The Horrors - Skying (2011)

Skying, het 3de album van de Engelse band The Horrors, laat een album horen met een net iets ander geluid dan zijn voorganger 'Primary Colours' uit 2009. Geluidswallen vol Synthesizers zorgen voor een dikke jaren '80 sfeer. Maar gek genoeg klinkt de muziek helemaal niet ouderwets, de nummers klinken ontzettend modern en helemaal van deze tijd.

Je moet er van houden, die Synths. Doe je dat? dan is Skying echt een plaat voor jou! Doe je dat niet? dan is Skying ook een mooie plaat. 'Dat moet je even uitleggen Daan...' Nou onder de dikke laag synthesizers en de dromerige psychedelische begeleiding zitten namelijk prachtige liedjes verborgen. Het gehele album is mooi in elkaar gestoken, de nummers zijn veelzijdig en er is geen sprake van een herhalingsoefening. Hierdoor is Skying echt een plaat die je moet horen.

Het album opent een beetje ongemakkelijk. BAM, meteen een dikke synths riff. Het balanceert meteen op het randje van over de top. Gelukkig gaat de muziek net niet over dat randje heen. Somige nummers zijn goed, andere fenomenaal. Om van die laatste categorie wat voorbeelden te noemen: Still Life, Endless Blue, Moving Further Away & afsluiter Oceans Burning zijn een van de mooiste nummers die the Horrors ooit maakte. Maar daar tegenover staan ook wat mindere nummers zoals bijvoorbeeld het vreemde (in negatieve zin) I Can see Through You. Voor zo'n nummer moet je echt in de stemming zijn.

Met Still Life zetten the Horrors weer een stap vooruit, het geluid dat de band produceert is betoverend. Erg jaren '80, maar toch van deze tijd. Op Skying horen we 10 dik aangeklede (en vaak) prachtige liedjes, van een band die zichzelf wederom opnieuw heeft overtroffen. Er valt maar een conclusie te trekken: The Horrors leveren wederom een steengoed album af.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Toen ik Still Life in het topic Maak Kennis Met 2011 voorbij hoorde komen noemde ik het 'opgewarmde jaren '80 prak'.
Daar sta ik nog steeds achter. Skying is gewoon opgewarmde jaren '80 prak. Ik hoor ze allemaal voorbij komen: Echo & the Bunnymen, Jesus and the Mary Chain, Simple Minds, Chameleons enzovoort.
Maar dan kan je de vraag stellen of dat erg is. Nee dus. Ik was een jaren '80 tiener en ik ben niet vies van deze muziekkant uit die jaren. Daarbij mengen The Horrors het met een dansbare begin jaren '90 jus en Skying is dan een prima resultaat.
Hoeveel artiesten grijpen niet terug op vroegere tijden? Precies. Zo erg is dat nu ook weer niet. Zeker als het goed gedaan wordt.

Toch voel ik nog enige afstand tussen mij en The Horrors. Misschien omdat de zang wat zwakjes is (alhoewel veel van mijn jaren '80 helden toch ook wel met dat euvel kampen). Misschien omdat ik geen jaren '80 tiener meer ben of misschien omdat het een prima album is maar zeker niet werelds of een meesterwerk.
Ook niet erg allemaal. Naar Skying luisteren is zeker geen straf.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik gisteren dit album besproken samen met het album van Cat's Eyes, beluister het hier.

The Horrors gaan netjes de muziekgeschiedenis af:
Strange House: Punk (1976-1978)
Primary Colours: Post-Punk (1978-1980)
Skying: New Wave (1980-1982)

Vol argwaan moet ik toch toegeven dat ik deze plaat heel graag opzet!
De vorige plaat is wel nog altijd beter, Joy Division en Public Image Ltd. vind ik gewoon iets leuker als Simple Minds en Psychedelic Furs..

Volgens mij ondergewaardeerd en zeker eentje voor mijn toplijstje van 2011!
Girls - Father, Son, Holy Ghost doet het pikken toch nog net iets beter.