks, jim.

Het enige nadeel van zo'n verpletterend debuutalbum is, is dat het bijna onmogelijk is om dit te verbeteren. In mijn ogen is dit ook nooit gelukt. Ik kan de rest van The Doors prima hebben, maar het haalt het allemaal niet bij dit meesterwerk.

Het is al bijna onmogelijk om hier drie favorieten aan te vinken. Je doet daarmee de andere acht nummers vreselijk tekort. Eentje springt er natuurlijk bovenuit, Crystal Ship. Wat een hemels mooi nummer blijft dat toch.

En dus gaan we verhogen van 4,5 naar 5*

hoogtepunt DAT

Lol

Debuut van the Doors, niets minder dan een uiting van revolutie. De tijdsgeest gevangen in een plaat. Genialiteit die gepaard gaat met gekte, die hier nog prettig tot uiting komt door Morrisson. De teksten zijn poetisch, al duurt het even voordat een interpretatie ervan zich begon te vormen. Maar als het eenmaal op gang komt, komt er geen einde aan. Oneindigheid heeft hij willen creeeren en ondanks dat het album een eind heeft, lijkt het eeuwig door te gaan. Constant dat rustige getrommmel gevolgd door een uitbarsting van energie op muzikaal en vocaal vlak. Dat werkt hypnotiserend en doet me denken aan psychedlische figuren en zie gelijk een veld vol met hippies die lekker zweverig de zinloosheid van ambitie tentoonspreiden.

Father, yes son, I want to kill you,
mother, i want aaightyeah

Het losmaken van jezelf van alle opvoeding. Alles op jouw manier, zonder te weten waar het heen gaat. De dood waaruit men niet meer opstaat of het bewustzijn tijdens een trip.

Grenzen opzoeken is niet interessant. Dit album begint bij de grens en laat zich niet stuiten en toch sluit het af met the End.

Mooi gesproken murdoc023...

Ja, erg mooi een groot deel van de essentie van dit album uitgelegd.

ongeloofelijk dat je dit album gewoon 1000 keer kan horen en er nog steeds geen genoeg van kan krijgen. Ik kan me nog herrinneren dat ik voor het eerst een joint rookte op jonge leeftijd en dit album in zijn geheel luisterde... ongeveer een jaar geleden besloot ik dit nog eens te doen en er een jaarlijks ritueel van te maken. alle platen uit die tijd via het ineternet in huis gehaald, zelf mijn eigen wietplaten gekweekt net als vroeger. (iets wat tegenwoordig wel een stuk gemakkelijker is trouwens. ook via internet zelf wietzaden besteld en 3 dagen non stop gerookt in het oude huis van mijn moeder, samen met mijn 2 broers. En ik moet zeggen dat de geest van Jim wel bij ons leek te zijn. En wat een hoop mensen niet weten is dat Jim ook mooie gedichten schreef. Zeker de moeite waard om ook eens te bekijken als je van zijn muziek houd.
godverredomme ik mis de jaren 60....

Heel mooi sjors brakel, mooi de essentie van dit album uitgelegd

Het lijkt haast wel reclame van het legaliseringsfront in het licht van de wietpas en het verbod op sterke wiet

Werkelijk fantastisch album, wat na zo'n ruim 45 jaar (!!) nog staat als een huis. Met name Light My Fire blijft toch de ultieme Doors track wat mij betreft.
Ik blijf dit (evenals de anderen hier) inderdaad ook maar draaien; hoe geniaal is dit album dan ?!

Behoorlijk, het wordt ook al 45 jaar als één van de ultieme hoogtepunten gezien uit de geschiedenis van de rockmuziek.

Ik heb Light my fire ook weer eens in mijn Top 15 gezet voor de Top 2000 aller tijden. Ik neem aan, dat je dat ook doet, het nummer kan niet hoog genoeg staan

Meer dan terecht. Ik kan ook aardig wat parallellen met Nirvana trekken, wat ik dan wel bewust heb meegemaakt.

Behalve dat de zanger ook voortijdig aan zijn einde kwam kom ik eerlijk gezegd niet veel verder..